Skocz do zawartości


  • Proszę się zalogować aby odpowiedzieć

Ankieta: Ocena preparatu - Prefaxine (0 użytkowników głosowało)

Jak oceniasz?

  1. Polecam (0 głosów [0.00%])

    Procent głosów: 0.00%

  2. Nie polecam (0 głosów [0.00%])

    Procent głosów: 0.00%

Głosuj Goście nie mogą głosować

#1
Leksykon Leków

Leksykon Leków

    :)

  • Spec
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 9417 postów
  • Płeć:Mężczyzna
Nazwa produktu leczniczego: Prefaxine

Skład: Venlafaxinum
Postać farmaceutyczna: kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde
Dawka: 37,5 mg
Wielkość opakowania: 28 kaps.
Podmiot odpowiedzialny: Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
Wytwórca: Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL



Działanie
Lek przeciwdepresyjny. Wenlafaksyna i jej główny metabolit - O-demetylowenlafaksyna (ODV) - są silnymi inhibitorami neuronalnego wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz słabymi inhibitorami wychwytu zwrotnego dopaminy. Wenlafaksyna i ODV zmniejszają reaktywność receptora β-noradrenergicznego zarówno po podaniu jednorazowym jak i po długotrwałym stosowaniu. Wenlafaksyna nie wykazuje in vitro praktycznie żadnego powinowactwa do cholinergicznych receptorów muskarynowych, histaminowych H1 i α1-adrenergicznych. Nie hamuje aktywności MAO. Po podaniu doustnym wenlafaksyna jest prawie całkowicie wchłaniana i intensywnie metabolizowana, przy czym powstaje aktywny metabolit - ODV. Całkowita biodostępność wynosi ok. 40-45%. Po podaniu kapsułek o przedł. uwalnianiu maksymalne stężenie w osoczu wenlafaksyny i ODV osiągane jest po 6-9 h. Wenlafaksyna i ODV wiążą się z białkami osocza w odpowiednio 27% i 30%. Lek w znacznym stopniu ulega efektowi pierwszego przejścia w wątrobie. Głównym metabolitem jest ODV, jednak wenlafaksyna metabolizowana jest również do N-demetylowenlafaksyny i N2O-didemetylowenlafaksyny oraz innych metabolitów o mniejszym znaczeniu. Powstawanie ODV katalizuje CYP2D6, a powstawanie N-demetylowenlafaksyny - CYP3A3/4. Wenlafaksyna i ODV wydalane są głównie przez nerki. Po wielokrotnym podaniu doustnym stan stacjonarny leku we krwi osiągany jest w ciągi 3 dni.

Wskazania
Epizody dużej depresji.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na wenlafaksynę lub pozostałe składniki preparatu. Nie należy stosować wenlafaksyny jednocześnie z inhibitorami MAO lub w ciągu 14 dni po zaprzestaniu leczenia inhibitorem MAO. Leczenie wenlafaksyną należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem MAO.

Środki ostrożności
Ze względu na zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych oraz samouszkodzeń należy uważnie obserwować pacjentów do czasu uzyskania wyraźnej remisji objawów depresji oraz w początkowych etapach procesu zdrowienia (największe ryzyko samobójstwa). Należy uważnie obserwować pacjentów z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie, pacjentów, którzy przed rozpoczęciem terapii wykazywali nasilone myśli samobójcze oraz pacjentów poniżej 25 lat. Należy zachować ostrożność u pacjentów z agresywnymi zachowaniami w wywiadzie. U pacjentów z objawami akatyzji zwiększenie dawki może być szkodliwe. Zachować ostrożność u pacjentów z chorobą dwubiegunową w wywiadzie lub w wywiadzie rodzinnym; podczas leczenia fazy depresyjnej w psychozie maniakalno-depresyjnej może rozwinąć się faza maniakalna. Należy zachować ostrożność u pacjentów z padaczką i (lub) organicznym uszkodzeniem mózgu. Jeśli u pacjenta wystąpią napady padaczkowe, należy przerwać leczenie wenlafaksyną. Preparat stosować ostrożnie u pacjentów stosujących już leki przeciwpsychotyczne ze względu na ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego w trakcie leczenia skojarzonego. Pacjenci ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub pacjenci z ryzykiem jaskry z wąskim kątem przesączania, powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą. Należy zachować ostrożność u pacjentów z marskością wątroby oraz z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek - konieczne może być zmniejszenie dawki lub wydłużenie przerw między dawkami. Preparat może wpływać na kontrolę glikemii - konieczne może być dostosowanie dawki insuliny i (lub) doustnych leków przeciwcukrzycowych. Preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów w wieku podeszłym (zwłaszcza stosujących leki moczopędne lub ze zmniejszoną objętością krwi z innych przyczyn), u pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu (np. rozrost gruczołu krokowego), z ostrą jaskrą z wąskim kątem przesączania, zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, ze zmniejszonym lub zwiększonym ciśnieniem tętniczym, z zaburzeniami czynności serca (zaburzenia przewodzenia, dławica piersiowa oraz świeży zawał mięśnia sercowego). U pacjentów, u których utrzymuje się zwiększone ciśnienie krwi podczas terapii wenlafaksyną (ciężkie i niekontrolowane nadciśnienie) należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. Należy zachować ostrożność u pacjentów, u których współistniejące choroby mogą ulec pogorszeniu w następstwie przyspieszenia akcji serca. Ponadto ostrożnie stosować u pacjentów z ciężkim niedokrwieniem mięśnia sercowego, ciężką chorobą sercowo-naczyniową lub z innymi chorobami serca, które mogą zwiększać ryzyko arytmii komorowych. W przypadku wystąpienia hipercholesterolemii podczas długotrwałej terapii wenlafaksyną należy rozważyć leczenie tego zaburzenia lub zastosować inny lek przeciwdepresyjny. Ostrożnie stosować u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawień w obrębie skóry i błon śluzowych. Lek nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. W badaniach klinicznych częściej obserwowano zachowania samobójcze oraz wrogość (szczególnie agresję, zachowania buntownicze i przejawy gniewu) u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi, niż w grupach otrzymujących placebo. Jeśli w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem objawów samobójczych. Brak długoterminowych badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży dotyczących wzrostu, dojrzewania, rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania.

Ciąża i laktacja
Wenlafaksyna nie powinna być stosowana w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. W przypadku długotrwałego stosowania aż do terminu porodu, u noworodka mogą wystąpić objawy odstawienne. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit są wydzielane do mleka matki - należy podjąć decyzję czy zaprzestać karmienia piersią, czy odstawić preparat.

Działania niepożądane
Często: senność, ból i zawroty głowy, zwiększenie napięcia mięśniowego, parestezje, drżenie, niezwykłe sny, bezsenność, nerwowość, uspokojenie, astenia/zmęczenie, nadciśnienie, rozszerzenie naczyń (najczęściej zaczerwienienie twarzy), wybroczyny, krwawienie z błon śluzowych, zaburzenia akomodacji, rozszerzenie źrenic, zaburzenia widzenia, ziewanie, zmniejszone łaknienie, zaparcia, nudności, wymioty, suchość w ustach, zaburzenia mikcji (szczególnie uczucie nagłego parcia na pęcherz), zaburzenia ejakulacji/orgazmu (u mężczyzn), brak orgazmu, zaburzenia erekcji, zmniejszenie popędu seksualnego, zwiększone stężenie cholesterolu w surowicy (długotrwałe leczenie, duże dawki), zmniejszenie masy ciała, pocenie się (w tym poty nocne). Niezbyt często: drgawki kloniczne mięśni, pobudzenie, apatia, omamy, szumy uszne, niemiarowości (w tym tachykardia), niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, omdlenia, wybroczyny, krwawienie z błon śluzowych, szum uszny, zaburzenia smaku, bruksizm, biegunka, zatrzymanie moczu, zaburzenia orgazmu (u kobiet), krwotok miesiączkowy, hiponatremia, zwiększenie masy ciała, zapalenie skóry, reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka, łysienie, nieprawidłowe wyniki aktywności enzymów wątrobowych. Rzadko: napady padaczkowe, złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), zespół serotoninowy, reakcje maniakalne, myśli i (lub) zachowania samobójcze, niepokój psychomotoryczny, akatyzja, krwotok (w tym krwotok mózgowy), krwawienie z przewodu pokarmowego, wydłużenie czasu krwawienia, małopłytkowość, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), zapalenie wątroby. Bardzo rzadko: reakcje pozapiramidowe (w tym dystonia i dyskineza), dyskinezy późne, stany majaczeniowe, wydłużenie zespołu QRS i odstępu QT, migotanie komór, tachykardia komorowa (w tym torsade de pointes), niewydolność serca, nieprawidłowy skład krwi (w tym agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, neutropenia, pancytopenia), jaskra z wąskim kątem przesączania, ostra jaskra, eozynofilowe zapalenie płuc (z objawami takimi jak duszność, ból w klatce piersiowej), zapalenie trzustki, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, świąd, pokrzywka, rabdomioliza, zwiększone stężenie prolaktyny, anafilaksja. Ponadto mogą wystąpić: śródmiąższowe zapalenie płuc, ból brzucha, ból pleców, objawy grypopodobne, ból, zakażenia, zapalenie gardła, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie zatok.
Odstawienie leku (zwłaszcza nagłe) często prowadzi do wystąpienia objawów odstawiennych; najczęściej obserwowane to: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność lub koszmary senne), pobudzenie lub niepokój, nudności i (lub) wymioty, drżenie, ból głowy.

Interakcje
Nie należy stosować wenlafaksyny jednocześnie z inhibitorami MAO lub w ciągu 14 dni po zaprzestaniu leczenia inhibitorem MAO. Leczenie wenlafaksyną należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem MAO. Jeśli leczenie wenlafaksyną rozpoczyna się 14 dni po zakończeniu stosowania inhibitora MAO zaleca się przez kilka pierwszych dni stosowanie pojedynczej dawki 37,5 mg. Powyższe zalecenia dotyczą nieodwracalnych inhibitorów MAO. Odstęp czasu wymagany między zaprzestaniem stosowania moklobemidu (odwracalnego inhibitora MAO) a rozpoczęciem leczenia wenlafaksyną może być krótszy niż 14 dni; przy zmianie leczenia z moklobemidu na wenlafaksynę powinien być zachowany odpowiedni okres wymywania uprzednio stosowanego leku z ustroju, należy też wziąć pod uwagę stan kliniczny pacjenta. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania wenlafaksyny z lekami, które mają wpływ na układy neuroprzekaźników serotoninergicznych np: tryptanami, selektywnymi inhibitorami MAO (moklobemid, toloksaton), linezolidem, lekami z grupy SSRI lub litem. Ze względu na ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi. Wenlafaksyna w skojarzeniu z α- i β-sympatykomimetykami (adrenalina, noradrenalina, dopamina) podanymi dożylnie a także w iniekcjach podskórnych lub dodziąsłowych, może powodować napadowe nadciśnienie tętnicze z możliwym zaburzeniem rytmu serca. Jednoczesne stosowanie leku z preparatami zawierającymi dziurawiec zwyczajny może prowadzić do nasilenia aktywności serotoninergicznej z większą częstością działań niepożądanych. Istnieje niewielkie doświadczenie kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania wenlafaksyny i terapii elektrowstrząsami - należy zachować ostrożność ze względu na ryzyko przedłużonego działania drgawkowego. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków z grupy SSRI z lekami przeciwzakrzepowymi (np.: NLPZ, pochodne kwasu salicylowego, tyklopidyna) lub innymi preparatami zwiększającymi ryzyko krwawienia. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania preparatu z lekami zmniejszającymi masę ciała (w tym z fenterminą). Po podaniu wenlafaksyny może dojść do zwiększenia stężenia klozapiny i wystąpienia działań niepożądanych, jak napady drgawkowe. W przypadku łącznego stosowania z warfaryną obserwowano nasilenie jej działania przeciwzakrzepowego, w tym wydłużenie czasu protrombinowego, częściowego czasu tromboplastynowego lub zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR). Jednoczesne stosowanie soli litu i wenlafaksyny może powodować zwiększenie stężenia litu we krwi. Cymetydyna hamuje metabolizm pierwszego przejścia wenlafaksyny, ale nie wpływa na powstawanie lub eliminację ODV; u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby może wystąpić bardziej nasilona interakcja z cymetydyną i u tych pacjentów wskazana jest obserwacja kliniczna przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny i indynawiru powoduje zmniejszenie wartości AUC oraz Cmax indynawiru, a nie wpływa na farmakokinetykę wenlafaksyny. Wenlafaksyna podawana w warunkach stanu stacjonarnego hamowała klirens całkowitej doustnej dawki haloperydolu, co powodowało zwiększenie AUC dla haloperydolu, ponadto Cmax haloperydolu zwiększyło się, ale wartości T0,5 w fazie eliminacji pozostały niezmienione. Imipramina częściowo hamuje powstawanie ODV; jednoczesne stosowanie z imipraminą nie miało jednak wpływu na całkowite stężenie wenlafaksyny i ODV - nie jest konieczne dostosowanie dawki. Wenlafaksyna nie wpływa na farmakokinetykę imipraminy i jej metabolitu, natomiast AUC, Cmax i Cmin dla dezypraminy zwiększyły się o ok. 35% podczas jednoczesnego stosowania wenlafaksyny. Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających skutki jednoczesnego stosowania wenlafaksyny i innych leków przeciwdepresyjnych. Ze względu na możliwość interakcji mogących prowadzić do zwiększenia stężenie wenlafaksyny w osoczu, silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna, cymetydyna, werapamil) lub połączenia leków hamujących zarówno CYP3A4, jak również CYP2D6, można podawać z wenlafaksyną tylko jeśli jest to ściśle wskazane. Wenlafaksyna jest stosunkowo słabym inhibitorem CYP2D6 i nie hamuje aktywności CYP3A4, CYP1A2, CYP2C9.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli. Duże epizody depresyjne: skuteczna dawka wynosi zwykle od 75 mg do 225 mg. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg raz na dobę. Efekt stanie się widoczny po 2-4 tyg. leczenia standardowymi, odpowiednimi dawkami. Jeżeli odpowiedź kliniczna jest niezadowalająca, dawka może być zwiększona do 150 mg, a następnie do 225 mg. Pacjenci niereagujący na te dawki, mogą potrzebować do 375 mg wenlafaksyny, jednak doświadczenie z dużymi dawkami jest wciąż ograniczone. Dawki należy zwiększać w odstępach ok. 2 tyg. lub dłuższych, z minimalnym odstępem 4 dni między każdorazowym zwiększeniem dawki. Jeżeli po 2-4 tyg. nie wystąpi odpowiedź kliniczna, nie należy kontynuować leczenia. Na ogół przyjmuje się, że ostre epizody ciężkiej depresji wymagają farmakologicznej terapii trwającej 4-6 miesięcy. Niektórzy pacjenci mogą wymagać dłuższych cykli leczenia. Należy okresowo oceniać skuteczność długotrwałego leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku leczenie należy rozpocząć od najmniejszej zalecanej dawki. W przypadku indywidualnego dostosowywania dawki przy zwiększaniu dawki należy zachować szczególną ostrożność. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby zaleca się zmniejszenie dawki. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek z GFR 10-70 ml/min całkowitą dawkę należy zmniejszyć o 25-50%, u pacjentów hemodializowanych dawka powinna zostać zmniejszona o 50%, podawanie leku należy wstrzymać aż do zakończenia dializy. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (czas protrombinowy 14-18 s) dawkę dobową należy zmniejszyć o 50%; u niektórych pacjentów może być konieczne dalsze zmniejszanie dawki.
Kapsułki należy połykać w całości, popijać wodą. Preparat przyjmować podczas posiłku, raz na dobę, najlepiej o tej samej porze każdego dnia (rano lub wieczorem).

Uwagi
Należy unikać nagłego odstawiania preparatu; dawkę należy zmniejszać stopniowo przez co najmniej 1-2 tyg. Przed rozpoczęciem leczenia należy skontrolować czynność wątroby i nerek. Zaleca się regularną kontrolę ciśnienia tętniczego u pacjentów otrzymujących wenlafaksynę. Podczas długotrwałego leczenia należy rozważyć konieczność oznaczania stężenia cholesterolu w surowicy. Lek może ograniczać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych. Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu.
  • 0

Doradca KFD

Doradca KFD
  • KFD pro

Siemanko, w tym przypadku, mogę polecić Ci takie produkty (dla ułatwienia przygotowałem boks ze zdjęciami):




Poniżej kilka linków do tematów podobnych do Twojego:



0 użytkowników czyta ten temat

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych użytkowników


Najważniejsze działy: Kulturystyka | Dieta | Przepisy | Trening | Doping | Fitness | MMA
 Zamknij okienko