Skocz do zawartości


  • Proszę się zalogować aby odpowiedzieć

Ankieta: Ocena preparatu - Zyvoxid (1 użytkowników głosowało)

Jak oceniasz?

  1. Polecam (1 głosów [100.00%])

    Procent głosów: 100.00%

  2. Nie polecam (0 głosów [0.00%])

    Procent głosów: 0.00%

Głosuj Goście nie mogą głosować

#1
Leksykon Leków

Leksykon Leków

    :)

  • Aktywny użytkownik
  • PipPipPipPipPipPipPipPip
  • 9417 postów
  • Płeć:Mężczyzna
Nazwa produktu leczniczego: Zyvoxid

Skład: Linezolidum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 600 mg
Wielkość opakowania: 10 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Pfizer Ltd.
Wytwórca: Pfizer Manufacturing Belgium N.V.
Kraj wytwórcy (kod kraju): B



Działanie
Antybiotyk z nowej grupy oksazolidynonów. W wyniku wiązania się z rybosomem bakteryjnym wybiórczo hamuje syntezę białka, uniemożliwiając powstanie czynnego kompleksu inicjującego, który odgrywa istotną rolę w procesie translacji. Wywiera działanie przeciwbakteryjne wobec tlenowych bakterii Gram-dodatnich: Staphylococcus aureus i koagulazo-ujemnych gronkowców, Enterococcus faecalis i E. faecium, Streptococcus pneumoniae, S. pyogenes, S. agalactiae oraz paciorkowców grupy C i G. Działa także na beztlenowe bakterie Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptostreptococcus spp., P. anaerobius. Nie działa na pałeczki Enterobacteriaceae, Pseudomonas spp., Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria spp. Szybko i niezależnie od obecności pokarmu wchłania się z przewodu pokarmowego (biodostępność ok. 100%), osiągając Cmax w ciągu 2 h po podaniu. Wiąże się z białkami osocza w 31%. Osiąga duże stężenia m.in. w płynie nabłonka wyściółkowego pęcherzyków płucnych, płynie mózgowo-rdzeniowym, ślinie. Jest metabolizowany do nieczynnych związków bez udziału układu enzymatycznego cytochromu P-450. T0,5 we krwi wynosi 5-7 h. Jest wydalany głównie z moczem w postaci niezmienionej (30%) oraz w postaci metabolitów (50%); niewielkie ilości metabolitów są wydalane z kałem.

Wskazania
Zakażenia, w których znanym lub podejrzewanym patogenem są bakterie Gram-dodatnie wrażliwe na linezolid: szpitalne i pozaszpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. Linezolid nie jest skuteczny w leczeniu zakażeń wywołanych przez drobnoustroje Gram-ujemne. Może być stosowany u pacjentów z powikłanymi zakażeniami skóry i tkanek miękkich ze stwierdzonym lub podejrzewanym jednoczesnym zakażeniem drobnoustrojami Gram-ujemnymi, wyłącznie wtedy, gdy nie są dostępne inne metody leczenia; w takim przypadku koniecznie należy rozpocząć jednoczesne leczenie przeciwko drobnoustrojom Gram-ujemnym. Podczas planowania i stosowania antybiotykoterapii należy uwzględniać oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu. Nie stosować u pacjentów leczonych IMAO A lub IMAO B oraz w ciągu 14 dni po ich odstawieniu (linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy). Przy braku możliwości ścisłej obserwacji oraz kontroli ciśnienia krwi nie stosować u pacjentów z nieleczonym nadciśnieniem, guzem chromochłonnym nadnerczy, rakowiakiem, nadczynnością tarczycy, depresją dwubiegunową, zaburzeniami schizoaktywnymi, ostrymi stanami dezorientacji oraz u pacjentów leczonych inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny, trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi, agonistami receptora 5-HT1, sympatykomimetykami (łącznie z lekami rozszerzającymi oskrzela, pseudoefedryną, fenylopropanolaminą), aminami presyjnymi (m.in. adrenalina, noradrenalina), lekami działającymi na receptor dopaminergiczny (m.in. dopamina, dobutamina), petydyną, buspironem. Nie stosować podczas karmienia piersią.

Środki ostrożności

Podczas terapii należy cotygodniowo kontrolować obraz krwi obwodowej (z oznaczeniem stężenia hemoglobiny, liczby płytek krwi i liczby leukocytów z rozmazem). U pacjentów z występującą uprzednio niedokrwistością, granulocytopenią lub trombocytopenią, u pacjentów, którzy przyjmują leki mogące zmniejszać stężenie hemoglobiny, liczbę krwinek lub wpływać na liczbę lub czynność płytek krwi, u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz u pacjentów, którzy przyjmują linezolid dłużej niż 10-14 dni, preparat można stosować tylko wtedy, jeśli możliwa jest ścisła kontrola stężenia hemoglobiny, morfologii krwi i liczby płytek. Jeśli podczas leczenia linezolidem wystąpi znaczne zahamowanie czynności szpiku, należy odstawić lek. Jeżeli podawanie leku jest absolutnie konieczne, należy wówczas szczególnie wnikliwie obserwować stan pacjenta oraz często kontrolować liczbę krwinek. U pacjentów, u których podczas przyjmowania linezolidu rozwiną się objawy przedmiotowe i podmiotowe kwasicy metabolicznej, w tym nawracające nudności lub wymioty, bóle brzucha, małe stężenie wodorowęglanów lub hiperwentylacja, konieczna jest natychmiastowej interwencja medyczna. Doświadczenie dotyczące stosowania linezolidu u pacjentów ze stopą cukrzycową, odleżynami, zmianami spowodowanymi niedokrwieniem, ciężkimi oparzeniami lub zgorzelą jest ograniczone. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub ciężką niewydolnością nerek (w tym poddawanych dializie) linezolid należy stosować ze specjalną ostrożnością i jedynie w przypadkach, gdy przewidywana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. Należy poinformować pacjentów, aby zgłaszali objawy pogorszenia widzenia, takie jak zmiana ostrości widzenia, zmiana widzenia barwnego, niewyraźne widzenie lub ubytki w polu widzenia. W takich przypadkach zaleca się bezzwłoczne skierowanie pacjenta na badanie okulistyczne. W przypadku wystąpienia neuropatii obwodowej lub neuropatii nerwu wzrokowego, możliwość kontynuacji leczenia linezolidem należy uzależnić od potencjalnego ryzyka. Ostrożnie stosować u pacjentów z drgawkami w wywiadzie. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka po zastosowaniu antybiotyku, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego - w przypadku rozpoznania tej choroby należy przerwać leczenie linezolidem i wdrożyć odpowiednie postępowanie. W trakcie leczenia należy obserwować pacjenta pod kątem nadkażenia niewrażliwymi drobnoustrojami - w przypadku nadkażenia, należy zastosować odpowiednie leczenie. Podczas leczenia nie należy spożywać bardzo dużych ilości pokarmów i napojów bogatych w tyraminę. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania linezolidu przez okres dłuższy niż 28 dni. Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat, nie zaleca się podawania linezolidu w tej grupie wiekowej.

Ciąża i laktacja
Nie stosować w ciąży, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyść z leczenia dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu (badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozrodczość, istniej ryzyko u ludzi). Lek może przenikać do mleka kobiecego - nie stosować w okresie karmienia piersią. Stosowanie linezolidu prowadziło do przemijającego zmniejszenia płodności i indukowało nieprawidłową morfologię plemników u dorosłych samców szczurów narażonych na działanie linezolidu; brak danych na temat oddziaływania linezolidu na męski układ rozrodczy u ludzi.

Działania niepożądane

Często: kandydoza (głównie jamy ustnej i pochwy) lub inne zakażenia grzybicze, ból głowy, zaburzenia smaku (metaliczny posmak), biegunka, nudności, wymioty, nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby, zwiększenie aktywności AspAT, AlAT, LDH, fosfatazy zasadowej, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego, kinazy kreatynowej, lipazy, amylazy lub glukozy po posiłku, zmniejszenie stężenia białka całkowitego, albumin, sodu, wapnia, zwiększenie lub zmniejszenie stężenia potasu lub wodorowęglanów, zwiększenie liczby neutrofili lub eozynofili, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, wartości hematokrytu lub liczby krwinek czerwonych, zwiększenie lub zmniejszenie liczby płytek albo liczby krwinek białych. Niezbyt często: zapalenie pochwy, eozynofilia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, bezsenność, zawroty głowy, niedoczulica, parestezje, niewyraźne widzenie, szumy uszne, nadciśnienie tętnicze, zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żył, ból brzucha, zaparcia, suchość lub zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, niestrawność, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie języka, luźne stolce, zapalenie trzustki, przebarwienia i zmiany w obrębie języka, zapalenie skóry, nadmierna potliwość, świąd, wysypka, pokrzywka, wielomocz, dolegliwości dotyczące pochwy i sromu, dreszcze, uczucie zmęczenia, gorączka, zwiększone pragnienie, ból zlokalizowany, zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej, kreatyniny, sodu lub wapnia, zmniejszenie stężenia glukozy po posiłku, zwiększenie lub zmniejszenie stężenia chlorków, zwiększenie liczby retikulocytów, zmniejszenie liczby neutrofili. Następujące niepożądane reakcje na linezolid uznano za ciężkie w pojedynczych przypadkach: umiejscowiony ból brzucha, przemijające napady niedokrwienne, nadciśnienie tętnicze, zapalenie trzustki i niewydolność nerek. Odnotowano także pojedynczy przypadek arytmii (tachykardia). Ponadto po wprowadzeniu leku do obrotu obserwowano: niedokrwistość, pancytopenię i zahamowanie czynności szpiku, reakcje anafilaktyczne, kwasicę mleczanową, neuropatię obwodową, drgawki, zespół serotoninowy, neuropatię nerwu wzrokowego (czasem prowadzącą do utraty wzroku), powierzchowne przebarwienia zębów, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe choroby skóry (np. zespół Stevensa-Johnsona). W czasie stosowania antybiotyków, w tym linezolidu, stwierdzano przypadki biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile, o różnym nasileniu od łagodnej biegunki do zapalenia okrężnicy zakończonego zgonem.

Interakcje
Ze względu na fakt, że linezolid jest odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO, nie należy go stosować z innymi IMAO A lub IMAO B oraz w ciągu 14 dni po ich odstawieniu. Nie stosować z innymi lekami, które mogą potencjalnie hamować MAO, chyba że możliwa jest ścisła obserwacja pacjenta. Z inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny, trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi, agonistami receptora 5-HT1, sympatykomimetykami (łącznie z lekami rozszerzającymi oskrzela, pseudoefedryną, fenylopropanolaminą), aminami presyjnymi (m.in. adrenalina, noradrenalina), lekami działającymi na receptor dopaminergiczny (m.in. dopamina, dobutamina), petydyną, buspironem linezolid można stosować tylko wtedy, jeśli jest możliwa ścisła obserwacja pacjenta i kontrola ciśnienia krwi. Zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki leków działających wazopresyjnie (w tym leków działających na receptory dopaminergiczne). Po wprowadzeniu leku na rynek zanotowano jeden przypadek wystąpienia objawów podobnych do zespołu serotoninowego po jednoczesnym podaniu linezolidu i dekstrometorfanu. Bardzo rzadko obserwowano przypadki zespołu serotoninowego podczas stosowania linezolidu i inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny. Podczas leczenia linezolidem należy ograniczyć spożywanie znacznych ilości pokarmów i napojów o dużej zawartości tyraminy (np. dojrzałych serów, wyciągów z drożdży, niedestylowanych napojów alkoholowych i produktów uzyskiwanych z fermentacji nasion soi). Linezolid nie jest metabolizowany przez układ enzymatyczny cytochromu P-450, dlatego można się spodziewać, że podczas stosowania linezolidu nie wystąpią interakcje z innymi lekami, indukowane przez CYP450. Jeśli w czasie leczenia linezolidem po osiągnięciu stężenia stacjonarnego dołączy się warfarynę, następuje 10% zmniejszenie średnich maksymalnych wartości INR oraz 5% zmniejszenie pola pod krzywą AUC dla INR.

Dawkowanie
Doustnie. Leczenie linezolidem należy rozpoczynać wyłącznie w warunkach szpitalnych, po konsultacji z lekarzem specjalistą w dziedzinie mikrobiologii. Dorośli: 600 mg 2 razy na dobę przez 10-14 dni. Maksymalny czas leczenia wynosi 28 dni. W zakażeniach ze współistniejącą bakteriemią nie ma konieczności zwiększania dawki ani wydłużania czasu leczenia. U pacjentów, u których leczenie rozpoczęto preparatem podawanym pozajelitowo można dokonać zamiany na postać doustną (jeśli zamiana taka będzie uzasadniona klinicznie), bez konieczności modyfikacji dawkowania. Nie ma konieczności modyfikacji dawki leku u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u pacjentów z niewydolnością nerek; u pacjentów dializowanych lek należy podawać po dializach. Brak danych dotyczących stosowaniu linezolidu u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej lub innemu niż hemodializa leczeniu niewydolności nerek.
Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku.

Uwagi
Jeśli w trakcie leczenia wystąpią zawroty głowy, nie należy prowadzić pojazdów i obsługiwać maszyn.
  • 0

Doradca KFD

Doradca KFD
  • KFD pro

Siemka, sprawdź ofertę specjalną:




Poniżej kilka linków do tematów podobnych do Twojego:



0 użytkowników czyta ten temat

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych użytkowników

 Zamknij okienko