Skocz do zawartości

Zdjęcie

Zwichnięcia

- - - - - zwichniecia

  • Proszę się zalogować aby odpowiedzieć

#1
~Mata

~Mata

    KFD Premium

  • KFD pro
  • PipPipPipPipPipPipPip
  • 5207 postów
  • Wiek: 37
    • Płeć:Mężczyzna
    • Miasto:kujawy
    • Staż [mies.]: 24>
    Zwichnięcie - (łac. Luxatio) - zwichnięciem nazywamy takie uszkodzenie, w którym dochodzi do chwilowej bądź trwałej utraty kontaktu powierzchni stawowych, przemieszczenie kości w torebce stawowej lub całkowite wyciągnięcie z niej kości. Zwichnięciu może towarzyszyć uszkodzenie struktur wewnątrzstawowych (więzadeł, chrząstki, łąkotek) oraz naciągnięcie bądź rozerwanie torebki stawowej. Staw jest niestabilny, a dodatkowo może dojść do uciskania tętnic lub nerwów. U noworodków spotyka się wrodzone podwichnięcie lub zwichniecie biodra, w przebiegu choroby zwanej dysplazja stawu biodrowego.

    Przyczyny

    * Urazy - nagłe zadziałanie siły powodującej przesunięcie powierzchni stawowych
    * Porażenne - zwiotczenie mięśni stabilizujących staw
    * Wrodzone - tzw. wrodzona dysplazja stawu powstała wskutek zaburzeń rozwojowych
    * Patologiczne - wskutek uszkodzenia powierzchni stawowych przez proces zapalny lub nowotworowy

    Objawy zwichnięcia

    * Rozerwanie torebki stawowej
    * Puchnięcie
    * Silny ból
    * Krwiak (siniak)
    * Obrzęk

    Objawy jak przy skręceniu i dodatkowo zniekształcenie obrysów stawu oraz brak ruchów czynnych. Skręcenia powstają na skutek przekroczenia fizjologicznego zakresu ruchu w danym stawie - uszkodzeniu ulegają części miękkie (torebka stawowa, więzadła).

    Towarzyszy im:

    * ból (spoczynkowy lub przy ruchach),
    * obrzęk ("opuchlizna"),
    * zasinienie (wylewy krwi),
    * patologiczne zwiększenie zakresu ruchów (palec zgina się w drugą stronę).

    Leczenie

    Pierwsza pomoc w zwichnięciu-opatrunek z użyciem płynów kwaśnych zmniejszających obrzęk (płyn Burowa, Altacet) lub okłady z lodu, zimnej wody z octem. Zwichnięcie powinien nastawić lekarz, manipulując kończyną tak, aby odtworzyć w odwrotnej kolejności mechanizm urazu. Ruchy mają być silne, ale również łagodne. Duże stawy nastawia w znieczuleniu ogólnym, małe (np. stawy palców)-w miejscowym. Po nastawieniu unieruchamia się staw w opatrunku gipsowym. Występują wtedy odpowiednie warunki dla gojenia się uszkodzonej torebki; zapobiega się również wtórnemu zwichnięciu. Zwichnięcia otwarte, nawykowe oraz przypadki z uszkodzeniem naczyń lub nerwów leczy się operacyjnie.


    Stawy które najczęściej ulegają zwichnięciom lub podwichnięciom to:

    * staw ramienny,
    * staw kolanowy,
    * staw skokowy
    * staw łokciowy





    ?Zwichnięcie kostki?

    Zwichnięcie stawu skokowego, potocznie zwane zwichnięciem kostki polega na przemieszczeniu się kości tworzących staw względem siebie. Bardzo często kości te zaraz po zwichnięciu wskakują z powrotem na swoje miejsca. Gdy to się jednak nie stanie i przemieszczenie pozostanie, wymaga ono nastawienia przez lekarza.
    Objawy

    * Podstawowym objawem zwichnięcia jest bardzo silny ból w momencie zwichnięcia.
    * Po zwichnięciu pozostaje bolesność nasilająca się intensywnie przy próbach ruchu stopą. Ruszanie stopą jest utrudnione.
    * Opuchlizna kostki.

    Przyczyny zwichnięć

    Przyczyną zwichnięcia kostki jest wygięcie stawu w sposób, w który staw ten normalnie nie wygina się. Ma to z reguły miejsce w przypadku niewłaściwego stąpnięcia. Dlatego też jedną z czynności, podczas których najczęściej dochodzi do zwichnięcia kostki, jest bieg lub marsz po nierównym terenie.
    Następstwa i powikłania

    Zwichnięcie stawu osłabia go, powodując, że w efekcie kolejne zwichnięcia występują przy znacznie mniejszych obciążeniach. Potocznie mówi się, że jeśli raz zwichnąłeś nogę, zwichniesz ją jeszcze nie raz.

    Zwichnięcia są wbrew pozorom dość niebezpiecznymi urazami. W momencie zwichnięcia, uszkodzeniu mogą ulec więzadła i ścięgna stabilizujące kostkę, a nawet może dojść do pęknięcia kości stawu.

    Osoby, u których na skutek wielokrotnych zwichnięć staw skokowy jest mocno osłabiony i do kolejnych zwichnięć dochodzi łatwo, powinny wykazywać szczególną uwagę. Pomimo iż kolejnym zwichnięciom towarzyszy często mniejszy ból oraz goją się one szybciej, częste krwawe wylewy do stawu mogą prowadzić do jego zwyrodnień.
    Zapobieganie

    Nie ma w zasadzie żadnej metody zapobiegania zwichnięciom, gdyż są to urazy mechaniczne, warto jednak rozważyć kilka możliwych działań:

    * W przypadku osób, u których dany staw jest już osłabiony warto rozważyć wzmacnianie go przy pomocy bandaży elastycznych lub innych opasek wzmacniających.
    * Przeprowadzenie rozgrzewki przed uprawianiem sportu, włącznie z rozgrzewką polegającą na rozciąganiu i rozruszaniu stawów, może pomóc uniknąć kontuzji, gdyż rozgrzane ścięgna i mięśnie lepiej amortyzują wszystkie niewłaściwe ruchy i obciążenia stawów.
    * Noszenie wysokich butów wzmacniających kostkę (na płaskiej podeszwie) szczególnie wtedy, gdy zamierzamy chodzić po nierównym, wymagającym terenie. But może zamortyzować znaczą część obciążeń, które w innych przypadkach mogłyby prowadzić do zwichnięcia kostki.

    Leczenie

    Zwichnięty staw powinien być możliwie najszybciej nastawiony przez lekarza. Kostkę należy unieruchomić i ułożyć wysoko. W przypadku wystąpienia zerwania ścięgien lub mięśni, będą one musiały zostać zszyte. Również, często w celu wykrycia ewentualnych złamań, dokonuje się zdjęcia rentgenowskiego kostki.






    Zwichnięcia rzepki.


    Co to jest?

    Wyróżnić można zwichnięcia urazowe, które powstają w następstwie urazów bezpośrednich, oraz nawykowe, których przyczyną może być:
    -nadmierna koślawość stawu kolanowego,
    -wysokie ustawienie rzepki,
    -luźne więzadła i torebka,
    -nieprawidłowe budowa rzepki i/lub kości udowej,
    -płaskostopie (a następnie koślawość kolana).


    Mechanizm.

    Może pojawić się po silnym uderzeniu w normalną rzepkę oraz po słabszym uderzeniu lub pośrednim w małą niewykształconą rzepkę. Przy zmianie kierunku ruchu i wyprostowaniu nogi. Zwichnięcie zwykle zdarza się w stronę boczną (na zewnątrz) Może dojść do oderwania chrząstki lub nawet fragmentu kości, które mogą stać się ciałami wolnymi w stawie; może dojść także do rozdarcia torebki stawowej. Czasem dochodzi do kombinacji tego urazu z uszkodzeniem łąkotek lub przyśrodkowego więzadła pobocznego. Po takim urazie konieczna jest hospitalizacja.
    Do zwichnięcia nawykowego dochodzi najczęściej po prostowaniu zgiętego kolana przeciw oporowi.


    Podział.

    - Boczne (najczęstsze).
    - Przyśrodkowe.
    - Pionowe (obrót rzepki o 90° wokół osi długiej).
    - Poziome (jeden z biegunów rzepki zwraca się do stawu kolanowego).


    Objawy.

    Zwichnięcie urazowe:
    -krwawienie, powodujące opuchliznę kolana,
    -gdy rzepka jest nieodprowadzona (nie na "swoim" miejscu) - samoczynnie odprowadza się - wyraźne zniekształcenie stawu z uwypukleniem rzepki
    -gdy rzepka jest odprowadzona - tkliwość przyśrodkowego brzegu rzepki i nadmierna ruchomość rzepki,
    -przemieszczenie,
    -ograniczona lub zniesiona ruchomość kolana.

    Zwichnięcie nawykowe:
    -j/w w mniejszym nasileniu,
    -głównie ból po charakterystycznym przeskoku w kolanie,
    -może dojść do samoistnego nastawienia po wyprostowaniu stawu kolanowego,
    -zanik mięśni w uszkodzonej kończynie.


    Powikłania.

    -Uszkodzenie chrząstki stawowej rzepki,
    -złamanie rzepki,
    -uszkodzenie aparatu torebkowo-więzadłowego,
    -zwichnięcia nawrotowe i nawykowe.


    Leczenie.

    Przy pierwszym zwichnięciu konieczne jest nastawienie, punkcja stawu z usunięciem krwiaka oraz 4-tygodniowe unieruchomienie w opatrunku gipsowym. Czasem konieczna jest artroskopia.
    Zwichnięcia nawykowe wymagają operacji.
    Gdy rzepka jest mała lub niewykształcona prawidłowo-zwichnięcie ma tendencje do nawracania-chirurgia rekonstrukcyjna.

    Leczenie operacyjne - polega na zniesieniu przykurczu mięśniowego lub odtworzeniu prawidłowych stosunków anatomicznych w obrębie stawu kolanowego.




    Zwichnięcie stawu barkowo-obojczykowego


    "Urazowi temu może towarzyszyć uszkodzenie przyczepu mięśnia naramiennego lub kapturowego do obojczyka, złamanie wyrostka barkowego, obojczyka lub wyrostka kruczego."

    Pomiędzy obojczykiem a łopatką istnieje staw, który w niektórych urazach ulega zwichnięciu. Kontuzje takie są relatywnie częste w sportach kontaktowych, jeździectwie, kolarstwie, narciarstwie, piłce nożnej czy futbolu amerykańskim.
    Omawiany staw ma stosunkowo niewielką ruchomość. Jest jednym z niewielu, który nie potrafi się ruszać w sposób izolowany - nie istnieją mięśnie wykonujące ruch tylko i wyłącznie w tym stawie. Sam staw jest otoczony przez struktury więzadłowe. Część biegnie od obojczyka do wyrostka barkowego łopatki (więzadła barkowo-obojczykowe), inne od obojczyka do wyrostka kruczego (więzadła kruczo-obojczykowe). Przy przemieszczeniu w stawie barkow-obojczykowym najczęsciej także one ulegają rozerwaniu.
    Mechanizm urazu polega na upadku bezpośrednio na ramie bądź na wyprostowaną rękę. W takiej sytuacji obojczyk opiera się o żebra klatki piersiowej a łopatka popchnięta zostaje ku dołowi, w wyniku czego uszkodzeniu ulega właśnie staw barkowo-obojczykowy i więzadła w jego okolicy. Urazowi temu może towarzyszyć uszkodzenie przyczepu mięśnia naramiennego lub kapturowego do obojczyka, złamanie wyrostka barkowego, obojczyka lub wyrostka kruczego.

    Wyróżnia się sześć stopni uszkodzenia stawu barkowo-obojczykowego w zależności od stopnia przemieszczenia obojczyka oraz uszkodzenia więzadeł.
    Stopień pierwszy - delikatne naciągnięcie torebki stawowej, bez większego uszkodzenia.
    Stopień drugi - niewielka niestabilność przednio-tylna świadcząca o uszkodzeniu więzadeł barkowo-obojczykowych
    Stopień trzeci - niestabilność góra-dół uzyskana po obciążeniu rąk ciężarkami 4,5 - 6,8 kg
    Stopień czwarty - przemieszczenie obojczyka wraz z uszkodzeniem mięśnia czworobocznego
    Stopień piąty i szósty - duże przemieszczenie obojczyka z uszkodzeniem torbki stawowej, zerwaniem więzadeł barkowo-obojczykowych oraz kruczo-obojczykowych

    Zazwyczaj dokładne badanie lekarskie wystarcza do oceny stopnia uszkodzenia stawu. Dla potwierdzenia rozpoznia warto wykonać zdjęcie rentgenowskie (RTG). Nie wykaże ono uszkodzonych więzadeł, ale pokoaże stopień i kierunek przemieszczenia obojczyka oraz uwidoczni ewentualne złamania kostne.
    Uraz pierwszego stopnia leczy się zachowawczo. Zaleca się odpoczynek, okłady z lodu, używanie łagodnych środków przeciwbólowych oraz unieruchomienie w temblaku. Ważne jest jak njwcześniejsze wykonywanie ćwiczeń w pełnym zakresie ruchu oraz powrót do aktywności sportowej. Uważa się, że typ II uszkodzenia powinien być leczony w podobny sposób, jednak przesunięcie obojczyka o 1/2 jego szerokości wymaga tapingu oraz unieruchomienia na 2-3 tygodnie, a dźwiganie czy sporty kontaktowe możliwe są dopiero po minimum 6 tygodniach. Wszyscy specjaliści zgadzają się, że najcięższe urazy z dużym przemieszczeniem obojczyka oraz rozerwaniem aparatu więzadłowego powinno leczyć się operacyjnie. Co jednak zrobić, gdy więzadła są uszkodzone, a przemieszczenie obojczyka niewielkie (typ III)? Czy poddać pacjenta zabiegowi? Leczenie zachowawcze w tym przypadku daje wyniki pozytywne jedynie u osób mało aktywnych sportowo. Nie pojawiają się żadne dolegliwości związane z czynnościami dnia codziennego. Sportowcy jednak muszą zostać potraktowani w specjalny sposób. Oni w czasie powrotu do sportu, tylko po leczeniu zachowawczym, mogą odczuwać różne dolegliwości przy mocnym obciążeniu stawu np. rzut oszczepem. Także są narażeni na rozwój zwyrodnienia stawu barkowo-obojczykowego w przyszłości.



    Objawy:

    - ból i tkliwość nad stawem
    - obrzęk okolicy barkowo-obojczykowej
    - ból w czasie ruchu w stawie ramiennym
    - wyraźne odstawanie obojczyka od góry (stopień V uszkodzenia)
    - objaw "klawisza" - wystający koniec obojczyka można wcisnąć na miejsce
    palcem, jednak po zwolnieniu ucisku obojczyk ponownie odskakuje




    Zwichnięcie w stawie łokciowym.
    Jest prawie zawsze zwichnięciem tylnym. Dochodzi do niego przez nadmierny wyprost. Wyrostek łokciowy kości łokciowej przemieszcza się do tyłu. Objawy: wystawanie do tyłu lub do boku wyrostka łokciowego, skrócenie przedramienia, obrzęk i ból w stawie, przymusowe zgięcie stawu. Leczenie: nastawienie i unieruchomienie.


    http://www.punktzdrowia.pl http://pl.wikipedia.org
    • 0

    Doradca KFD

    Doradca KFD
    • KFD pro

    Siemka, sprawdź ofertę specjalną:




    Poniżej kilka linków do tematów podobnych do Twojego:

    #2
    patryk2009

    patryk2009

      Nowy na pokładzie

    • Nowi na forum
    • Pip
    • 28 postów
  • Wiek: 38
    • Płeć:Mężczyzna
    • Staż [mies.]: 39
    Bardzo dobry artykuł. Polecam
    • 0




    0 użytkowników czyta ten temat

    0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych użytkowników

     Zamknij okienko