Skocz do zawartości


  • Proszę się zalogować aby odpowiedzieć

Ankieta: Ocena preparatu - Vancomycin-MIP 500 (0 użytkowników głosowało)

Jak oceniasz?

  1. Polecam (0 głosów [0.00%])

    Procent głosów: 0.00%

  2. Nie polecam (0 głosów [0.00%])

    Procent głosów: 0.00%

Głosuj Goście nie mogą głosować

#1
Leksykon Leków

Leksykon Leków

    :)

  • Aktywny użytkownik
  • PipPipPipPipPipPipPipPip
  • 9417 postów
  • Płeć:Mężczyzna
Nazwa produktu leczniczego: Vancomycin-MIP 500

Skład: Vancomycinum
Postać farmaceutyczna: proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego
Dawka: 500 mg
Wielkość opakowania: 1 fiol. proszku 5 fiol. proszku
Podmiot odpowiedzialny: MIP Pharma Polska Sp. z o.o.
Wytwórca: Chephasaar, Chemisch- pharmazeutische Fabrik GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): D



Działanie
Cykliczny antybiotyk glikopeptydowy. Działa silnie bakteriobójczo na: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, paciorkowce α i β-hemolizujące, paciorkowce z grupy D, Corynebacterium spp., Clostridium spp. (zwłaszcza C. difficile). Oporne są prawie wszystkie bakterie Gram-ujemne (np. Enterobacteriaceae), Mycobacterium spp., Bacteroides spp. i grzyby. W niektórych krajach występuje narastanie oporności niektórych bakterii, przede wszystkim Enterococcus faecium. Nie występuje oporność krzyżowa wankomycyny z antybiotykami innych grup; w przypadku niektórych bakterii np. enterokoków, może jednak występować częściowa oporność krzyżowa na działanie innego antybiotyku glikopeptydowego - teikoplaniny. Wankomycyna działa synergistycznie z aminoglikozydami na wiele szczepów Staphylococcus aureus, nieenterokokowych paciorkowców grupy D, enterokoków i paciorkowców zieleniących; z cefalosporynami na niektóre oporne na oksacylinę szczepy Staphylococcus epidermidis; z ryfampicyną na Staphylococcus epidermidis i częściowo synergiczne na niektóre szczepy Staphylococcus aureus - ponieważ w obu przypadkach może działać także antagonistyczne, wskazane jest wcześniejsze wykonanie testu na synergizm. Wankomycyna podana doustnie praktycznie nie wchłania się z przewodu pokarmowego; występuje w czynnej postaci w kale i dlatego może być stosowana w leczeniu rzekomobłoniastego i gronkowcowego zapalenia jelita grubego. W ok. 55% wiąże się z białkami osocza. Po podaniu dożylnym dociera prawie do wszystkich tkanek. W płynie opłucnowym, płynie osierdziowym, płynie puchlinowym z jamy otrzewnej i mazi stawowej oraz w mięśniu sercowym i w zastawkach sercowych osiągane są podobne stężenia jak we krwi. Stężenia w kościach (gąbczastych i zbitych) wykazują duże zróżnicowanie. Nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego; w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych przenikanie się zwiększa. Jest metabolizowana w niewielkim stopniu i wydalana głównie z moczem (około 90%). T0,5 we krwi waha się od 2 do 11 h (różnice międzyosobnicze), u dzieci od 2,2 do 3 h. W niewydolności nerek T0,5 zwiększa się (nawet do 7,5 dni).

Wskazania
Doustnie (w postaci proszku po rozpuszczeniu): poantybiotykowe rzekomobłoniaste zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy (wywołane przez Clostridium difficile); gronkowcowe zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy. Pozajelitowe podawanie wankomycyny jest w tych chorobach nieskuteczne. Dożylnie - ciężkie zakażenia wywołane przez gronkowce (zwłaszcza oporne na metycylinę), enterokoki i paciorkowe (w tym szczepy oporne na penicylinę), również u pacjentów, u których występuje nadwrażliwość na antybiotyki β-laktamowe: zapalenie wsierdzia; zakażenie kości (zapalenie kości, zapalenie kości i szpiku); zapalenie płuc; posocznica; zakażenie tkanek miękkich. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na wankomycynę.

Środki ostrożności
Ze względu na ryzyko wystąpienia hipotonii, wstrząsu i zatrzymania czynności serca po zbyt szybkim podaniu wankomycyny, należy ściśle przestrzegać sposobu podawania leku. Ostrożnie stosować u osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z niewydolnością nerek. Pacjentom z ostrym bezmoczem lub upośledzeniem słuchu wskutek uszkodzenia ślimaka lek można podawać dożylnie jedynie w stanach zagrożenia życia, a dawkowanie modyfikować na podstawie okresowo oznaczanego stężenia wankomycyny we krwi. U pacjentów leczonych wankomycyną należy kontrolować słuch i czynność nerek, a u pacjentów z grup ryzyka także stężenie wankomycyny we krwi. W przypadku leczenia długotrwałego lub w skojarzeniu z lekami wywołującymi neutropenię, regularnie kontrolować skład morfotyczny krwi. U każdego pacjenta, u którego wystąpiła biegunka po dożylnym zastosowaniu antybiotyku, należy rozważyć możliwość wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy; po ustaleniu rozpoznania tej choroby należy odstawić antybiotyk i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Ciąża i laktacja
Wankomycyna przenika przez łożysko i do mleka kobiecego. W ciąży stosować wyłącznie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Nefrotoksyczność (zwłaszcza po stosowaniu dużych dawek, leczeniu skojarzonym z aminoglikozydami oraz u pacjentów z istniejącą wcześniej niewydolnością nerek): zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi; w pojedynczych przypadkach: zapalenie nerek i ostra niewydolność nerek. Ototoksyczność (zazwyczaj po podaniu dużych dawek, jednoczesnym stosowaniu leków ototoksycznych oraz u pacjentów z istniejącą wcześniej niewydolnością nerek lub zaburzeniami słuchu), rzadko: przemijające lub utrzymujące się zaburzenia słuchu, zawroty głowy i szumy uszne. Mogą wystąpić nudności. W pojedynczych przypadkach występowało rzekomobłoniaste zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy u pacjentów, którym podano wankomycynę dożylnie. Reakcje alergiczne: wysypka, zapalenia błony śluzowej, czasem ze świądem; rzadko: ciężkie reakcje uczuleniowe z objawami takimi, jak gorączka polekowa, eozynofilia, dreszcze, zapalenie naczyń oraz ciężkie objawy skórne z zagrażającą życiu reakcją ogólną (np. złuszczające zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka). Możliwe są reakcje uczuleniowe różnego stopnia - aż do wstrząsu. W pojedynczych przypadkach po infuzji wankomycyny występowało silne łzawienie utrzymujące się do 10 h. Zaburzenia hematologiczne, rzadko: przemijająca neutropenia, trombocytopenia, eozynofilia; w pojedynczych przypadkach: przemijająca agranulocytoza. Może wystąpić zapalenie żył. Podanie leku poza żyłą jest bolesne, powoduje podrażnienie tkanek, a nawet martwicę. Stosowanie wankomycyny może prowadzić do nadmiernego rozrostu niewrażliwych na lek bakterii lub grzybów.

Interakcje
Wankomycyna i inne leki o działaniu oto- lub nefrotoksycznym mogą nasilać wzajemnie swoje działania niepożądane; szczególna ostrożność konieczna jest podczas stosowania aminoglikozydów jednocześnie z wankomycyną lub bezpośrednio po niej; w takich przypadkach maksymalną dawkę wankomycyny należy ograniczyć do 500 mg co 8 h (zalecane jest monitorowanie stężenie wankomycyny we krwi). Jednoczesne podanie ze środkami znieczulenia ogólnego nasila ryzyko hipotonii, zaczerwienienia skóry, pokrzywki i świądu. W skojarzeniu z lekami zmniejszającymi napięcie mięśni (m.in. sukcynylocholina) może nastąpić wzmocnienie i wydłużenie działania tych leków (blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego).

Dawkowanie
Doustnie lub przez sodę żołądkową (po odpowiednim rozcieńczeniu wodą zawartości fiolki). Dorośli: 0,5-2 g na dobę w 3-4 dawkach podzielonych. Dzieci: 40 mg/kg mc. na dobę w 3-4 dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa - 2 g. Czas leczenia: 7-10 dni. Dożylnie (wyłącznie we wlewie kroplowym w ciągu 1 h, po odpowiednim rozcieńczeniu). Dorośli: 0,5 g co 6 h lub 1 g co 12 h (maksymalna dawka dobowa wynosi 2 g). Dzieci: 10 mg/kg mc. co 6 h. U niemowląt i noworodków zalecana dawka początkowa wynosi 15 mg/kg mc., a dawka podtrzymująca 10 mg/kg mc. podawana dożylnie co 12 h u noworodków w 1. tyg. życia lub co 8 h u noworodków od 1. do 4. tyg. życia. Zalecane jest kontrolowanie stężenia leku we krwi; po 1 h od zakończenia infuzji powinno ono mieścić się pomiędzy 30 i 40 mg/l. Minimalne stężenie leku bezpośrednio przed podaniem następnej dawki powinno wynosić od 5 do 10 mg/l. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy dostosować do sprawności wydzielania moczu, zalecane jest także kontrolowanie stężenia wankomycyny we krwi. Dawka początkowa powinna zawsze wynosić co najmniej 15 mg/kg mc., a kolejne dawki należy uzależnić od klirensu kreatyniny (CCr), wg schematu - CCr >100 ml/min: 100% dawki początkowej; CCr 90 ml/min: 90% dawki początkowej; CCr 80 ml/min: 80% dawki początkowej; CCr 70 ml/min: 70% dawki początkowej, itd. aż do 10% dawki początkowej u pacjentów z klirensem kreatyniny 10 ml/min. U pacjentów z anurią, w celu uzyskania terapeutycznego stężenia leku we krwi należy podawać dawkę 15 mg/kg mc., dawka podtrzymująca wynosi 1,9 mg/kg mc./dobę. U pacjentów dorosłych z ciężką niewydolnością nerek zamiast stosować lek codziennie, można podawać dawkę podtrzymującą od 250 mg do 1 g co kilka dni. U pacjentów z bezmoczem dawka początkowa wynosi 1 g, dawka podtrzymująca 1 g co 7-10 dni. Jeśli podczas hemodializy stosowane są membrany polisulfonowe („high flux dialysis"), T0,5 wankomycyny ulega skróceniu. U pacjentów regularnie poddawanych hemodializie konieczne może być dodatkowo podanie dawki podtrzymującej w zależności od stężenia leku oznaczonego we krwi.
Pozajelitowo wankomycynę podaje się wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej (nie szybciej niż 10 mg/min), również dawki niższe niż 600 mg powinny być podawane przez co najmniej 60 min. Proszek należy rozpuścić w takiej ilości rozpuszczalnika aby stężenie roztworu do infuzji nie było większe niż 5 mg/ml. Pacjentom, u których konieczne jest ograniczenie podawania płynów, można podać również roztwór 500 mg/50 ml lub 1 g/100 ml. Przy tym wyższym stężeniu zwiększyć się może ryzyko wystąpienia objawów miejscowych oraz reakcji typu nadwrażliwości spowodowanych przez wlew. Zaleca się kontrolę stężenia leku we krwi i odpowiednią modyfikację dawkowania tak, aby stężenie we krwi 1 h po zakończeniu infuzji wynosiło od 30 do 40 mg/l, natomiast stężenie bezpośrednio przed podaniem następnej dawki - od 5 do 10 mg/l. Regularna kontrola stężenia we krwi wskazana jest w przypadku długotrwałego stosowania leku, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub z zaburzeniami słuchu, a także w przypadku jednoczesnego podawania substancji ototoksycznych lub nefrotoksycznych.
  • 0

Doradca KFD

Doradca KFD
  • KFD pro

Siemka, sprawdź ofertę specjalną:




Poniżej kilka linków do tematów podobnych do Twojego:



0 użytkowników czyta ten temat

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych użytkowników

 Zamknij okienko