Skocz do zawartości

Zdjęcie

Przemiany i wchłanianie cukrowców

- - - - - przemiany wchlanianie cukrowcow

  • Proszę się zalogować aby odpowiedzieć

#1
BoloMat

BoloMat

    Jest taki dzień...

  • Użytkownicy
  • PipPipPip
  • 480 postów
  • Wiek: 32
    • Płeć:Mężczyzna
    • Miasto:KFD
    • Staż [mies.]: 66

    Przemiany węglowodanów

    Przemiany węglowodanów – głównie na przykładzie cząsteczki glukozy , ze względu na to że glukoza jest głównym produktem rozpadu zarówno skrobi , jak i glikogenu , a także dwucukrów np. sacharozy , laktozy itp…
    Katabolizm cząsteczki glikozy określany mianem glikolizy przebiega na wielu etapach…

    Główny tor przemian glukozy rozpoczyna się od fosforylaci glukozy – cząsteczki glukozy i cząsteczki adenozynotrifosforanu (ATP) powstaje glikozo-6-fosforan i ADP. Enzymem katalizującym reakcję jest heksokinaza. Natomiast inny enzym zomeraza glikozofosforanu przeprowadza glikozo-6-fosforan w fruktozo-6-fosforan. Ten z kolei przyłącza następną grupę fosforanową przy drugim końcu molekuły. Przemianę tę w której donorem grupy fosforanowej jest ATP hydrolizujący do ADP , zaś produktem fruktozo-1,6-dwufosforan – katalizuje enzym 6-fosfofruktokinaza

    Następnie aldolaza rozczepia fruktozo-1,6-dwufosforan na dwie triody: aldehyd fosfoglicerynowy i fosforan dwuhydroksyacetonu. Są to dwie formy izomeryczne , mogące przekształcić się jedna w drugą pod wpływem izomerazy fosfotriozowej. Fosforan dwuhydroksyacetonu zostaje przekształcony w aldehyd fosfoglicerolowy , a zatem z jednej cząsteczki fruktozo 1,6-dwufosforanu powstają dwie molekuły aldehydu fosfoglicerolowego.

    Aldehyd 3-fosfoglicerolowy łączy się następnie z enzymem dehydrogenazą aldehydu 3-fosfoglicerolowego , konkretnie z grupą – SH jednego z aminokwasów tego enzymu , w związku z czym powstaje konfiguracja H-C-OH, która umożliwia odwodorowanie w obecności NAD jako akceptora wodoru. Powstaje kwas fosfoglicerolowy , reagujący od azu z fosforanem nieorganicznym , w wyniku czego tworzy się cząsteczka 1,3-dwufosoglicerolowego.W obecności kinezy glicerofosforanowej wysokoenergetyczne wiązanie przy 1 węgu przeniesione zostaje na cząsteczkę ADP w wyniku czego powstaje ATP (reakcja jest więc przykładem fosforylacji substratowej) i kwas fosfoglicerolowy. Kolejne etapy przemian polegają na przesunięciu wiązania fosforanowego (powstaje kwas 2-fosforglicerolowy) , odłączeniu cząsteczki wody (produkt : kwas fosfoenolopirogronowy) i wreszcie odłączeniu drugiej reszty fosforanowej. Powstaje w ten sposób kwas pirogronowy oraz następna cząsteczka ATP
    Z każdej cząsteczki glukozy powstają 2 cząsteczki aldehydu glicerolowego , zatem w cyklu przemian glukozy do kwasu pirogronowego powstają 4 cząsteczki ATP. Dwie z nich zostają jednak zużyte we wstępnych etapach glikolizy: jedna – na przekształcenie glukozy w glukozo-6-fosforan , druga zaś na konwersję fruktozo-6-fosforanu do fruktozo1,5-dwufosforanu.
    Zysk energetyczny przekształcenia glukozy w dwie cząsteczki kwasu pirogrnowwego (proces ten nie wymaga obecności tlenu!!) stanowią zatem 2 cząsteczki ATP. Dodatkowym zyskiem jest zredukowanie dwóch molekuł NAD + do NADH + H^

    Glikoliza beztlenowa
    Przy niedostatecznej ilości tlenu kwas pirogronowy nie może wnikać do mitochondrium. Gromadzi się on wówczas wówczas cytoplazmie cytoplazmie sam staje się akceptorem wodoru. W obecności dehydrogenazy mleczanowej kwas pirogrnowy przejmuje elektrony i protony od zredukowanych nukleotydów pirymidynowych. Utleniony nukleotyd pirymidynowy może ponownie pobrać wodór od aldehydu 3+ fosfoglicerolowego dając formę zredukowaną.
    W ten sposób zachodzi cykl reakcji w których glukoza zużywana jest w warunkach beztlenowych (gromadzi się kwas mlekowy)
    W reakcji redukcji kwasu pirogronowego do mlekowego nie powstają już nowe cząsteczki ATP!
    Z rozpadu glukozy do pirogronianu komórka uzyskuje dwie cząsteczki ATP , a zatem glikoliza beztlenowa z wytworzeniem kwasu mlekowego daje zysk energetyczny jedynie w postaci dwóch cząsteczek ATP. Jednakże przy dostatecznym dostępie tlenu kwas mlekowy może zostać znowu utleniony do kwasu pirogronowego. Nastęnie w mitochondriach przekształcony w acetylo-CoA i rozłożony w cyklu Krebsa.
    U ssaków glikoliza beztlenowa zachodzi najczęściej w nazbyt przepracowanych mięśniach (tzn. wykonujących wysiłek nadmierny w stosunku do ich ukrwienia) Gromadzący się kwas mlekowy zakwasza cytoplazmę i powoduje ból tych mięśni. Spośród innych produktów glikolizy beztlenowej jest on jednak związkiem NAJMNIEJ toksycznym i najłatwiej ulegającym dalszym etapom przemian w obecności tlenu…
    Dodany obrazek

    Trzy rodzaje cukrów prostych: glukoza , fruktoza i galaktoza powstają w wyniku hydrolitycznego rozkładu różnych di-sacharydów w jelicie i te mono-sacharydy dopiero są pochłaniane przez organizm. Przechodzą one do wątroby , w której są przemieniane w glukozę , a następnie w glikogen i w tej postaci magazynowane. Glikogen jest wielocukrem o dużym ciężarze cząsteczkowym zbudowanym z cząsteczek glukozy połączonych wiązaniami alfa-glikozydowymi.
    Rolę wątroby w magazynowaniu węglowodanów wyjaśnił francuski fizjolog Claude Bernard. Oznaczał on zawartość glukozy we krwi , która wchodziła do wątroby i wychodziła z niej zaraz po jedzeniu , stwierdził ,że znacznie więcej glukozy wchodzi do wątroby niż ją opuszcza ; równocześnie w wątrobie zwiększa się zawartość glikogenu. Po upływie pewnego czasu od spożycia pokarmu wątroba rozkłada glikogen na glukozę i wtedy we krwi stwierdza się większe stężenie glukozy wychodzącej z wątroby niż do niej wchodzącej. Stąd wniosek ,że w przerwach między jedzeniem glikogen wątroby jest przetwarzany na glukozę. W ten sposób wątroba utrzymuje stężenie glukozy we krwi na stałym poziomie.
    Wątroba może zmagazynować tyle glikogenu , że zapewnia zapas glukozy na okres 12-24 godzin. (w stanie spoczynku , przy podstawowej przemianie energetycznej ) Po tym okresie , aby utrzymać stały poziom glukozy, wątroba zaczyna rozkładać inne substancje – głównie aminokwasy , na glukozę.
    Ponieważ glukoza jest zasadniczym źródłem energii dla wszystkich komórek , jej poziom we krwi musi być stale nieco wyższy od pewnego minimum tj. od około 60mg na 100ml krwi. Obniżenie się poziomu glukozy we krwi poniżej tego minimum jest szkodliwe przede wszystkim dla mózgu , bowiem w przeciwieństwie do innych komórek ciała , komórki mózgowe nie są zdolne do magazynowania glikogenu i mogą tylko w ograniczonych ilościach korzystać z innych źródeł energii , jak aminokwasy i tłuszcze.
    Przy niskim poziomie glukozy we krwi dyfuzja jej do komórek mózgowych gdzie jest utleniana jest niedostateczna dla zapewnienia im potrzebnej ilości energii. Wynikiem takich warunków są objawy przypominające niedotlenienie , mianowicie zaburzenia pamięci , konwulsje , omdlenia i śmierć. Jeśli więc komórki mózgowe (lub inne) zostaną pozbawione glukozy lub tlenu , nie mogą kontynuować metabolizmu który dostarcza energii potrzebnej do zachowania homeostazy – normalnego funkcjonowania.
    Komórki mięśniowe również mogą przetwarzać glukozę na glikogen i magazynować go , stanowi on jednak tylko lokalne źródło energii dla mięśni , a nie może brać udziału w regulacji poziomu glukozy we krwi. Wątroba zawiera enzym fosfatazę glukozo-6-fosforanową , która katalizuje rozkład glukozo-6-fosforanu do wolnej glukozy , która wydzielana jest do krwi ; natomiast komórkach mięśniowy ten enzym nie występuje. Glukoza nie tylko może być magazynowana w postaci glikogenu i utleniania do uzyskania energii , lecz także przekształcona w tłuszcze i w tej formie odkładana. Jeżeli tylko zaopatrzenie w glukozę przewyższa zapotrzebowanie , wątroba i tkanka tłuszczowa od razu przerabia ją w tłuszcz , który może być wykorzystywany jako źródło energii w okresie deficytów energetycznych. Wiadomo ,że spożywanie dużych ilości skrobi i cukrów jest tuczące. Z łańcuchów węglowych glukozy mogą być również syntezowanie składniki tłuszczu – glicerol i kwasy tłuszczowe. Udział wątroby w metabolizmie węglowodanów kontrolowany jest przez współdziałające ze sobą cztery hormony – insulinę z trzustki , adrenalinę z rdzenia nadnerczy , kortyzon z kory nadnerczy i hormon wzrostu z przysadki mózgowej.
    Wchłanianie węglowodanów:
    Węglowodany wchłaniają się w postaci monosacharydów , heksoz i pentoz w dwunastnicy i jelicie czczym. Większość jednocukrów jednocukrów zwłaszcza glukoza i galaktoza jest wchłaniana na zasadzie transportu aktywnego. Niektóre z cukrów prostych do których należy fruktoza , dostają się do krwi dzięki dyfuzji ułatwionej. Aktywny transport glukozy przyspiesza się w obecności jonów sodowych. Istnieje wzajemna zależność pomiędzy transporterem glukozy i jonów sodowych. Wchłanianie jonów sodowych również ulega przyspieszeniu (symport) w obecności glukozy. Jednorazowe spożycie dużych ilości biosacharydów powoduje ich wchłanianie bez uprzedniej hydrolizy do monosacharydów. Biosacharydy wnikają do rąbka prązkowanego enerocytów , gdzie zostają zhydrolizowane przez enzymy tam występujące do monosacharydów. Większość powstających monosacharydów z enterocytów dyfunduje do krwi , część zaś powraca do światła jelita

    Autor: Mateusz K. BoloMat KFD.pl


    Edytowany przez BoloMat, 10 lipiec 2007 - 15:29 .

    • 0

    Doradca KFD

    Doradca KFD
    • KFD pro

    Siemka, sprawdź ofertę specjalną:




    Poniżej kilka linków do tematów podobnych do Twojego:



    0 użytkowników czyta ten temat

    0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych użytkowników

     Zamknij okienko