Witam.Mam dziwny problem,zaczęło się ponad miesiąc temu.Otóż mam tak że często zmienia mi się nastrój,raz jestem przygnębiony,smutny,mam jakby lęki ,nic mi się nie chce a potem to przechodzi i czuję się normalnie,mam jakieś ambicje,po prostu cieszę się życiem.Pierwsze dwa tygodnie były najgorsze,potem sie poprawiło a w tym tyg znów to mam.Dodam że śpię normalnie,mam dietę na masę,jem mono Universala i białko ale to raczej nie od supli.Jeśli ktoś mógłby coś pomóc to byłbym wdzięczny

jesteś kobietą

a tak poważnie to nic Ci nie jest na moje oko, pewnie masz 17-18lat czy coś

Nie,jestem men prawie 20 lat.Też czasem mam wrażenie że nic mi nie jest tylko sobie to wmawiam,ale dziwne są to zmiany nastroju, naprawdę czuję się czasem jakbym miał depresję czy coś.ale np. teraz czuję sie bardzo dobrze ,zaraz idę się pouczę,potem w coś pogram,może to ma jakiś związek z dojrzewaniem?

Cytat

Nadmiar obowiązków, stres, problemy?
Do tego dochodzi ta okropna pogoda...

Nie Ty jedyny masz takie problemy! Zamiast ciągle myśleć, że coś jest nie tak, zaproś jakąś ładną koleżanke na spacer, wyjdź z kolegami na "herbate".

Pozdrawiam!

Moim zdaniem zwykła monotonia. Te same posiłki i na przykład to, że masz ochote iść spać a musisz czekać jeszcze godzine na posiłek a potem jeszcze czekać zanim pójdziesz spać po posiłku, a rano trzeba wstać. Do tego jesień (szarość, ciemno, nic sie nie dzieje, wieje wiatr, ponuro). To, że byś opierdzielił fast fooda albo coś, a nie możesz. Codziennie przygotowywanie tych samych posiłków, a jutro to samo, pojutrze znowu to samo (to wszystko może przygnębiać). Musisz mieć jakiś fajny cel w życiu, na który będziesz czekać, ale nie jeden (że tylko siłownia i dieta). Jak nie masz dziewczyny to flirtuj z ładnymi kobietami to podnosi morale ( a to z cyca mrugnąć, bicka naprężyć :D), albo znajdź jakąś panne. Możesz też poszperać po necie za fajnymi ciuchami, w których wiesz, że będziesz sie fajnie prezentował (już jakiś cel, jest na co czekać). Wiem o co Ci chodzi, ale trzeba sobie szukać nowych wyzwań, bo można doła złapać bez kitu. Powodzenia

potas i zelazo zapodaj!

Możliwe że to trochę przez tą pogodę,ale zawsze lubiłem jesień,a może i przez to jedzenie bo codziennie muszę wstać o 6,szykować śniadanie,gotować ryż z kurą do szkoły albo teraz zjeść ten twaróg i popić oliwą,aż się rzygać chce,jeszcze matura w tym roku.Dziewczyna by się przydała trzeba się za czymś rozejrzeć.Dzięki panowie,odrazy lepiej sie czuję.

Wspomniałeś coś o lękach co np.schizy z ludźmi, lęk przed wyjściem z domu? Może problem tkwi w psychice. Udaj się do lekarza jak będzie dłużej to trwało :P

j/w chris pisze , czesto tak sie zaczynaja nerwice/depresje u mnie nerwica/ depresja rozpoczela sie od braku snu , zmeczenia/przemeczenia i bezradnosci , brak kontaktu z ludzmi + wmawianie sobie chorob , skonczylem na antydepresantach, lekach na sennych i td, silownia /boks z tego mnie wyciagnela a potem zmiany w rodzinie
ogolnie czesto ta przypadlosc lapie wlasnie w jesieni , ja tez to mam o tej porze roku , zero motywacji do zycia , seksu wychodzenia z domu , ogolne otepienie i nieporadnosc , dzien- to praca spanie i jedzenie , dobrze ze w domu jeszcze kupa ludzi wiec teraz sie to zmienilo , ale jak bylem sam z baba i malo bylo zajec, zawsze cos lapalo / dolek i td , teraz z banda weselej i nie ma czasu na myslenia , choroby i depresje, ogolnie powinnienes sobie wyszukac zajecie ktore naprawde Cie wciagnie, u mnie to byla wodka ale nie mozna tego robic dzien w dzien, choc i tez tak bywalo

Idzie do psychologa, im wczesniej pojdziesz tym oszczedzisz sobie cierpienia. Sam łykam od 3 lat antydepresanty, ostatnio zaczalem chodzic do psychoterapeutki, ale babka nadal nie rozpoznała co mi jest, chociaz na każdym razem mówie że nie akceptuje swoich bioder,ud. Zacząłem szukacinnych przyczyn bo ta mi wmawiała że nogi nie sa problemem myslalem że oszaleje, w koncu poszukałem info w necie i znalazłem nazw choroby to dysmorfofobia, nie życze tej choroby nikomu.Łagonie mówiąc permanentnie odczuwam niezadowolenie ze swoich bioder w moim mniemaniu mam za szerokie i zbyt otłuszczone, chociaz nie są najgorsze to jednak podświadomie czuje że są i ni chu.. nie moge sobie z tymimyslami poradzic. Co następuje dalej, lęki przed ludzmi, praktycznie nie wychodze z domu, fatalny nastrój,ciągły smutek i przygnębienie, nienawiść do wszystkich ludzi szczególnie rodziny i wiele, wiele innych.Próbowałem rozpoczac terapie grupową, ale spierniczyłem po 1 potkaniu, gdy przyszedlem na zajecia w grupie bylo 12 kobiet w różnym wieku i żadnego faceta, jak miałem w tej sytuacji zacząćopowiadać że mam problem z udami? Kuzwa przeciez jestem facetem, w gole panicznie boje sie tego że ktos moze o tym sie dowiedziec,wiedzą tylko ze 4 osoby. Plusy są takie że zacząłem robic areoby, trening oczywiscie w domowych warunkach i diee, wsztstko ma na celluredukcje cellulitu, wogole wmawiam sobie że jak schudne to problem minie, a on siedzie w mojej psychice i najgorsze jest to że przez to gówno nie mam pracy, kolegów niczego i to uczucie że marnuje swoj potencia, młodośći i nic mnie nie czeka w przyszlosci. Zawsze byłem wieżąc, w młodości byłem 4 razyna pieszej pielgrzymce. Kochałem uprawiac sport,a dzis jestem wrakiem człowieka chociaz sie nie poddam zaczalem czytac Pismo Święte i pojde jeszcze raz na te terapie dzienna,ale przedtem chciałem żeby pomogła mi podbudować moja wartośćpani psycholożka to mnie tylkowkurw...Rada dla ciebie, nie czekaj bo możesz skonczyc podobnie.