Nazwa produktu leczniczego: Xetanor 20 mg

Skład: Paroxetinum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 20 mg
Wielkość opakowania: 20 tabl. 30 tabl. 60 tabl. 100 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Glenmark Pharmaceuticals s.r.o.
Wytwórca: Actavis Ltd. Actavis Nordic A/S Actavis hf.
Kraj wytwórcy (kod kraju): MT, DK, IS



Działanie
Lek przeciwdepresyjny - inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny. Po podaniu doustnym paroksetyna wchłania się prawie całkowicie z przewodu pokarmowego. Całkowita biodostępność leku ulega znacznemu zmniejszeniu przez metabolizm pierwszego przejścia przez wątrobę. Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku. Maksymalne stężenie leku we krwi jest obserwowane w ciągu 2-8 h (średnio 6 h). Stężenie leku w stanie stacjonarnym jest uzyskiwane w ciągu 1-2 tyg. od rozpoczęcia terapii. Paroksetyna wiąże się z białkami osocza w około 95%. Paroksetyna jest metabolizowana głównie przez polimorficzny enzym CYP2D6 i jest ona jednocześnie potencjalnym inhibitorem tego enzymu. Metabolity są nieaktywne i ulegają wydaleniu głównie z moczem (do 64%). T0,5 po podaniu pojedynczej dawki 20 mg wynosi maksymalnie 16-21 h, choć w literaturze opisywano szerszy przedział (3-65 h). U osób w podeszłym wieku stężenie paroksetyny we krwi było 2-3 razy większe w porównaniu do osób dorosłych; u tych osób wydalanie leku może być wolniejsze. Zwiększenie stężenia leku występowało także w przypadku pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby lub nerek.

Wskazania
Epizody depresyjne umiarkowane do ciężkich. Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Zaburzenia lękowe z napadami lęku bez agorafobii lub z agorafobią. Fobia społeczna.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na paroksetynę lub pozostałe składniki preparatu. Preparat nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat z epizodem depresyjnym. Preparat nie powinien być stosowany w skojarzeniu z inhibitorami MAO (leczenie preparatem można rozpocząć po upływie 14 dni od zakończenia leczenia nieodwracalnymi inhibitorami MAO i co najmniej 1 dzień po zakończeniu leczenia odwracalnymi inhibitorami MAO - np. moklobemid; przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami MAO lub odwracalnymi inhibitorami MAO należy zachować co najmniej 14-dniową przerwę od zakończenia leczenia paroksetyną). Preparat nie powinien być stosowany w skojarzeniu z tiorydazyną.

Środki ostrożności
Leku nie należy stosować w skojarzeniu z prekursorami serotoniny (L-tryptofan, oksytryptan). Ze względu na ryzyko próby samobójczej, na początku leczenia pacjenci powinni pozostawać pod szczególną kontrolą. Lek powinien być przepisywany w minimalnej ilości tabletek, tak aby zmniejszyć ryzyko przedawkowania. Paroksetynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z manią w wywiadzie (należy przerwać leczenie preparatem w przypadku wystąpienia epizodu manii); u pacjentów z padaczką, objawami zwiastunowymi lub drgawkami w wywiadzie (w razie wystąpienia padaczki lub drgawek należy odstawić lek); u pacjentów z ryzykiem wystąpienia hiponatremii; u pacjentów z chorobami serca, u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby; u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania. W przypadku utrzymywania się zwiększonych wartości wyników testów czynnościowych wątroby, należy rozważyć przerwanie leczenia. Ograniczone są doświadczenia dotyczące jednoczesnego leczenia paroksetyną i elektrowstrząsami. Zaleca się szczególną ostrożność u pacjentów z wcześniejszymi objawami krwawienia, a także w przypadku równoczesnego stosowania leków zwiększających ryzyko krwawienia, w tym leków przeciwzakrzepowych i leków wpływających na czynność płytek krwi. Paroksetyna nie powinna być podawana jednocześnie z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi lub innymi lekami działającymi na o.u.n., chyba że w razie zdecydowanej konieczności. Paroksetyna powinna być podawana z ostrożnością pacjentom leczonym neuroleptykami. Nie powinno się stosować jednocześnie paroksetyny i preparatów ziołowych zawierających ziele dziurawca. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania paroksetyny u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat nie zostało ustalone - preparat nie jest zalecany w tej grupie pacjentów.

Ciąża i laktacja
Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku, gdy potencjalne korzyści wynikające z leczenia matki przewyższają możliwe ryzyko uszkodzenia płodu. Paroksetyna przenika do mleka matki - jeżeli leczenie preparatem jest bezwzględnie konieczne, należy przerwać karmienie piersią.

Działania niepożądane
Bardzo często (≥ 1/10): nudności; zaburzenia seksualne (w tym impotencja i zaburzenia ejakulacji, brak orgazmu). Często (≥ 1/100, <1/10): zmniejszenie apetytu lub anoreksja; senność, bezsenność; zawroty głowy, drżenie; zamazane widzenie; ziewanie; zaparcie, biegunka, suchość błony śluzowej jamy ustnej; pocenie się; osłabienie. Niezbyt często (≥ 1/1000, <1/100): nieprawidłowe krwawienie w obrębie skóry (wybroczyny, plamica) i błon śluzowych (w tym krwawienia z przewodu pokarmowego); splątanie, pobudzenie, niepokój, depersonalizacja, nerwowość; zaburzenia pozapiramidowe; niedociśnienie ortostatyczne; wymioty; wysypka skórna, świąd; zatrzymanie moczu. Rzadko (≥ 1/10 000, <1/1000): hiponatremia (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i czasami związana z zespołem nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego); reakcje maniakalne, omamy, napady paniki; drgawki; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych; nadmierne wydzielanie prolaktyny, mlekotok. Bardzo rzadko (<1/10 000): reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy); zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH); zespół serotoninowy (pobudzenie, splątanie, obfite pocenie sie, omamy, hiperrefleksja, drgawki kloniczne mięśni, częstoskurcz i drżenie mięśni); ostra jaskra; zaburzenia czynności wątroby (zapalenie wątroby, czasami związane z żółtaczką lub niewydolnością wątroby); nadwrażliwość na światło; bóle stawów, bóle mięśni. Po zakończeniu leczenia paroksetyną mogą wystąpić objawy odstawienne (szczególnie w przypadku nagłego odstawienia) obejmujące: zawroty głowy, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, pobudzenie lub niepokój, nudności, drżenia, splątanie i pocenie się.

Interakcje
Przeciwwskazane jest równoczesne stosowanie paroksetyny z nieselektywnymi inhibitorami MAO; konieczne jest zachowanie 2-tygodniowego odstępu pomiędzy zakończeniem leczenia nieselektywnymi inhibitorami MAO a rozpoczęciem leczenia paroksetyną i odwrotnie. Jednoczesne stosowanie selektywnych inhibitorów MAO typu A lub B jest zdecydowanie niewskazane i nie powinno być stosowane bez absolutnej konieczności; w przypadku konieczności zastosowania, należy szczególnie kontrolować stan kliniczny pacjenta. Należy unikać skojarzenia z dekstrometorfanem ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, ponieważ dekstrometorfan słabo hamuje wychwyt zwrotny serotoniny. Zarówno paroksetyna jak i dekstrometorfan są metabolizowane przez CYP2D6 i dlatego mogą kompetycyjnie hamować wzajemnie swój metabolizm. Możliwa jest farmakodynamiczna interakcja pomiędzy paroksetyną i doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi: skojarzone stosowanie może powodować zwiększone działanie przeciwzakrzepowe i ryzyko krwawienia - należy zachować szczególną ostrożność i częściej kontrolować poziom INR i w razie konieczności dostosować dawki doustnych leków przeciwzakrzepowych. Paroksetyna hamuje izoenzym CYP2D6 i może hamować przemianę leków metabolizowanych przez ten enzym, np. niektórych trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (klomipramina, dezypramina, nortryptylina, imipramina, amitryptylina), neuroleptyków z grupy pochodnych fenotiazyny, leków przeciwarytmicznych typu IC (np. flekainid, enkainid, propafenon) i innych leków z grupy SSRI (np. fluoksetyna) - należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania. Jednoczesne podawanie cymetydyny i paroksetyny może powodować zwiększenie stężenia paroksetyny we krwi - może być konieczne zastosowanie mniejszych dawek paroksetyny. Jednoczesne podawanie procyklidyny i paroksetyny może powodować zwiększenie stężenia procyklidyny we krwi - w przypadku wystąpienia efektów przeciwcholinergicznych należy zmniejszyć dawkę procyklidyny. Jednoczesne podawanie paroksetyny i substancji serotoninergicznych (np. inhibitorów MAO, L-tryptofanu) może powodować zespół serotoninowy. Skojarzone stosowanie tryptanów (almotryptan, frowatryptan, naratryptan, ryzatryptan, sumatryptan, zolmitryptan) zwiększa ryzyko nadciśnienia i skurczu naczyń przez sumowanie działań serotoninergicznych. Ryzyko stosowania paroksetyny w skojarzeniu z innymi lekami działającymi na o.u.n. nie zostało systematycznie ocenione - w przypadku konieczności zastosowania skojarzonego leczenia zalecana jest ostrożność. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania paroksetyny i preparatów litu ze względu na możliwość wystąpienia zespołu serotoninowego. Zaleca się szczególną ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania leków wpływających na czynność płytek (np. NLPZ, kwas acetylosalicylowy, tyklopidyna, dipirydamol) ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia krwawienia. Podczas jednoczesnego stosowania paroksetyny i preparatów ziołowych zawierających ziele dziurawca mogą częściej wystąpić działania niepożądane.

Dawkowanie
Doustnie. Depresja: zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę. Jeżeli to konieczne, dawka dobowa może być stopniowo zwiększana o 10 mg, w odstępach co najmniej 2-tygodniowych do maksymalnej dawki 50 mg na dobę, w zależności od reakcji pacjenta na lek. Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne: zalecana dawka wynosi 40 mg na dobę, przy czym dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę. W razie konieczności dawka może być stopniowo zwiększana o 10 mg, w odstępach co najmniej 2-tygodniowych do maksymalnej dawki 60 mg na dobę, w zależności od reakcji pacjenta. Zaburzenie lękowe z napadami lęku: zalecana dawka wynosi 40 mg na dobę, przy czym dawka początkowa wynosi 10 mg. Jeżeli jest to konieczne, dawka może być stopniowo zwiększana o 10 mg, w odstępach co najmniej 2-tygodniowych do dawki maksymalnej 50 mg na dobę, w zależności od reakcji pacjenta. Mała dawka początkowa jest zalecana w celu zminimalizowania potencjalnego nasilenia objawów lęku napadowego w początkowej fazie jego leczenia. Fobia społeczna: zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. Jeżeli jest to konieczne, dawka może być stopniowo zwiększana o 10 mg, w odstępach co najmniej 2-tygodniowych, do dawki maksymalnej 50 mg na dobę, w zależności od reakcji pacjenta. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub ciężką niewydolnością wątroby należy zastosować dawki mniejsze niż zalecane dla poszczególnych wskazań. U osób w podeszłym wieku dawka początkowa powinna być taka sama jak u osób dorosłych i może być zwiększana stopniowo, co tydzień o 10 mg, do maksymalnej dawki 40 mg na dobę, w zależności od reakcji pacjenta.
Dawka powinna być oceniana i dostosowana w ciągu 2-3 tyg. od rozpoczęcia leczenia i w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta. Pacjenci powinni być leczeni przez wystarczająco długi czas aż do całkowitego ustąpienia objawów - co najmniej 4-6 miesięcy po uzyskaniu odpowiedzi klinicznej w przypadku depresji i nawet dłużej w przypadku zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i zaburzeń lękowych z napadami leku. Jeżeli w okresie zmniejszania dawki lub po zakończeniu leczenia paroksetyną wystąpią działania niepożądane, należy wrócić do poprzednio stosowanej dawki.
Zalecane jest podawanie paroksetyny raz na dobę, rano podczas posiłku. Tabletki powinny być raczej połykane w całości lub przepołowione i popijane płynem niż rozgryzane.

Uwagi
Leku nie należy odstawiać nagle - zaleca się stopniowe zmniejszanie dawek (w przeprowadzonych badaniach klinicznych dawkę leku zmniejszano stopniowo w odstępach tygodniowych o 10 mg na dobę; w momencie osiągnięcia dawki 20 mg na dobę, pacjenci kontynuowali leczenie przez tydzień aż do całkowitego zakończenia leczenia). Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych. Podczas stosowania leku należy unikać spożywania alkoholu.