Wodnicha biała (Hygrophorus eburneus) - jest to grzyb jadalny, ale o niskiej jakości. Należy do rodzaju wodnich.

Charakterystyka
Kapelusz wodnichy białej ma średnicę od 4 do 6 cm. U młodych grzybów jest półkulisty, a później wypukły. Czasami rozpościera się, a jego brzeg podwija się. U starszych egzemplarzy jest faliście powyginany. Powierzchnię ma dość gładką i silnie śluzowatą w warunkach wilgotnych. Natomiast w czasie suszy jest jedwabiście lśniącą. Powierzchnia kapelusza ma kolor biały, a później kości słoniowej. Następnie robi się kremowy.
Blaszki wodnichy są grube, dość rzadkie i zbiegają się po trzonie. Ich szerokość wynosi od 3 do 5 mm.
Trzon ma wysokość od 4 do 10 cm, a średnica od 8 do 12 mm. Jest cylindryczny i zwężający się ku podstawie. Mocno tkwi w gruncie i jest pełny. Jego powierzchnia jest silnie śluzowata i ma kolor biały.
Miąższ w kapeluszu ma barwę lekko pomarańczową, a zawdzięcza ja wodorotlenkowi potasu. Jest cienki, grubszy w centrum i soczysty. Kolor ma biały, a smak łagodny. Zapach jest niewyraźny.
Wodnicha biała rośnie od sierpnia do listopada. Wystepuje dość często. Rośnie pojedynczo lub w grupkach. Stanowi mikoryzę przede wszystkim z drzewami liściastymi, ale rośnie również poza lasem - na pastwiskach, łąkach. Lubi gleby bogate w wapń.

Znaczenie
Jest to grzyb jadalny, ale ma niską jakość. Używa się go do różnych mieszanek. Jest gotowany, smażony i suszony.
Dwa garunki wilgotnic przypominają tego grzyba: wodnicha żółknąca (Hygrophorus hedrychii), która na początku jest podobna w barwie, lecz później brązowieje oraz wodnicha oliwkowobiała (Hygrophorus olivaceoalbus). Ta druga z kolei jest nieco ciemniejsza w zabarwieniu oraz wyrasta w towarzystwie świerków w górach.