Nazwa produktu leczniczego: Vinorelbine Polpharma

Skład: Vinorelbinum
Postać farmaceutyczna: koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji
Dawka: 10 mg/ml
Wielkość opakowania: 1 fiol. 1 ml 10 fiol. 1 ml
Podmiot odpowiedzialny: Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
Wytwórca: Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL



Działanie
Lek przeciwnowotworowy z grupy alkaloidów barwinka, lecz w przeciwieństwie do innych alkaloidów Vinca jego część katarantynowa została zmodyfikowana. Na poziomie molekularnym działa na układ tubulina-mikrotubule. Winorelbina hamuje polimeryzację tubuliny i wiąże się preferencyjnie z mikrotubulami mitotycznymi. Na mikrotubule aksonalne działa tylko w dużych stężeniach. Hamuje mitozę w fazie G2-M, powodując śmierć komórki w interfazie lub w trakcie następnej mitozy. Po dożylnym podaniu winorelbiny eliminacja leku z osocza przebiega trójfazowo. Okres półtrwania końcowej fazy wynosi powyżej 40 h. Winorelbina jest w dużym stopniu dystrybuowana do tkanek. Bardzo dobrze przenika do tkanki płucnej. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 13,5%, a z płytkami krwi 78%. Jest metabolizowana przy udziale CYP3A4. Z wyjątkiem 4-O-deacetylowinorelbiny, metabolity są nieaktywne. Jest wydalana głównie z żółcią, w małym stopniu z moczem.

Wskazania
Monoterapia lub polichemioterapia pierwszego rzutu III lub IV stadium niedrobnokomórkowego raka płuc. Leczenie zaawansowanego raka piersi III i IV stadium, nawracającego po leczeniu lub opornego na leczenie schematem zawierającym antracykliny.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na winorelbinę lub inne alkaloidy Vinca. Liczba granulocytów obojętnochłonnych <1,5 x 109/l lub ciężkie, trwające lub ostatnio przebyte zakażenie (w ciągu ostatnich 2 tyg.). Liczba płytek krwi <7,5 x 1010/l. Ciąża i okres karmienia piersią. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby niezwiązane z procesem nowotworowym. Kobiety w wieku rozrodczym niestosujące skutecznej antykoncepcji. Jednoczesne stosowanie szczepionki przeciwko żółtej febrze. Przeciwwskazane jest dooponowe podanie leku.

Środki ostrożności
Nie zaleca się stosowania u dzieci (brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności leczenia). Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Ostrożnie stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (może być konieczne zmniejszenie dawki). Preparat nie powinien być stosowany jednocześnie z radioterapią, jeżeli wątroba znajduje się w polu napromieniowania. Jeśli u chorego wystąpią objawy sugerujące zakażenie, należy bezzwłocznie poddać pacjenta badaniom. Należy rozważyć podjęcie działań profilaktycznych, aby uniknąć skurczu oskrzeli, zwłaszcza w leczeniu skojarzonym z mitomycyną C.

Ciąża i laktacja
Podejrzewa się, że winorelbina działa teratogennie. Preparat jest przeciwwskazany w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie terapii winorelbiną. Jeżeli w trakcie leczenia pacjentka zajdzie w ciążę, należy rozważyć skorzystanie z poradnictwa genetycznego i dokładnie kontrolować przebieg ciąży. Nie wiadomo, czy winorelbina przenika do mleka kobiecego i dlatego należy zaprzestać karmienia piersią przed rozpoczęciem leczenia. Lek może działać genotoksycznie. Mężczyźni leczeni winorelbiną muszą stosować skuteczną antykoncepcję w czasie leczenia i do 6 mies. (min. przez 3 miesiące) po jego zakończeniu. Po leczeniu winorelbiną istnieje ryzyko trwałej niepłodności - przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować pacjenta o możliwości konserwacji nasienia.

Działania niepożądane
Bardzo często: neutropenia, niedokrwistość, utrata głębokich odruchów ścięgnistych, zaparcie, nudności, wymioty, biegunka, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przełyku, jadłowstręt, nieprawidłowe wartości parametrów czynności wątroby (zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej, zwiększenie aktywności AlAT i AspAT), łysienie, zmęczenie, gorączka, bóle o różnym umiejscowieniu, astenia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (rumień, ból, przebarwienie, zapalenie żyły). Często: zakażenie, małopłytkowość, gorączka neutropeniczna, posocznica neutropeniczna z potencjalnym zgonem, reakcje nadwrażliwości (dot. skóry, dot. układu oddechowego), parestezje, zaburzenia neuroczuciowe i neuroruchowe, duszność, skurcz oskrzeli, reakcje skórne, ból mięśni, ból stawów, zwiększenie stężenie kreatyniny. Niezbyt często: posocznica (bardzo rzadko zakończona zgonem). Rzadko: ciężka hiponatremia, osłabienie kończyn dolnych, choroba niedokrwienna serca, zmiany w ekg, zawał mięśnia sercowego, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie trzustki, niedrożność porażenna jelit, uogólnione reakcje skórne, ból żuchwy, martwica w miejscu wstrzyknięcia. Bardzo rzadko: zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), zespół Guillain-Barré, tachykardia, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca. Toksycznością ograniczającą stosowanie winorelbiny jest mielotoksyczność, manifestująca się odwracalną neutropenią, która osiąga nadir pomiędzy 7. a 14. dniem leczenia i szybko ustępuje w ciągu 5-7 dni.

Interakcje
Jednoczesne stosowanie z innymi lekami mielotoksycznymi może nasilać hamowanie czynności szpiku kostnego. Substancje będące inhibitorami CYP3A4 lub P-gp (np. itrakonazol, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV, rytonawir, erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna, nefazodon, cyklosporyna, werapamil, chinidyna) mogą zwiększać stężenie winorelbiny we krwi. Substancje indukujące CYP3A4 lub P-gp (np. fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna, karbamazepina, dziurawiec zwyczajny - Hypericum perforatum) mogą zmniejszać stężenie winorelbiny we krwi. Stosowanie w skojarzeniu z cisplatyną nie powoduje interakcji zmieniających parametry farmakokinetyczne winorelbiny, jednak w przypadku jednoczesnego stosowania zwiększa się częstość występowania granulocytopenii, w porównaniu do winorelbiny stosowanej w monoterapii. Stosowanie z mitomycyną C zwiększa ryzyko pneumotoksyczności, w tym skurczu oskrzeli. Podczas jednoczesnego stosowania leczenia przeciwzakrzepowego, ze względu na możliwość wystąpienia interakcji pomiędzy doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi i lekami cytotoksycznymi, należy zwiększyć częstość oznaczania wskaźnika INR. Podczas leczenia winorelbiną przeciwwskazane jest stosowanie szczepionki przeciwko żółtej febrze, ze względu na ryzyko wystąpienia śmiertelnej, ogólnoustrojowej choroby poszczepiennej. Nie jest zalecane stosowanie jednocześnie szczepionek zawierających żywe drobnoustroje, ze względu na możliwość wystąpienia choroby ogólnoustrojowej z możliwością zgonu. Ryzyko jest większe u pacjentów z immunosupresją z powodu choroby podstawowej. W przypadku konieczności zastosowania szczepionki, należy stosować szczepionki zawierające inaktywowane drobnoustroje. Nie zaleca się łącznego stosowania z fenytoiną, gdyż zwiększa się ryzyko drgawek z powodu zmniejszenia wchłaniania fenytoiny, ponadto istnieje ryzyko zwiększenia toksyczności lub zmniejszenia skuteczności winorelbiny z powodu zwiększonego metabolizmu wątrobowego spowodowanego przez fenytoinę. Nie jest wskazane stosowanie z itrakonazolem, ze względu zwiększenie neurotoksyczności alkaloidów barwinka. W przypadku stosowania winorelbiny z cyklosporyną i takroliusem należy zwrócić uwagę na możliwość nasilonej immunosupresji z ryzykiem rozrostu limfatycznego.

Dawkowanie
Preparat należy podawać pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w chemioterapii.
Dożylnie. Niedrobnokomórkowy rak płuc: w monoterapii - 25-30 mg/m2 pc. co tydzień; w polichemioterapii - 25-30 mg/m2 pc. 1. i 5. dnia co 3 tyg. lub 1. i 8. dnia co 3 tyg. Zaawansowany rak piersi lub rak piersi z przerzutami: 25-30 mg/m2 pc. co tydzień. Maksymalna tolerowana dawka leku w przypadku jednorazowego podania wynosi około 35,4 mg/m2 pc. W przypadku, gdy liczba granulocytów obojętnochłonnych zmniejszy się <1,5 x 109/l i (lub) liczba płytek krwi <7,5 x 1010/l, należy odłożyć leczenie do powrotu wartości prawidłowych. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może zaistnieć konieczność zmniejszenie dawki (zaleca się dokładne monitorowanie parametrów hematologicznych).
Lek należy podawać wyłącznie dożylnie, w powolnym bolusie (przez 5-10 min) po rozcieńczeniu w 20-50 ml 0,9% roztworu NaCl lub 5% roztworu glukozy lub w krótkiej infuzji (20-30 min) po rozcieńczeniu w 125 ml 0,9% roztworu NaCl lub 5% roztworu glukozy. Po zakończeniu podawania należy przepłukać żyłę, podając infuzję z co najmniej 250 ml izotonicznego roztworu.

Uwagi
Przed każdą infuzją leku należy określić parametry hematologiczne (stężenie hemoglobiny, liczba leukocytów, granulocytów obojętnochłonnych, płytek krwi). Należy unikać kontaktu z oczami, ze względu na niebezpieczeństwo ciężkiego podrażnienia, a nawet owrzodzenia rogówki. Podczas leczenia zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych może być ograniczona - należy zachować ostrożność