Nazwa produktu leczniczego: Venlectine

Skład: Venlafaxinum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 37,5 mg
Wielkość opakowania: 28 tabl. 56 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: ICN Polfa Rzeszów S.A.
Wytwórca: ICN Polfa Rzeszów S.A. Pharmathen S.A.
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL, GR



Działanie
Lek przeciwdepresyjny. Mechanizm działania polega prawdopodobnie na wzmocnieniu aktywności neurotransmisyjnej w obrębie o.u.n. Wenlafaksyna i jej główny metabolit - O-demetylowenlafaksyna (ODV) są silnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny. Ponadto wenlafaksyna jest słabym inhibitorem wychwytu zwrotnego dopaminy. W badaniu na zwierzętach wykazano, że wenlafaksyna i ODV zmniejszają reaktywność receptorów β-adrenergicznych (zarówno po podaniu pojedynczej dawki jak i po dawkach wielokrotnych). Wenlafaksyna nie wykazuje in vitro powinowactwa do receptorów muskarynowych, histaminergicznych oraz α1-adrenergicznych w mózgu szczura. Nie hamuje aktywności MAO. W badaniach in vitro wykazano, że wenlafaksyna nie wykazuje również powinowactwa do receptorów dla opioidów, benzodiazepiny, fencyklidyny (PCP) i NMDA. Poza działaniem przeciwdepresyjnym wykazuje też działanie przeciwlękowe. Wenlafaksyna dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i ulega efektowi pierwszego przejścia w wątrobie. Po podaniu doustnym kapsułek o przedłużonym uwalnianiu maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV w osoczu występują odpowiednio po: 6 &plusminus;1,5 h i 8,8 &plusminus;2,2 h. Rzeczywisty T0,5 w fazie eliminacji kapsułek o przedłużonym uwalnianiu wynosi 15 &plusminus;6 h. Stężenia wenlafaksyny i ODV w stanie stacjonarnym w osoczu osiągane są po 3 dniach (podawanie kapsułek o przedł. uwalnianiu). Wenlafaksyna i ODV wykazują kinetykę liniową w zakresie dawek 75-450 mg/dobę. Wenlafaksyna podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, przede wszystkim przez CYP2D6 do głównego metabolitu - ODV (O-demetylowenlafaksyna). Wenlafaksyna i ODV wiążą się z białkami osocza odpowiednio w 27% i 30%. Wenlafaksyna i jej metabolity wydalane są głównie przez nerki. Pokarm nie wpływa istotnie na wchłanianie i metabolizm wenlafaksyny.

Wskazania
Leczenie wszystkich typów depresji, w tym zaburzeń depresyjnych z lękiem. Leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych, w tym długotrwałych zaburzeń lękowych. Zapobieganie nawrotom depresji i występowaniu nowych stanów depresyjnych.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Jednoczesne stosowanie leków z grupy inhibitorów MAO. Dzieci i młodzież poniżej 18 lat. Ciąża, podejrzenie ciąży, okres karmienia piersią.

Środki ostrożności
Ze względu na zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych oraz samouszkodzeń należy uważnie monitorować pacjentów do uzyskania istotnej remisji objawów depresji i przepisywać im w tym okresie możliwie najmniejsze ilości leku (w celu zmniejszenia ryzyka celowego przedawkowania leku). Podobnie należy postępować przy stosowaniu wenlafaksyny u osób z innymi chorobami natury psychicznej. Szczególnie uważnie należy monitorować pacjentów z próbami i myślami samobójczymi w wywiadzie oraz osoby młode. Ostrożnie stosować u pacjentów ze stanami pobudzenia maniakalnego w wywiadzie. W trakcie stosowania wenlafaksyny (szczególnie na początku terapii oraz w trakcie odstawiania) opisywano przypadki zachowań agresywnych. W trakcie leczenia wenlafaksyną (zwłaszcza w czasie pierwszych tygodni) może wystąpić pobudzenie psychoruchowe przypominające akatyzję - u tych pacjentów niebezpieczne może być zwiększanie dawek i konieczne może być odstawienie leku. Ostrożnie stosować u pacjentów ze świeżym zawałem serca lub z niestabilną chorobą wieńcową. Ponadto należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek (konieczna może być zmiana dawkowania), u pacjentów ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia jaskry z wąskim kątem przesączania oraz u osób ze zwiększonym ryzykiem krwawień. Ostrożnie stosować u pacjentów z napadami drgawek lub padaczką w wywiadzie, nie stosować u pacjentów z niestabilną padaczką. Jeżeli stosowanie preparatu spowoduje zwiększenie częstości drgawek lub wystąpienie pierwszego w życiu napadu - lek należy odstawić. U osób przyjmujących leki przeciwdepresyjne (szczególnie u osób w podeszłym wieku) istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia hiponatremii związane z zespołem nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego.
Preparat nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Jeśli w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem objawów samobójczych. Brak długoterminowych badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży dotyczących wzrostu, dojrzewania, rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania.

Ciąża i laktacja
Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży i przy podejrzeniu ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii preparatem. Wenlafaksyna i jej metabolit przenikają do mleka matki - należy podjąć decyzję czy zaprzestać karmienia piersią, czy odstawić preparat.

Działania niepożądane
Bardzo często: ból głowy, zawroty głowy, uczucie suchości w jamie ustnej, bezsenność, nerwowość, senność, zaparcia, nudności, anorgazmia, zaburzenia erekcji, zaburzenia ejakulacji lub orgazmu, nadmierne pocenie się (w tym poty nocne), astenia; często: niezwykłe sny, pobudzenie, lęk, stan splątania, parestezje, drżenie mięśniowe, zwiększenie napięcia mięśniowego, zaburzenia widzenia lub akomodacji, rozszerzenie źrenic, szumy uszne, anoreksja, osłabienie apetytu, biegunka, niestrawność, wymioty, nadciśnienie tętnicze, uczucie kołatania serca, rozszerzenie naczyń krwionośnych, duszność, ziewanie, bóle stawów lub mięśni, częstomocz, zmniejszenie libido, impotencja, zaburzenia cyklu miesiączkowego, świąd, wysypka, ból brzucha, dreszcze, gorączka, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi (długotrwała terapia, duże dawki); niezbyt często: apatia, omamy, drgawki kloniczne mięśni, zaburzenia smaku, bruksizm, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, niedociśnienie tętnicze lub niedociśnienie ortostatyczne, omdlenie, zaburzenia rytmu serca (w tym częstoskurcz), kurcze mięśni, krwotok miesiączkowy, zatrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, zmiany skórne grudkowo-plamkowe, pokrzywka, reakcje nadwrażliwości na światło słoneczne, łysienie, wybroczyny, krwawienie z błon śluzowych, hiponatremia (w tym hiponatremia spowodowana nieadekwatną sekrecją hormonu antydiuretycznego); rzadko: ataksja, zaburzenia równowagi oraz koordynacji, zaburzenia mowy (w tym dyzartria), stan pobudzenia maniakalnego, objawy przypominające złośliwy zespół neuroleptyczny, drgawki, zespół serotoninowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie wątroby, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, wydłużenie czasu krwawienia, krwotoki, trombocytopenia, anafilaksja, mlekotok; bardzo rzadko: majaczenie, zaburzenia pozapiramidowe (w tym dyskineza i dystonia), dyskinezy późne, niepokój psychoruchowy lub akatyzja, zapalenie trzustki, częstoskurcz typu torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, częstoskurcz komorowy, migotanie komór, eozynofilia płucna, rabdomioliza, nieprawidłowy skład krwi (w tym agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, neutropenia, pancytopenia), zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi.
Odstawienie leku (zwłaszcza nagłe) może prowadzić do wystąpienia objawów odstawiennych tj.: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (bezsenność, niezwykłe sny), pobudzenie, niepokój, nudności, wymioty, drżenie mięśniowe, pocenie się, ból głowy, biegunki, uczucie kołatania serca, niestabilność emocjonalna.

Interakcje
Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny i inhibitorów MAO jest przeciwwskazane. Lek z grupy inhibitorów MAO należy odstawić 14 dni przed rozpoczęciem podawania wenlafaksyny. Między odstawieniem wenlafaksyny a rozpoczęciem stosowania inhibitora MAO powinna być przerwa nie krótsza niż 7 dni. Jednoczesne stosowanie soli litu i wenlafaksyny może powodować zwiększenie stężenia litu we krwi. Wenlafaksyna nie wpływa na metabolizm imipraminy i jej głównego metabolitu, ale może zmniejszać całkowity klirens nerkowy metabolitu oraz zwiększać AUC i Cmax dezypraminy. Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninergicznego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wpływającymi na układ serotoninergiczny np.: tryptany, sole litu, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. W czasie podawania wenlafaksyny, jednoczesne doustne podawanie haloperidolu nie wpływa na jego T0,5 w fazie eliminacji, powoduje natomiast zmniejszenie klirensu nerkowego oraz zwiększenie AUC i Cmax haloperidolu. W trakcie jednoczesnego stosowania wenlafaksyny i diazepamu nie dochodzi do istotnej zmiany farmakokinetyki tych leków ani do zmiany działania psychomotorycznego i psychometrycznego diazepamu. U pacjentów stosujących klozapinę może dojść do zwiększenia jej stężenia po podaniu wenlafaksyny. Wenlafaksyna nie nasila zaburzeń psychomotorycznych wywołanych przez alkohol, jednakże należy unikać spożywania alkoholu w trakcie terapii. Cymetydyna zmniejsza efekt pierwszego przejścia wenlafaksyny przez wątrobę, ale nie ma istotnego wpływu na tworzenie i eliminację ODV. Przy jednoczesnym stosowaniu tych leków ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub gdy ryzyko takiego stanu jest zwiększone (pacjenci w wieku podeszłym). Ostrożnie stosować z lekami hamującymi CYP2D6 lub CYP3A3/4. Wenlafaksyna jest stosunkowo słabym inhibitorem CYP2D6 i nie hamuje aktywności CYP3A4, CYP1A2, CYP2C9. Analiza obserwacji klinicznych wykazała, że nie występują niezgodności podczas jednoczesnego stosowania wenlafaksyny z lekami przeciwnadciśnieniowymi lub przeciwcukrzycowymi. Wenlafaksyna nasila działanie przeciwzakrzepowe warfaryny (wydłużenie czasu protrombinowego i INR). Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny i indynawiru powoduje zmniejszenie wartości AUC oraz Cmax indynawiru, a nie wpływa na farmakokinetykę wenlafaksyny. Należy zachować ostrożność w przypadku łącznego stosowania z terapią elektrowstrząsową - ograniczone dane kliniczne. Nie zaleca się stosowania wenlafaksyny z lekami zmniejszającymi masę ciała (np. fentermina).

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli. Zwykle stosuje się dawkę 75 mg raz na dobę. Jeżeli po co najmniej 2 tyg. leczenia odpowiedź kliniczna nie jest zadowalająca, dawkę można zwiększyć do 150 mg raz na dobę. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć aż do uzyskania zadowalającej poprawy klinicznej, maksymalnie do 225 mg raz na dobę. Dawkę należy zwiększać w odstępach co najmniej 2 tyg. W późniejszym okresie dawkę tę należy stopniowo zmniejszać aż do osiągnięcia minimalnej dawki skutecznej.
Działanie przeciwdepresyjne po podawaniu dawki 75 mg na dobę obserwowano po 2 tyg. leczenia. Wenlafaksyna jest skuteczna w długotrwałym (do 12 mies.) leczeniu depresji oraz w zapobieganiu nawrotom u pacjentów, u których była skuteczna w leczeniu aktywnej fazy choroby (stosuje się dawki podobne do stosowanych na początku terapii).
Działanie przeciwlękowe po podawaniu dawki 75 mg na dobę obserwowano po 1 tyg. leczenia. Wenlafaksyna jest skuteczna w długotrwałym (do 6 mies.) leczeniu zaburzeń lękowych.
Należy okresowo oceniać skuteczność długotrwałego leczenia wenlafaksyną.
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. U pacjentów z łagodną niewydolnością nerek (GFR >30 ml/min) lub łagodną niewydolnością wątroby (czas protrombinowy <14 s) nie ma konieczności zmiany dawkowania. Przy umiarkowanej niewydolności nerek (GFR 10-30 ml/min) lub umiarkowanej niewydolności wątroby (czas protrombinowy 14-18 s) należy zmniejszyć dawkę o połowę. Nie zaleca się stosowania preparatu u osób z ciężką niewydolnością nerek (GFR <10 ml/min) lub ciężką niewydolnością wątroby (czas protrombinowy >18 s). Kapsułki należy połykać w całości, popijać niewielką ilością wody. Przyjmować razem z posiłkami.

Uwagi
Należy unikać nagłego odstawiania preparatu. Podczas odstawiania dawka powinna być zmniejszana stopniowo w celu uniknięcia objawów odstawiennych. U pacjentów, którzy przyjmowali dawkę większą niż 75 mg na dobę przez ponad tydzień, odstawianie powinno być stopniowe w ciągu co najmniej 1 tyg. Jeżeli stosowano duże dawki preparatu dłużej niż 6 tyg. zaleca się stopniowe odstawianie przez okres co najmniej 2 tyg. Przed rozpoczęciem leczenia należy skontrolować ciśnienie tętnicze oraz wykonać EKG. Zaleca się regularne badanie ciśnienia tętniczego u trakcie terapii. W czasie długotrwałego leczenia należy monitorować stężenia cholesterolu we krwi. Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń mechanicznych. Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu.