Nazwa produktu leczniczego: Uromitexan

Skład: Mesnum
Postać farmaceutyczna: roztwór do wstrzykiwań
Dawka: 100 mg/ml
Wielkość opakowania: 15 amp. 4 ml 30 amp. 4 ml
Podmiot odpowiedzialny: Baxter Polska Sp. z o.o.
Wytwórca: Baxter Oncology GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): D



Działanie
Lek działa ochronnie na błonę śluzową dróg moczowych w stosunku do metabolitów cytostatyków oksazafosforynowych (ifosfamid, trofosfamid, cyklofosfamid), które działają drażniąco na drogi moczowe i powodują krwotoczne zapalenie błony śluzowej. Mechanizm działania uroprotekcyjnego leku polega zarówno na stabilizacji urotoksycznych hydroksylowych metabolitów oksazofosforynowych, jak i tworzeniu na drodze addycji nietoksycznych związków z akroleiną co pozwala na miejscową detoksykację w dolnych drogach moczowych. Po podaniu dożylnym w postaci wolnego związku tiolowego mesna ulega we krwi szybkiej przemianie do swojego metabolitu - dwusiarczku mesny, którego znaczna część po filtracji kłębkowej ulega ponownej redukcji do wolnego związku tiolowego. Mesna wiąże się z białkami w 69-75%. Po dożylnym podaniu dawki 800 mg, T0,5 mesny i dimesny we krwi wynoszą odpowiednio 0,36 h i 1,17 h. Ok. 32% i 33% podanej dawki było wydalane z moczem w ciągu 24 h odpowiednio jako mesna i dimesna. Większość odzyskiwanej dawki była wydalana w ciągu 4 h.

Wskazania
Środek profilaktyczny, zmniejszający częstość występowania krwotocznego zapalenia pęcherza moczowego wywołanego podawaniem oksazafosforyn (ifosfamidu, cyklofosfamidu, trofosfamidu). Lek należy zawsze podawać z ifosfamidem. W przypadku stosowania cyklofosfamidu lub trofosfamidu, lek należy podawać w dawkach przekraczających 10 mg/kg mc. oksazafosforyny oraz u wszystkich pacjentów z grupy podwyższonego ryzyka (przebyta radioterapia nowotworów narządów miednicy, zapalenie pęcherza moczowego związane z wcześniejszym leczeniem ifosfamidem, cyklofosfamidem lub trofosfamidem lub przebyte choroby dróg moczowych).

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki leku lub inne związki tiolowe.

Środki ostrożności
Lek należy stosować po starannej analizie stosunku ryzyka do korzyści u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi. Lek nie zapobiega występowaniu krwotocznego zapalenia pęcherza u wszystkich pacjentów, stąd należy codziennie przed rozpoczęciem leczenia oksazafosforyną badać poranną próbkę moczu na obecność krwi. W przypadku wystąpienia krwiomoczu podczas stosowania leku łącznie z oksazafosforynami w zalecanych dawkach, w zależności od nasilenia krwiomoczu można rozpocząć zmniejszanie dawki oksazafosforyny lub jej odstawienie. Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku, z uwagi na częstsze występowanie zaburzeń czynności wątroby, nerek i serca oraz współistniejące choroby lub równocześnie stosowane leki.

Ciąża i laktacja
Brak odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań z udziałem kobiet w ciąży. Lek należy stosować w ciąży tylko wówczas, gdy jest to wyraźnie konieczne. Nie wiadomo, czy mesna lub dimesna są wydalane z mlekiem kobiecym, należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia lub zaprzestaniu stosowania leku.

Działania niepożądane
Często: zapalenie gardła; brak apetytu; zawroty głowy, senność, ból głowy; zaczerwienienie skóry twarzy; kaszel; nudności, wymioty, biegunka, zaparcie, kolka, ból brzucha, wzdęcia; bóle stawowe, ból pleców; gorączka, dreszcze, reakcje grypopodobne. Rzadko: reakcje w miejscu wstrzyknięcia leku. Bardzo rzadko: trombocytopenia (nadwrażliwość); reakcje nadwrażliwości, reakcje rzekomoanafilaktyczne; zapalenie spojówek; uniesienie odcinka ST, tachykardia; reakcje układu krążenia, niedociśnienie, nadciśnienie; zwiększona częstość oddechowa; reakcje skórne i śluzówkowe, wysypka, świąd, zaczerwienienie, powstawanie pęcherzy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk z pokrzywką, miejscowy obrzęk tkanek; ból mięśni, ból kończyn i stawów; osłabienie; brak energii, wyczerpanie; zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększona częstość oddechowa, podwyższony wynik pewnych prób czynnościowych wątroby, zwiększona aktywność transaminaz. U pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi leczonych cyklofosfamidem i mesną częściej występowały reakcje nadwrażliwości.

Interakcje
Lek nie wpływa na ogólnoustrojowe działanie oksazafosforyn oraz na nowotworowe działanie innych cytostatyków (doksorubicyny, BCNU, metotreksatu, winkrystyny) ani na działanie terapeutyczne innych leków, takich jak glikozydy naparstnicy.

Dawkowanie
Dorośli. Terapia powinna trwać tak długo jak leczenie oksazafosforyną i dalej do czasu, gdy stężenie metabolitów oksazafosforyny w moczu zmniejszy się do wartości nietoksycznych. Dożylnie we wstrzyknięciach w dawkach stanowiących 20% dawki oksazafosforyny w godzinie 0 (w momencie podawania oksazafosforyny), a następnie po 4 i 8 h. W leczeniu wysokimi dawkami oksazafosforyny (np. przed przeszczepem szpiku kostnego) całkowita dawka leku może być zwiększona do 120-160% dawki oksazafosforyny. Zaleca się, aby od podania 20% dawki leku (związanej z całkowitą dawką oksazafosforyny) w godzinie 0 pozostałą dawkę podawać dożylnie w sposób ciągły przez okres 24 h przy pomocy pompy infuzyjnej. Można również zastosować pojedyncze wstrzyknięcia metodą bolus: dorośli - odpowiednio 3 x 40% (godzina 0, 4, 8) lub 4 x 40% (godzina 0, 3, 6, 9). Zamiast wstrzyknięci bolusowych można zastosować krótkie, 15-minutowe infuzje. Wykazano, że przy ciągłej infuzji ifosfamidu korzystne jest podawanie preparatu w godzinie 0 po początkowej dawce 20% we wstrzyknięciu metodą bolus (początek infuzji - godzina 0), po których następuje infuzja 100% dawki ifosfamidu. Ochronę dróg moczowych należy kontynuować przez 6-12 h po zakończeniu infuzji ifosfamidu. Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku nie zostały ustalone; może zajść konieczność skrócenia odstępów pomiędzy kolejnymi dawkami i (lub) zwiększenia liczby poszczególnych dawek. Doświadczenie kliniczne po podaniu dawek konwencjonalnych wykazało, że w pojedynczych przypadkach korzystnie jest podawać lek w krótszych odstępach czasu (np. co 3 h, całkowita dawka leku = 60% dawki oksazafosforyny). W przypadku terapii bardzo wysokimi dawkami oksazafosforyny wstrzyknięcia bolusowe leku należy zawsze podawać w krótszych odstępach czasu (np. 20% w godzinie 0, 1, 3, 6, 9, 12). Zamiast wstrzyknięć bolusowych można zastosować krótkie, 15-minutowe infuzje. Pacjenci z uszkodzonym nabłonkiem dróg moczowych w wyniku wcześniejszego leczenia oksazafosforynami lub napromieniania narządów miednicy, lub pacjenci, u których standardowe dawki leku nie zapewniają odpowiedniej ochrony, np. pacjenci z chorobami dróg moczowych: dawkę 40% dawki oksazafosforyny należy podawać w odstępach krótszych niż 4 h i (lub) zwiększyć liczbę dawek.

Uwagi
Podawanie leku może być przyczyną fałszywie dodatnich wyników testów paskowych na obecność ciał ketonowych (np. testu Rothera, N-Multistix reagent strip) oraz fałszywie dodatnich i fałszywie ujemnych wyniki testów paskowych na obecność erytrocytów w moczu. Przez cały okres leczenia należy utrzymywać wydalanie moczu na poziomie 100 ml/h oraz przeprowadzać badania moczu pod kątem obecności krwi lub białka.