Nazwa produktu leczniczego: Trogine

Skład: Lamotriginum
Postać farmaceutyczna: tabletki do sporządzania zawiesiny doustnej / do rozgryzania i żucia
Dawka: 50 mg
Wielkość opakowania: 28 tabl. 30 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Ranbaxy (Poland) Sp. z o.o.
Wytwórca: Basics GmbH Ranbaxy Ireland Ltd.
Kraj wytwórcy (kod kraju): D, IRL



Działanie
Lek przeciwpadaczkowy. Wyniki badań wskazują, że lamotrygina blokuje zależne od różnicy potencjałów kanały sodowe. Hamuje zależne od różnicy potencjałów przewodzenie powtarzanych impulsów nerwowych oraz hamuje nadmierne uwalnianie glutaminianu, tym samym blokuje powstawanie potencjałów czynnościowych wywołanych przez glutaminian. Lamotrygina szybko i całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po ok. 2,5 h po podaniu doustnym. Farmakokinetyka lamotryginy jest liniowa aż do dawki 450 mg, która była największą ocenianą dawką pojedynczą. W 55% wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowana w wątrobie do glukuronidów, które są następnie wydalane z moczem. Mniej niż 10% leku jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Tylko 2% związku wydalane jest z kałem. Średni T0,5 w fazie eliminacji wynosi 24-35 h. Średni T0,5 ulega skróceniu do około 14 h po podaniu leków indukujących enzymy wątrobowe (np. karbamazepina, fenytoina), natomiast wydłuża się do około 70 h, gdy lamotrygina jest podawana jednocześnie z walproinianem. T0,5 lamotryginy u dzieci jest krótszy niż u pacjentów dorosłych: w przypadku jednoczesnego stosowania leków indukujących enzymy wątrobowe (np. karbamazepina, fenytoina) T 0,5 wynosi około 7 h, natomiast w przypadku jednoczesnego stosowania walproinianu wydłuża się do ok. 45-50 h.

Wskazania
Dorośli i młodzież. Monoterapia: napady padaczkowe częściowe uogólnione lub nieuogólnione; napady padaczkowe pierwotnie uogólnione. Monoterapia u dzieci poniżej 12 lat nie jest zalecana. Terapia skojarzona: napady padaczkowe częściowe; napady padaczkowe uogólnione (napady pierwotne, wtórne napady toniczno-kloniczne); napady związane z zespołem Lennox-Gastaut, gdy leczenie skojarzone innymi dostępnymi lekami przeciwpadaczkowymi jest nieskuteczne. Dzieci powyżej 2 lat. Terapia skojarzona: napady padaczkowe częściowe; napady związane z zespołem Lennox-Gastaut, gdy leczenie skojarzone innymi dostępnymi lekami przeciwpadaczkowymi jest nieskuteczne.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu.

Środki ostrożności
Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z nadwrażliwością na karbamazepinę lub fenytoinę, u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Stosowanie lamotryginy wiąże się z ryzykiem wystąpienia reakcji skórnych, pojawiających się zazwyczaj w ciągu pierwszych 8 tyg. leczenia (w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie naskórka). U pacjentów, u których wystąpi wysypka, jeśli nie ustalono innej przyczyny tego powikłania, należy natychmiast odstawić lek. Ryzyko wystąpienia ciężkich reakcji skórnych jest większe u dzieci. Poza tym całkowite ryzyko wystąpienia wysypki skórnej wydaje się być ściśle związane z dużymi początkowymi dawkami lamotryginy i stosowaniem w okresie zwiększania dawki dawek większych niż zalecane oraz z jednoczesnym stosowaniem walproinianu. Wysypka była obserwowana jako jeden z objawów zespołu nadwrażliwości - w przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości (nawet przy braku wyraźnej wysypki), jeśli nie można ustalić innej etiologii objawów, leczenie lamotryginą powinno zostać przerwane. Lamotrygina jest słabym inhibitorem reduktazy kwasu dihydrofoliowego - podczas długotrwałej terapii istnieje możliwość zaburzenia metabolizmu folianów w organizmie. Istnieją doniesienia w literaturze, że ciężkie napady drgawkowe, w tym stan padaczkowy, mogą prowadzić do wystąpienia rabdomiolizy, niewydolności wielonarządowej oraz rozsianego krzepnięcia śródnaczyniowego, czasem ze skutkiem śmiertelnym. Podobne przypadki występowały w związku ze stosowaniem lamotryginy. Preparat zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Brak danych dotyczących stosowania lamotryginy u dzieci poniżej 2 lat.

Ciąża i laktacja
Skojarzone leczenie przeciwpadaczkowe jest związane z większym ryzykiem wrodzonych wad rozwojowych płodu niż monoterapia. Jeśli jest to możliwe należy stosować monoterapię. Należy rozważyć zasadność stosowania leczenia przeciwpadaczkowego w przypadku, gdy kobieta planuje zajść w ciążę. Należy unikać przerywania leczenia przeciwpadaczkowego, ponieważ może to doprowadzić do przełomowych napadów drgawkowych. Ryzyko wrodzonych wad rozwojowych u dzieci matek, leczonych lekami przeciwpadaczkowymi, zwiększa się 2 do 3 razy w porównaniu z oczekiwaną częstością ich występowania wynoszącą około 3% u ogólnej populacji. Najczęściej występujące wady to rozszczep wargi, wady sercowo-naczyniowe oraz wady cewy nerwowej. Przyjmowanie kwasu foliowego (w zazwyczaj stosowanych u kobiet w ciąży dawkach) podczas planowania ciąży oraz we wczesnych etapach ciąży jest bardzo zalecane. U kobiet w ciąży stężenie lamotryginy może być zmniejszone. Należy kontrolować stężenia lamotryginy w osoczu przed ciążą, w czasie ciąży i w okresie poporodowym. Jeśli jest to konieczne, dawkę należy dostosować tak, aby utrzymać stężenie lamotryginy w osoczu na poziomie sprzed ciąży. Ponadto, po porodzie należy obserwować pacjentkę czy nie występuje u niej działanie niepożądane zależne od dawki. Lamotrygina przenika do mleka kobiecego - należy ocenić, czy oczekiwana korzyść z karmienia piersią przewyższa potencjalne ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych u dziecka. Jeżeli niemowlę jest karmione piersią, powinno być obserwowane, czy nie występuje potencjalny wpływ lamotryginy.

Działania niepożądane
Bardzo często (≥1/10): ból i zawroty głowy, podwójne widzenie, niewyraźne widzenie, wysypka skórna. Często (≥1/100, <1/10): senność, bezsenność, drżenie, oczopląs, ataksja, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, nudności, wymioty, biegunka, zmęczenie, nerwowość. Niezbyt często (≥1/1000, <1/100): agresja. Rzadko (≥1/10 000, <1/1000): zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona. Bardzo rzadko (<1/10 000): zaburzenia hematologiczne (w tym neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna i agranulocytoza) mogą być związane z zespołem nadwrażliwości, pobudzenie, chwiejność, zaburzenia ruchowe, nasilenie objawów choroby Parkinsona, objawy
pozapiramidowe, choreoatetoza, zwiększenie częstotliwości występowania napadów padaczkowych, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, objawy przypominające toczeń, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zaburzenia czynności wątroby (występujące zazwyczaj z reakcjami nadwrażliwości), niewydolność wątroby, tiki, omamy, splątanie. W większości przypadków objawy wysypki ustępują po odstawieniu leku, u niektórych pacjentów mogą występować trwałe blizny, a w rzadkich przypadkach może wystąpić zgon.

Interakcje
Nie stwierdzono, aby lamotrygina w istotny klinicznie sposób hamowała lub indukowała enzymy cytochromu P-450 w wątrobie. U pacjentów przyjmujących karbamazepinę, po wprowadzeniu do leczenia lamotryginy, donoszono o występowaniu reakcji ze strony o.u.n. (ból i zawroty głowy, nudności, niewyraźne widzenie, podwójne widzenie, ataksja); zazwyczaj objawy te ustępowały po zmniejszeniu dawki karbamazepiny. Pomimo iż donoszono o zmianach stężenia we krwi innych leków przeciwpadaczkowych, kontrolowane badania nie przyniosły dowodów na wpływ lamotryginy na stężenie innych podawanych równocześnie leków przeciwpadaczkowych. Dane z badań in vitro wskazują, że lamotrygina nie wypiera innych leków przeciwpadaczkowych z połączeń z białkami. Walproinian hamuje glukuronidację lamotryginy, zwalnia jej metabolizm i wydłuża prawie 2-krotnie średni okres półtrwania lamotryginy. Leki przeciwpadaczkowe, które indukują enzymy metabolizujące leki (takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon) indukują glukuronidację lamotryginy, przyspieszają jej metabolizm i skracają okres półtrwania lamotryginy. Ryfampicyna zwiększa klirens i skraca okres półtrwania lamotryginy. Stosowanie preparatu złożonego zawierającego etynyloestradiol i lewonorgestrel (30 µg/150 µg) powodowało około dwukrotne zwiększenie klirensu lamotryginy. Odstawienie hormonalnych środków antykoncepcyjnych może powodować zmniejszenie klirensu lamotryginy o połowę. Nie prowadzono badań z innymi hormonalnymi preparatami antykoncepcyjnymi lub lekami stosowanymi z HTZ, jednak mogą one mieć podobny wpływ na metabolizm lamotryginy. U niektórych pacjentek przyjmujących preparaty hormonalne z lamotryginą może nastąpić osłabienie skuteczności działania antykoncepcyjnego. Jeżeli działanie terapeutyczne lamotryginy nie jest pewne, chociaż dostosowano dawkę, można rozważyć stosowanie niehormonalnych metod antykoncepcji. Lit, olanzapina, amitryptylina, bupropion, klonazepam, haloperydol, lorazepam, bufuralol, klozapina, fluoksetyna, fenelzyna, rysperydon, sertralina lub trazodon nie wywierają istotnego wpływu na metabolizm lamotryginy. Donoszono, że sertralina może zwiększać toksyczność lamotryginy poprzez zwiększanie jej stężenia we krwi. Działania niepożądane zgłaszano częściej w przypadku skojarzonego leczenia lamotryginą i okskarbazepiną, niż w przypadku któregokolwiek z tych leków stosowanych w monoterapii.

Dawkowanie
Doustnie. W celu utrzymania odpowiedniej dawki terapeutycznej u dzieci, należy monitorować masę ciała i w przypadku jej zmian skorygować dawkowanie. Jeżeli obliczona dawka lamotryginy (np. u dzieci lub pacjentów z niewydolnością wątroby) nie odpowiada liczbie całych tabletek, należy podawać dawkę odpowiadającą mniejszej liczbie całych tabletek. Dla dawek, których nie można osiągnąć stosując ten preparat, należy stosować inne dostępne dawki tego preparatu lub inne postaci farmaceutyczne oraz preparaty. Podczas zmiany leczenia skojarzonego na monoterapię lamotryginą lub dodatkowego podania innych leków przeciwpadaczkowych u pacjentów otrzymujących lamotryginę, należy zawsze brać pod uwagę wpływ takiego postępowania na farmakokinetykę lamotryginy. Aby zmniejszyć do minimum ryzyko wystąpienia wysypki, nie należy przekraczać dawki początkowej oraz zalecanego zwiększania dawek. Leczenie preparatem może być rozpoczęte wyłącznie przez neurologa lub neurologa dziecięcego mającego doświadczenie w leczeniu padaczki lub stosowane na oddziałach neurologicznych lub podobnych oddziałach.
Dorośli i młodzież powyżej 12 lat. Monoterapia: początkowo 25 mg raz na dobę przez 2 tyg., następnie 50 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę należy zwiększać o maksymalnie 50-100 mg co 1-2 tyg. aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej. Dawka podtrzymująca: 100-200 mg raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych. Niektórzy pacjenci do uzyskania pożądanej odpowiedzi terapeutycznej wymagają dawki 500 mg na dobę. Terapia skojarzona z walproinianem i innymi lekami przeciwpadaczkowymi lub bez innych leków przeciwpadaczkowych: początkowo 25 mg co drugi dzień przez 2 tyg., następnie 25 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę należy zwiększać o maksymalnie 25-50 mg co 1-2 tyg. aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej. Dawka podtrzymująca: 100-200 mg raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych. Terapia skojarzona z lekami przeciwpadaczkowymi indukującymi enzymy oraz z innymi lekami przeciwpadaczkowymi (z wyjątkiem walproinianu) lub bez innych leków przeciwpadaczkowych: początkowo 50 mg raz na dobę przez pierwsze 2 tyg. Następnie 100 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę należy zwiększać o maksymalnie 100 mg co 1-2 tyg. aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej. Dawka podtrzymująca: 200-400 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych. Niektórzy pacjenci do uzyskania pożądanej odpowiedzi terapeutycznej wymagają dawki 700 mg na dobę. Terapia skojarzona z okskarbazepiną bez innych substancji czynnych wpływających na metabolizm lamotryginy: początkowo 25 mg raz na dobę przez 2 tyg., następnie 50 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę należy zwiększać o maksymalnie 50-100 mg co 1-2 tyg. aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej. Dawka podtrzymująca: 100-200 mg raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych. W przypadku leczenia skojarzonego z lekami przeciwpadaczkowymi, których wpływ na farmakokinetykę lamotryginy nie jest znany zaleca się stosowanie schematu zwiększania dawek jak w przypadku pacjentów przyjmujących walproinian, a następnie dawkę należy zwiększać aż do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Dzieci od 2 do 12 lat. Terapia skojarzona z walproinianem oraz z innymi lekami przeciwpadaczkowymi lub bez nich: początkowo 0,15 mg/kg mc. raz na dobę przez 2 tyg., następnie 0,3 mg/kg mc. raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę dobową należy zwiększać o maksymalnie 0,3 mg/kg mc. co 1-2 tyg. aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej. Dawka podtrzymująca: 1-5 mg/kg mc. raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa wynosi 200 mg. Terapia skojarzona z lekami przeciwpadaczkowymi przyspieszającymi metabolizm lamotryginy oraz z innymi lekami przeciwpadaczkowymi (z wyjątkiem walproinianu) lub bez nich: początkowo 0,6 mg/kg mc. na dobę w dwóch dawkach podzielonych przez 2 tyg., następnie 1,2 mg/kg mc. na dobę w dwóch dawkach podzielonych przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę dobową należy zwiększać o maksymalnie 1,2 mg/kg mc. co 1-2 tyg. aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej. Dawka podtrzymująca: 5-15 mg/kg mc. w dwóch dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa wynosi 400 mg. Terapia skojarzona z okskarbazepiną bez innych substancji czynnych wpływających na metabolizm lamotryginy: początkowo 0,3 mg/kg mc. raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych przez 2 tyg., następnie 0,6 mg/kg mc. raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę dobową należy zwiększać o maksymalnie 0,6 mg/kg mc. co 1-2 tyg. aż do uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej. Dawka podtrzymująca: 1-10 mg/kg mc. raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa wynosi 200 mg. W przypadku leczenia skojarzonego z lekami przeciwpadaczkowymi, których wpływ na farmakokinetykę lamotryginy nie jest znany zaleca się stosowanie schematu zwiększania dawek jak w przypadku pacjentów przyjmujących walproinian, a następnie dawkę należy zwiększać aż do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Zalecany schemat dawkowania dla dzieci może być niemożliwy do osiągnięcia za pomocą obecnych dawek tabletek.
Kobiety stosujące hormonalne preparaty antykoncepcyjne: a) rozpoczęcie stosowania hormonalnych preparatów antykoncepcyjnych u pacjentek przyjmujących lamotryginę w dawkach podtrzymujących i nieprzyjmujących dodatkowych leków wpływających na metabolizm lamotryginy (zaleca się stosowanie środków antykoncepcyjnych przyjmowanych w sposób ciągły): konieczne może być dwukrotne zwiększenie dawki podtrzymującej lamotryginy, stężenia lamotryginy w osoczu należy mierzyć przed rozpoczęciem i po rozpoczęciu stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych w celu utrzymania początkowego stężenia lamotryginy; b) odstawienie hormonalnych preparatów antykoncepcyjnych u pacjentek przyjmujących lamotryginę w dawkach podtrzymujących i nieprzyjmujących dodatkowych leków wpływających na metabolizm lamotryginy: konieczne może być zmniejszenie dawki podtrzymującej lamotryginy nawet o 50%, w zależności od indywidualnej reakcji pacjentki. Stężenia lamotryginy w osoczu należy mierzyć przed rozpoczęciem i po rozpoczęciu stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych w celu utrzymania początkowego stężenia lamotryginy. Po zaprzestaniu stosowania hormonalnych środków antykoncepcyjnych zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki dobowej lamotryginy o 50-100 mg tygodniowo przez okres 3 tyg.; © rozpoczęcie leczenia lamotryginą u pacjentek stosujących hormonalne środki antykoncepcyjne przyjmowane w sposób ciągły - należy stosować zalecany schemat dawkowania. Ponowne rozpoczęcie leczenia: podczas rozpoczynania ponownego leczenia lamotryginą u pacjentów, u których zaprzestano leczenia, należy uważnie ocenić konieczność zwiększenia dawki podtrzymującej, ponieważ stosowanie dużych dawek początkowych oraz przekraczanie zalecanego schematu zwiększania dawki zwiększa ryzyko wystąpienia wysypki. Ponowne rozpoczęcie leczenia nie jest zalecane, gdy przerwano stosowanie lamotryginy z powodu wystąpienia wysypki. Im dłuższy czas upłynął od poprzedniego leczenia, tym ostrożniej należy zwiększać dawkę podtrzymującą. Jeśli czas, który upłynął od zaprzestania leczenia lamotryginą jest dłuższy niż 5-krotna wartość okresu półtrwania, dawkę lamotryginy należy zasadniczo zwiększać do dawki podtrzymującej zgodnie z odpowiednim schematem dawkowania. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: dawki początkowe, dawki w okresie zwiększania i dawki podtrzymujące zazwyczaj powinny być zwykle zmniejszone o ok. 50% u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B w skali Childa-Pugha) i o 75% u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C w skali Childa-Pugha). Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: u pacjentów z krańcową niewydolnością nerek dawki początkowe lamotryginy należy ustalać biorąc pod uwagę jednocześnie stosowane przez pacjenta leki; u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek skuteczne mogą być niższe dawki podtrzymujące.
Tabletki można dzielić na pół lub połykać w całości, popijając niewielką ilością wody, przyjmować o tej samej porze dnia, niezależnie od posiłków.

Uwagi
Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę. U pacjentów z padaczką nagłe zaprzestanie stosowania lamotryginy może spowodować napady padaczkowe "z odbicia". Jeśli nie jest wymagane nagłe zaprzestanie stosowania leku ze względów bezpieczeństwa, należy stopniowo odstawiać lek w czasie 2 tyg. Podczas leczenia lamotryginą zdolność reagowania może być zmniejszona, co należy wziąć pod uwagę w przypadku prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.