Nazwa produktu leczniczego: Trifas 20

Skład: Torasemidum
Postać farmaceutyczna: roztwór do wstrzykiwań
Dawka: 5 mg/ml
Wielkość opakowania: 5 amp. 4 ml
Podmiot odpowiedzialny: Menarini International Operations Luxembourg S.A.
Wytwórca: Berlin-Chemie AG
Kraj wytwórcy (kod kraju): D



Działanie
Lek o działaniu saluretycznym, polegającym na blokowaniu wchłaniania zwrotnego jonów sodowych i chlorkowych w ramieniu wstępującym pętli Henlego. Działanie moczopędne leku występuje szybko, osiągając maksimum w ciągu 2-3 h po podaniu, działanie utrzymuje się do 12 h. Torasemid zmniejsza obrzęki. W przypadku niewydolności serca torasemid powoduje zmniejszenie objawów oraz poprawę czynności mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego. Powoduje obniżenie ciśnienia krwi poprzez zmniejszenie oporu obwodowego - po podaniu doustnym działanie to rozwija się powoli w ciągu pierwszego tygodnia leczenia, maksymalny efekt jest osiągany nie później niż po około 12 tyg. Przypuszczalnie działanie leku zmniejsza nasiloną kurczliwość ściany naczyń w odpowiedzi na endogenne związki podwyższające ciśnienie krwi, np. katecholaminy. Po podaniu doustnym torasemid wchłania się szybko i prawie całkowicie, osiągając maksymalne stężenie we krwi w ciągu 1-2 h. Biodostępność wynosi 80-90%, efekt "pierwszego przejścia" jest osiągany maksymalnie w 10-20%. Pokarm nie wpływa na całkowite wchłanianie leku. Wiąże się z białkami osocza w ponad 99%. Ulega przekształceniu do 3 metabolitów. T0,5 torasemidu i jego metabolitów wynosi 3-4 h. Około 80% podanej dawki jest wydalane z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów. Torasemid i jego metabolity są tylko w nieznacznym stopniu usuwane drogą hemodializy i hemofiltracji.

Wskazania
Zapobieganie obrzękom oraz leczenie obrzęków i przesięków w niewydolności serca.

Przeciwwskazania
Lek przeciwskazany w przypadku: nadwrażliwości na torasemid lub leki o zbliżonej budowie chemicznej, obniżonego ciśnienia krwi, niewydolności nerek z bezmoczem, ciężkich zaburzeń czynności wątroby z zaburzeniami świadomości (stan przedśpiączkowy i śpiączka wątrobowa), zmniejszenia objętości krwi krążącej (hipowolemia), obniżenia stężenia sodu i potasu we krwi, zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego np.: spowodowanego przerostem gruczołu krokowego, okres karmienia piersią. Nie powinno się stosować w przypadku: dny moczanowej, pobudzenia mięśnia sercowego i zaburzeń przewodnictwa np.: blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy II0 lub blok całkowity), zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, jednoczesnego stosowania soli, antybiotyków z grupy aminoglikozydów i cefalosporyn, patologicznych zmian w morfologii krwi, np.: małopłytkowość lub niedokrwistość u pacjentów bez towarzyszącej niewydolności nerek, zaburzeń czynności nerek spowodowanych związkami neurotoksycznymi. Nie należy stosować u dzieci poniżej 12 rż.

Środki ostrożności
Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością wątroby, z uwagi na możliwość zwiększenia stężenia torasemidu we krwi. Nie stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lappa) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja
Lek może być stosowany w ciąży tylko wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne, po dokładnej analizie wszystkich korzyści i zagrożeń. Lek nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, zwłaszcza hipowolemia, hipopotasemia i/lub hiponatremia o nasileniu zależnym od dawki i czasu trwania leczenia. U pacjentów z zaburzeniami w oddawaniu moczu, zwiększone wytwarzanie moczu może prowadzić do jego zalegania i rozszerzenia pęcherza moczowego. Rzadko: zasadowica metaboliczna, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, zmniejszenie liczby erytrocytów, leukocytów i płytek krwi, skórne reakcje nadwrażliwości (świąd, wysypka, nadwrażliwość na światło), suchość w jamie ustnej, parestezje oraz zaburzenia widzenia. Sporadycznie mogą wystąpić zaburzenia żołądkowo-jelitowe (m.in. utrata łaknienia, nudności, biegunka, zaparcie). W pojedynczych przypadkach obserwowano: bóle i zawroty głowy, zmęczenie, osłabienie, kurcze mięsni (głównie na początku leczenia), zapalenie trzustki, zwiększenie stężenia kwasu moczowego, glukozy i lipidów we krwi, zwiększenie aktywności niektórych enzymów wątrobowych (GGT), zwiększenie stężenia lipidów (trójglicerydów, cholesterolu) i reakcje alergiczne, szum w uszach, utrata suchu. W przypadkach dużej utraty płynów i elektrolitów spowodowanej zwiększoną diurezą mogą wystąpić: hipotonia, stan dezorientacji, a także zakrzepica, niedokrwienie mózgu, niedokrwienie mięśnia sercowego, dusznica bolesna, zawał mięśnia sercowego oraz omdlenia.

Interakcje
Torasemid nasila działanie innych leków hipotensyjnych, zwłaszcza inhibitorów konwertazy, teofiliny oraz działanie zwiotczające mięśnie leków o działaniu kuraryzującym. Podawanie inhibitorów konwertazy podczas lub po leczeniu torasemidem, może spowodować gwałtowne obniżenie ciśnienia krwi. Zmniejsza stężenie potasu we krwi (możliwość nasilenia objawów niepożądanych jednocześnie stosowanych glikozydów naparstnicy) oraz zmniejsza działanie amin katecholowych. Może osłabiać działanie leków hipoglikemizujących. Może nasilać toksyczne działanie na o.u.n. salicylanów stosowanych w dużych dawkach. Torasemid stosowany w dużych dawkach może nasilać oto- i nefrotoksyczne działanie antybiotyków aminoglikozydowych i cisplatyny. Podczas jednoczesnego stosowania z solami litu może powodować zwiększenie stężenia litu we krwi i nasilać jego działania niepożądane. Probenecid i leki z grupy NLPZ mogą hamować moczopędne i hipotensyjne działanie torasemidu. Leki przeczyszczające oraz mineralo- i glikokortykoidy mogą zwiększać utratę potasu powodowaną przez torasemid. Jednoczesne stosowanie kolestyraminy może osłabiać wchłanianie podawanego doustnie torasemidu, a przez to zmniejszać jego skuteczność.

Dawkowanie
Doustnie. Leczenie należy rozpocząć od 5 mg dziennie. W przypadku niezadowalającego efektu leczniczego oraz w zależności od obrazu klinicznego dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg dziennie. Dawka początkowa może być stosowana jako dawka podtrzymująca. Czas trwania leczenia zależy od stanu klinicznego pacjenta. Ostry obrzęk płuc: początkowo 10 mg dziennie, następnie w zależności od obrazu klinicznego, dawka może być zwiększona maksymalnie do 20 mg dziennie.

Uwagi
Podczas długotrwałego stosowania należy regularnie kontrolować stężenie elektrolitów, potasu, glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny, trójglicerydów, cholesterolu we krwi oraz obraz krwi obwodowej i morfologię. U pacjentów z objawową cukrzycą lub upośledzoną tolerancją węglowodanów kontrolować metabolizm węglowodanów. Lek może zaburzać zdolność reagowania w stopniu upośledzającym prowadzenie pojazdów i obsługę urządzeń mechanicznych (dotyczy to szczególnie początkowego okresu leczenia, w przypadku zastąpienia innego leku oraz w przypadku jednoczesnego spożycia alkoholu).