Od dwóch lat pewien problem mnie nęka. Nie mogę sie powstrzymać przed drapaniem strupków i krostek .Mam pewne grudki, którym nie moge sie oprzeć,żeby je zedrzeć. Czy ja jestem chora psychicznie czy co? Moja znajoma opowiadała mi,że jej siostra ma tak samo i lekarz dal dla niej na to leki, że jest to wina trądzika przeczosowego. Co to jest?

Trądzik z zadrapania, czyli przeczosowy jest chorobą o podłożu właściwie psychicznym (przykład dermatillomanii) jak i zakażeniowym. Można go określić psychonerwicą powodującą wystąpienie na skórze określonych objawów (uszkodzeń mechanicznych krostek i grudek trądzikowych) jak i zespół pewnych zachowań. Definicja trądziku z zadrapania jest trudna do ścisłego sprecyzowania.

Ja juz nieraz widziałam przypadki,ze skór łuszczyła się i ciężko było opanować te wszystkie rany. Trądzik przeczosowy najlepiej zaleczyć jak najszybciej. Określone wyuczone zachowania (nawyki) prowadzą do permanentnego uszkadzania skóry, czego pretekstem jest każdy objaw skórny typu właśnie trądzikowego.

Nieleczony trądzik przeczosowy powoduje depresję, poczucie niskiej wartości i niedoskonałości, zaburzenia w kontaktowaniu się z członkami rodziny rówieśnikami w pracy lub szkole. W pewnym momencie nawyk wyciskania i zdrapywania strupków, grudek i krostek staje się tak silny, że tworzy barierę nie do przebycia.

Wyczytałam gdzieś przyczyny trądziku przeczosowego są: lęk przed odrzuceniem przez środowisko wkutek widocznych objawów trądzikowych, permanentne myśli o wadach swojej skóry i niedoskonałości skóry, lek przed odrzuceniem przez partnera i przyjaciół, a nawet rodzinę, upatrywanie w objawach trądzikowych przyczyn niepowodzeń w stosunkach miłosnych, szkolnych lub zawodowych, lęk przed dojrzewaniem płciowym, czego przejawem jest trądzik, jak również brak wiary w powodzenie aktualnie stosowanej akneterapii.