Nazwa produktu leczniczego: Tamoxifen-Ebewe 20

Skład: Tamoxifenum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 20 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Ebewe Pharma GmbH Nfg. KG
Wytwórca: Ebewe Pharma GmbH Nfg. KG
Kraj wytwórcy (kod kraju): A



Działanie
Syntetyczny związek niesteroidowy, wykazujący silne działanie antyestrogenne poprzez wiązanie się z domeną blokującą steroidy w receptorze estrogenowym i hamowanie działania estradiolu. Po podaniu doustnym tamoksyfen jest szybko wchłaniany do krwi i osiąga maksymalne stężenie po 4-7 h. W prawie 100% wiąże się z białkami osocza. Ulega metabolizmowi w wątrobie, metabolity leku wydalane są z kałem. T0,5 tamoksyfenu wynosi 7 dni i 14 dni dla głównego metabolitu, jakim jest N-demetylotamoksyfenu.

Wskazania
Leczenie raka piersi.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na tamoksyfen lub inne składniki. Ciężka małopłytkowość, leukopenia lub hiperkalcemia. Ciąża, u pacjentek w okresie przed menopauzą należy wykluczyć ciążę.

Środki ostrożności
Zachować szczególną ostrożność i prowadzić dokładną obserwację pacjentów: z chorobami wątroby i nerek, cukrzycą, z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie, z zaburzeniami widzenia. Nie stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lappa) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja
Nie stosować w ciąży. Istnieje niewielka ilość doniesień o wystąpieniu poronień samoistnych, wad wrodzonych, obumarcia płodów po zastosowaniu u kobiet leku, choć związek przyczynowy nie został ustalony. Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Bardzo często: zatrzymanie płynów, uderzenia gorąca, nudności, wymioty, nietypowe krwawienie z dróg rodnych, zaburzenia miesiączkowania, upławy. Często: leukopenia, czasami wraz z niedokrwistością i (lub) małopłytkowością, małopłytkowość. Niezbyt często: zaczerwienienie guza, uczucie pustki w głowie, ból głowy, osłabienie ostrości widzenia, zmętnienie rogówki, zaćma, retinopatia, zakrzepica, łysienie, powiększenie torbieli jajników, uczucie zmęczenia, rozkojarzenie. Rzadko: reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, jadłowstręt, depresja, utrata libido, zaburzenia odczuwania smaku, drgawki nóg, zaparcia, biegunka, zapalenie trzustki, stłuszczenie wątroby, zastój żółci i zapalenie wątroby, intensywny wzrost włosów, wysypka skórna, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, pęcherzyca, świąd sromu, impotencja, zatrzymanie miesiączki, zwiększenie ryzyka rozwoju zamian rozrostowych śluzówki macicy, w wyniku hiperplazji i endometriozy oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby, wpływ na profil lipidów w surowicy, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Bardzo rzadko: neutropenia, pancytopenia, zwiększenie stężenia triglicerydów w surowicy, czasami wraz z zapaleniem trzustki, zatorowość płucna, śródmiąższowe zapalenie płuc. U niewielkiej liczby pacjentów z przerzutami do kości na początku leczenia wystąpiła hiperkalcemia. Początkowo możliwe jest wystąpienie bólu kości i bólu w obrębie guza oraz zaczerwienienie wokół zmian skórnych, co może być wskaźnikiem pożądanej reakcji na leczenie. Możliwe jest nasilenie istniejących zmian skórnych lub pojawienie się nowych. Ze stosowaniem tamoksyfenu związane jest zwiększenie ryzyka rozwoju proliferacyjnych zmian błony śluzowej macicy, jak rozrost, polipy, endometrioza. Ryzyko rozwoju raka błony śluzowej macicy zwiększa się wraz z czasem leczenia i ustalono, że jest 2-3 krotnie większe u pacjentek leczonych tamoksyfenem niż u kobiet nieleczonych. Podczas leczenia lekiem obserwowano również zwiększenie częstości występowania mięsaków macicy (głównie złośliwych guzów mieszanych mezodermalnych). Jednak korzyści odnoszone przez kobiety z rakiem piersi przewyższają ryzyko rozwoju nowotworu błony śluzowej macicy.

Interakcje
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania tamoksyfenu i innych leków, zwiększających aktywność enzymu CYP 3A4 układu enzymatycznego cytochromu P450 (np. ryfampicyny). Zwiększenie aktywności enzymy CYP 3A4, który bierze udział w metabolizmie tamoksyfenu, może spowodować zmniejszenie stężenia leku w surowicy. Równoczesne stosowanie leków zawierających hormony estrogenowe może osłabiać działanie obu leków (np. zawodne może okazać się działanie środka antykoncepcyjnego). Jednoczesne stosowanie tamoksifenu z przeciwzakrzepowymi pochodnymi kumaryny może powodować nasilenie działania przeciwzakrzepowego (znaczne wydłużenie czasu protrombinowego). Równoczesne stosowanie leku z inhibitorami agregacji płytek może nasilać tendencję do krwawień w mogącej wystąpić fazie małopłytkowowści. Jednoczesne podawanie tamoksyfenu ze środkami cytotoksycznymi zwiększa częstość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Jednoczesne leczenie tamoksyfenem i bromokryptyną zwiększało stężenie leku i jego aktywnego metabolitu w surowicy.

Dawkowanie
Doustnie. Zalecana dobowa dawka wynosi 20 mg. U pacjentów z zaawansowanym stopniem choroby stosowano dawki 30 lub 40 mg. Maksymalna dawka dobowa wynosi 40 mg. W przypadku kiedy konieczne jest przyjmowanie więcej niż jednej tabletki leku, można je przyjmować jeden lub dwa razy dziennie. Czas leczenia zależy od stopnia ciężkości choroby, zwykle długotrwałe leczenie prowadzi się aż do nawrotu choroby. Obiektywna reakcja pozytywna obserwowana jest zwykle w ciągu 4-10 tygodni leczenia, lecz u pacjentów z przerzutami do kości może wystąpić dopiero po kilku miesiącach.

Uwagi
Przed rozpoczęciem leczenia należy upewnić się, że pacjentka nie jest w ciąży. Konieczne jest stosowanie skutecznych metod antykoncepcyjnych przez co najmniej 3 miesiące po zakończeniu leczenia. Nie są wskazane doustne środki antykoncepcyjne. Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów mających otrzymać lub otrzymujących w przeszłości tamoksyfen należy przeprowadzić, co najmniej w odstępach 6-miesięcznych badanie ginekologiczne i internistyczne. U kobiet przyjmujących tamoksyfen prowadzić obserwację rozrostu błony śluzowej macicy, a także badania okulistyczne oraz badania obrazu krwi, czynności wątroby i nerek oraz stężenia wapnia i cukru we krwi (szczególnie u osób z chorobami wątroby). U pacjentów z rakiem piersi należy przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący występowania żylnego zespołu zakrzepowo-zatorowego