Szyszkowiec łuskowaty – jest to gatunek grzyba jadalnego, który należy do rodziny borowikowatych. W Polsce rzadko występuje. Szyszkowiec jest objęty ochroną gatunkową. Jego wartość konsumpcyjna jest podrzędna. Należy do ciężkostrawnych grzybów jadalnych.

Charakterystyka
Kapelusz szyszkowca ma średnicę od 4 do 15 (25) cm. Ma barwę umbrowobrązową lub szarawą, szarobrązową do prawie czarnego. Jest pokryty, dużymi, grubymi, miękkimi, odstającymi, dachówkowato ułożonymi łuseczkami. Początkowo kapelusz wygląda wypukle, ale później spłaszcza się. Na brzegu gdzieniegdzie pozostają resztki białawej osłony. Powierzchnia grzyba jest sucha, a rurki białawe. U starszych okazów są szarobrązowe z czerwonym odcieniem. Rurki są przyrośnięte do siebie lub lekko zbiegające się. Pory są białawe, a potem szare. Po dotknięciu barwią się na brudnoróżowo, a także czernieją. U młodych okazów pory są duże, kanciaste i pokryte białoszarą osłoną.
Trzon szyszkowca łuskowatego ma wysokość od 7 do 15 cm, a grubość 1-3 cm. Zabarwia się podobnie jak kapelusz. Po uszkodzeniu jednak staje się czarnoszary. Trzon pokryty jest szarobrunatnymi, włóknistymi łuskami (kosmkami). Ma kształt walcowaty i jest bardzo twardy. Białawy pierścień grzyba bardzo szybko zanika.
Miąższ jest białawy, białoszary, natomiast po przekrojeniu czerwienieje i czernieje, w końcu staje się prawie czarnofioletowy. W dotyku jest watowaty i suchy. Ma przyjemny grzybowy smak i zapach.

Występuje w lecie i jesieni w lasach liściastych oraz iglastych. Szyszkowiec łuskowaty tworzy mikoryzę z bukiem, a na terenach wyżej położonych ze świerkiem oraz jodłą.
Rośnie zazwyczaj na glebach kwaśnych zazwyczaj pojedynczo. Jest rzadki i nieco częstszy na terenach podgórskich.
Podlega ścisłej ochronie!

Znaczenie
Należy do grzybów jadalnych, więc bez zatrucia i skutków ubocznych można go spożywać w surówkach i jako dodatek do dań mięsnych. Jednak niektórzy twierdzą, że jest ciężkostrawny i jest podrzędnej jakości konsumpcyjnej.