Szczaw zwyczajny (Rumex acetosa L.) - jest to gatunek byliny należący do rodziny rdestowatych. Występuje w całej Europie i umiarkowanych strefach Azji oraz Ameryki Północnej. Stał się popularny wraz z europejskim osadnictwem w Ameryce Południowej i Afryce. W Polsce gatunek ten jest dość pospolity na całym obszarze.

Charakterystyka
Jest rośliną wieloletnią, a wysokość sięga 30-100 cm. Liście są odziomkowe i występują na długich ogonkach jajowato- podługowatych. Szczaw jest rośliną dwupienną. Kwiaty natomiast są małe, jednopłciowe w luźnych, wąskich wiechach oraz czerwonawe. Owoc jest jak trójgraniasty orzeszek i otoczony jest trzema skrzydełkami. Pełnią funkcję aparatu lotnego, który umożliwia rozsiewanie nasion przez wiatr.
Część podziemna szczawiu posiada zimujące kłącze i mięsisty, głęboki korzeń palowy.
Rośnie na glebach żyznych, a także bogatych w azot (roślina azotolubna). W Polsce rośnie pospolicie na polanach, łąkach i przydrożach oraz spotykany jest jako chwast ruderalny.

Znaczenie
Liście zawierają kwas szczawiowy są jadalne i używane w kuchni do przyrządzania zup, sosów oraz sałatek. Z liści szczawiu robi się herbatkę, która pomaga przy dolegliwościach wątroby i nerek. Naparem płucze się również owrzodzoną jamę ustną, przemywa czyraki i trudno gojące zranienia.
Szczaw zawiera szkodliwy dla zdrowia szczawian potasu jednowodny wiążący się z wapniem, tworząc nierozpuszczalny związek nieprzyswajalny przez organizm. Nie powinny go jeść osoby, które cierpią na kamienie nerkowe, reumatyzm lub artretyzm.