Nazwa produktu leczniczego: Symfaxin ER

Skład: Venlafaxinum
Postać farmaceutyczna: kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, twarde
Dawka: 75 mg
Wielkość opakowania: 28 kaps.
Podmiot odpowiedzialny: SymPhar Sp. z o.o.
Wytwórca: Dragenopharm Apotheker Pueschl GmbH

Działanie
Lek przeciwdepresyjny. Wenlafaksyna i jej główny metabolit - O-demetylowenlafaksyna (ODV) - są silnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny. Wenlafaksyna hamuje także słabo wychwyt zwrotny dopaminy. Zmniejsza reaktywność receptora noradrenergicznego zarówno po podaniu dawki ostrej jak i po długotrwałym stosowaniu. Nie wykazują in vitro praktycznie żadnego powinowactwa do cholinergicznych receptorów muskarynowych, histaminowych H1 i α1-adrenergicznych. Po podaniu doustnym wenlafaksyna prawie całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego. Podlega efektowi pierwszego przejścia (głównie do aktywnego metabolitu ODV). Całkowita biodostępność wynosi 40-45%. Maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV we krwi występują odpowiednio w ciągu 6 h i 9 h. Stopień wiązania wenlafaksyny z białkami osocza wynosi 27%; a ODV - 30%. Głównym metabolitem wenlafaksyny jest ODV; inne metabolity to N-demetylowenlafaksyna, N2O-didemetylowenlafaksyna. Powstawanie ODV jest katalizowane przez CYP2D6, a N-demetylowenlafaksyny - CYP3A3/4. Około 87% pojedynczej dawki wenlafaksyny jest wydalane z moczem w ciągu 48 h w postaci niezmienionej, w postaci niesprzężonej ODV, sprzężonej ODV oraz innych drugorzędnych metabolitów. U pacjentów w wieku powyżej 60 lat stwierdzono zmniejszenie klirensu ODV o 20%; było to prawdopodobnie spowodowane niewydolnością nerek, która często towarzyszy procesowi starzenia się. U pacjentów z wyrównaną marskością wątroby występuje zmniejszenie szybkości metabolizmu wenlafaksyny i eliminacji ODV, powodujące zwiększenie stężenia obu substancji we krwi. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek, całkowity klirens wenlafaksyny i ODV jest zmniejszony, a T0,5 wydłużony.

Wskazania
Epizody ciężkiej depresji. Krótkotrwałe leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych. Krótkotrwałe leczenie zespołu lęku społecznego/fobii społecznej. Leczenie zespołu lęku napadowego, z agorafobią lub bez agorafobii.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Nie należy stosować wenlafaksyny jednocześnie z inhibitorami MAO lub w ciągu 14 dni po zaprzestaniu leczenia inhibitorem MAO. Leczenie wenlafaksyną należy przerwać na 7 dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem MAO. Nie należy stosować preparatu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Dziedziczna nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy lub niedobór sacharazy-izomaltazy.

Środki ostrożności
Ryzyko samobójstwa może wzrastać w początkowych okresach powrotu do zdrowia. Istnieje prawdopodobieństwo zwiększonego ryzyka zachowań samobójczych u młodych dorosłych. W trakcie leczenia podczas zmniejszania dawki oraz na końcu leczenia może wystąpić agresywne zachowanie. Dlatego też u pacjentów z agresywnym zachowaniem w wywiadzie wenlafaksynę należy stosować ostrożnie. Większe prawdopodobieństwo akatyzji występuje w pierwszych kilku tyg. leczenia. Jeżeli wystąpią napady padaczkowe, leczenie należy przerwać. Pacjenci, u których występuje zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe lub pacjenci z ryzykiem wystąpienia jaskry z wąskim kątem przesączania, powinni być wnikliwie obserwowani. Należy zachować ostrożność stosując wenlafaksynę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Ostrożne dawkowanie, łącznie z regularną i ścisłą obserwacją pacjenta, jest wymagane w przypadku zaburzeń oddawania moczu (np. przerost prostaty, chociaż nie oczekuje się takich dolegliwości, ponieważ działanie przeciwcholinergiczne wenlafaksyny jest słabe), ostrej jaskry z wąskim kątem przesączania, zwiększonego ciśnienia śródgałkowego (z uwagi na słabe działanie przeciwcholinergiczne, ryzyko pojawienia się tych zaburzeń w trakcie stosowania wenlafaksyny jest niewielkie), zmniejszonego lub zwiększonego ciśnienia krwi, zaburzeń kardiologicznych, takich jak zaburzenia przewodzenia, dusznica bolesna oraz niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego. Należy zachować ostrożność u pacjentów, których choroba zasadnicza może ulec pogorszeniu w wyniku przyspieszenia akcji serca, u pacjentów z ciężką chorobą sercowo-naczyniową lub innymi występującymi chorobami serca, które mogą zwiększać ryzyko arytmii komorowej oraz u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawienia ze skóry i błon śluzowych. W przypadku wystąpienia hipercholesterolemii, należy rozważyć kliniczną zasadność leczenia tego zaburzenia lub zamiany wenlafaksyny na inny lek przeciwdepresyjny. Należy zachować szczególną ostrożność w czasie zwiększania dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Symfaxin ER 37,5 mg zawarta w otoczce kaps. czerwień koszenilowa może wywoływać reakcje nadwrażliwości; Symfaxin ER 75 mg i Symfaxin ER 150 mg: zawarta w otoczce kaps. żółcień pomarańczowa może wywoływać reakcje nadwrażliwości.

Ciąża i laktacja
Wenlafaksynę należy stosować w ciąży tylko w przypadku bezwzględnej konieczności. Jeśli stosuje się długotrwale wenlafaksynę w okresie ciąży do czasu porodu, należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia u noworodka objawów odstawiennych. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit przenikają do mleka matki; dlatego też należy indywidualnie rozważyć ryzyko i korzyści związane z kontynuowaniem lub przerwaniem leczenia wenlafaksyną lub karmienia.

Działania niepożądane
Często: senność, zawroty głowy, ból głowy, zwiększenie napięcia mięśniowego, parestezje, drżenie, zaburzenia akomodacji, rozszerzenie źrenic, zaburzenia widzenia, ziewanie, zmniejszenie łaknienia, zaparcia, nudności, wymioty, suchość w ustach, zaburzenia mikcji (w szczególności parcie na mocz), pocenie się (w tym poty nocne), zwiększone stężenie cholesterolu we krwi (szczególnie związane z długotrwałym leczeniem i prawdopodobnie przy stosowaniu wysokich dawek), utrata masy ciała, nadciśnienie, rozszerzenie naczyń krwionośnych (najczęściej zaczerwienienie twarzy), wybroczyny, krwawienie z błon śluzowych, astenia, zmęczenie, zaburzenia ejakulacji/orgazmu, brak orgazmu, zaburzenia erekcji, zmniejszenie popędu płciowego, niezwykłe sny, bezsenność, nerwowość, uspokojenie. Niezbyt często: arytmie, w tym tachykardia, wybroczyny, krwawienia z błon śluzowych, drgawki kloniczne mięśni, szumy uszne, zaburzenia smaku, bruksizm, biegunka, zatrzymanie moczu, zapalenie skóry, reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka, łysienie, hiponatremia, zwiększenie masy ciała, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, omdlenia, nieprawidłowe wyniki aktywności enzymów wątrobowych, zaburzenia orgazmu u kobiet, krwotok miesiączkowy, pobudzenie, apatia, omamy. Rzadko: wydłużony czas krwawienia, wydłużony czas krwawienia, małopłytkowość, napady drgawkowe, złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), zespół serotoninowy, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), krwotoki (w tym krwotok mózgowy), krwawienie z przewodu pokarmowego, zapalenie wątroby, reakcje maniakalne, myśli/zachowania samobójcze oraz niepokój psychomotoryczny/akatyzja. Bardzo rzadko: wydłużenie odstępu QRS i QT, migotanie komór, tachykardia komorowa (w tym torsade de pointes), niewydolność mięśnia sercowego, nieprawidłowy skład krwi (w tym agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, neutropenia, pancytopenia), objawy pozapiramidowe (w tym dystonia i dyskinezy), dyskinezy późne, jaskra z wąskim przesączania, ostra jaskra, eozynofilia płucna, z objawami takimi jak duszność, ból w klatce piersiowej, zapalenie trzustki, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, swędzenie, świąd, pokrzywka, rabdomioliza, zwiększone stężenie prolaktyny, anafilaksja, stany majaczeniowe, mania, hipomania. Ponadto mogą wystąpić: śródmiąższowe zapalenie płuc, ból brzucha, ból pleców, objawy grypopodobne, ból, zakażenia, zapalenie gardła, zapalenie śluzówki nosa, zapalenie zatok. Objawy odstawienne: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność lub koszmary senne), pobudzenie lub niepokój, nudności i (lub) wymioty, drżenie, ból głowy.

Interakcje
Nie należy stosować wenlafaksyny jednocześnie z inhibitorami MAO lub w ciągu 14 dni po zaprzestaniu leczenia inhibitorem MAO; zaleca się rozpoczęcie leczenia od pojedynczej dawki dobowej 37,5 mg wenlafaksyny. W przypadku wcześniejszego leczenia moklobemidem przerwa może być krótsza. Leczenie wenlafaksyną należy przerwać na 7 dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem MAO. Należy zachować ostrożność w przypadku łącznego stosowania z tryptanami, selektywnymi inhibitorami MAO (moklobemid, toloksaton), linezolidem, lekami z grupy SSRI lub litem. W przypadku łącznego stosowania z lekami przeciwpsychotycznymi istnieje ryzyko wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego. Wenlafaksyna w połączeniu z α- i β-sympatykomimetykami, w przypadku dożylnej drogi podania, może powodować napadowe nadciśnienie tętnicze z możliwym zaburzeniem rytmu serca. Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z produktami zawierającymi dziurawiec zwyczajny może prowadzić do nasilenia działania serotoninergicznego z częstszym występowaniem działań niepożądanych. Należy zachować ostrożność w przypadku łącznego stosowania z terapią elektrowstrząsową. Należy zachować ostrożność w czasie jednoczesnego stosowania wenlafaksyny z lekami przeciwzakrzepowymi (pochodne aspiryny, tiklopidyna) lub innymi lekami mogącymi zwiększać ryzyko wystąpienia krwawienia. Nie stosować łącznie z lekami odchudzającymi (w tym fenterminą). Po podaniu wenlafaksyny może dojść do zwiększenia stężenia klozapiny i wystąpienia działań niepożądanych, jak napady drgawkowe. W przypadku łącznego stosowania z warfaryną obserwowano nasilenie jej działania przeciwzakrzepowego, w tym wydłużenie czasu protrombinowego, częściowego czasu tromboplastynowego lub zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR). Wenlafaksyna może zwiększać stężenie litu. U pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów z nieprawidłową czynnością wątroby może wystąpić interakcja z cymetydyną i u tych pacjentów wskazana jest obserwacja kliniczna. Ze względu na możliwość interakcji mogących prowadzić do zwiększenia stężenie wenlafaksyny w osoczu, silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna, cymetydyna, werapamil) lub połączenia leków hamujących zarówno CYP3A4, jak również CYP2D6, można je podawać z wenlafaksyną tylko jeśli jest to ściśle wskazane. Podczas leczenia wenlafaksyną konieczna może być modyfikacja dawek insuliny i (lub) doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Dawkowanie
Doustnie. Epizody ciężkiej depresji. Skuteczna dawka wynosi zazwyczaj między 75 mg a 225 mg. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg raz na dobę. Częściowy efekt będzie już widoczny po 2-4 tyg. leczenia standardowymi, odpowiednimi dawkami. Jeżeli odpowiedź kliniczna jest niezadowalająca, dawka może być zwiększona do 150 mg, następnie do 225 mg. Pacjenci nie reagujący na te dawki, mogą potrzebować do 375 mg wenlafaksyny, jednak doświadczenie z dużymi dawkami jest wciąż ograniczone. Dawki należy zwiększać w odstępach ok. 2 tyg. lub większych, z minimalnym odstępem 4 dni między każdorazowym zwiększeniem dawki. Jeżeli 2-4 tyg. nie wystąpi żadna odpowiedź kliniczna, kontynuowanie leczenia nie przyniesie korzyści. Na ogół przyjmuje się, że ostre epizody ciężkiej depresji wymagają ciągłego leczenia farmakologicznego trwającego przynajmniej 4-6 tyg. Niektórzy pacjenci mogą wymagać dłuższych cykli leczenia. Należy okresowo oceniać potrzebę leczenia wenlafaksyną. Krótkotrwałe leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych. Zalecana dawka wynosi 75 mg na dobę. U pacjentów, u których nie wystąpi wystarczająca odpowiedź na leczenie dawką 75 mg, dawka może być zwiększana o 75 mg w odstępach przynajmniej 4 dni między każdorazowym zwiększeniem, do maksymalnej dawki 225 mg. W przypadku uogólnionych zaburzeń lękowych, skuteczność leczenia kontynuowanego przez ponad 8 tyg. nie została udowodniona. Krótkotrwałe leczenie zespołu lęku społecznego/fobii społecznej. Zalecana dawka w leczeniu zespołu lęku społecznego wynosi 75 mg na dobę. U pacjentów, którzy nie wykazują wystarczającej odpowiedzi na dawkę 75 mg, dawka ta może być zwiększana o 75 mg w odstępach przynajmniej 4 dni między każdorazowym zwiększeniem, do maksymalnej dawki 225 mg. Długotrwała skuteczność nie została ustalona. Leczenie zespołu lęku napadowego. Zalecana dawka w leczeniu zespołu lęku napadowego wynosi 75 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 37,5 mg na dobę przez pierwsze 4-7 dni, po których należy zwiększyć dawkę do 75 mg na dobę. U pacjentów, którzy nie wykazują wystarczającej odpowiedzi na dawkę 75 mg, dawka może być zwiększana o 75 mg w odstępach ok. 2-tygodniowych, ale nie mniejszych niż 4 dni, do uzyskania maksymalnej dawki 225 mg. Pacjenci z zespołem lęku napadowego zazwyczaj wymagają długotrwałego leczenia. Wykazano skuteczność wenlafaksyny w trakcie długotrwałego (6 mies.) leczenia zespołu lęku napadowego.
Pacjenci z upośledzeniem czynności nerek. U pacjentów z uszkodzeniem nerek, ze współczynnikiem przesączania kłębuszkowego 10-70 ml/min, całkowitą dawkę dobową należy zmniejszyć o 25-50%. U pacjentów poddawanych hemodializie całkowitą dawkę dobową należy zmniejszyć o połowę. Podawanie leku należy odłożyć do czasu zakończenia cyklu dializ. Pacjenci z upośledzeniem czynności wątroby. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym uszkodzeniem wątroby dawkę dobową należy zmniejszyć o 50%. Decyzję o dawkowaniu należy podejmować indywidualnie dla każdego pacjenta; u niektórych pacjentów może wystąpić konieczność zmniejszenia dawki o ponad 50%. Brak jest danych dotyczących pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby, jednak należy zachować ostrożność i rozważyć zmniejszenie dawki o ponad 50%. Należy rozważyć korzyści i ryzyko leczenia pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby. Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku leczenie należy rozpocząć od najniższej zalecanej dawki. W przypadku indywidualnego dostosowywania dawki przy zwiększaniu dawki należy zachować szczególną ostrożność. Kapsułki należy przyjmować w trakcie posiłku, połykać w całości, popijając płynem. Preparat należy przyjmować raz na dobę, najlepiej każdego dnia o tej samej porze, rano lub wieczorem.

Uwagi
Należy unikać nagłego odstawienia. Przerywając leczenie wenlafaksyną dawkę należy stopniowo zmniejszać przez okres przynajmniej 1-2 tyg. w celu zmniejszenia ryzyka reakcji odstawiennych. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub po zaprzestaniu leczenia wystąpią objawy, których nie można tolerować, można rozważyć powrót do poprzednio przepisanej dawki. Następnie można kontynuować zmniejszanie dawki, ale wolniej. Wenlafaksyna wywiera niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjentów należy ostrzec przed prowadzeniem samochodów i obsługiwaniem maszyn do czasu, gdy będą pewni, że leczenie nie powoduje działań niepożądanych. Przed rozpoczęciem leczenia należy zbadać czynność wątroby i nerek. Zaleca się kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi oraz poziomu cholesterolu. W trakcie leczenia nie należy spożywać alkoholu.