Nazwa produktu leczniczego: Symbicort Turbuhaler

Skład: Budesonidum Formoterolum
Postać farmaceutyczna: proszek do inhalacji
Dawka: (320 mcg 9 mcg) /dawkę inh.
Wielkość opakowania: 1 poj. 60 dawek 2 poj. 60 dawek 10 poj. 60 dawek
Podmiot odpowiedzialny: AstraZeneca AB
Wytwórca: AstraZeneca AB AstraZeneca GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): S, D


Działanie
Preparat zawiera budezonid i formoterol, wykazujące różny mechanizm działania. Podane razem wykazują działanie synergiczne, co prowadzi do zmniejszenia ilości zaostrzeń astmy. Budezonid - glikokortykosteroid - podany drogą wziewną, wykazuje zależne od dawki działanie przeciwzapalne w drogach oddechowych, co objawia się zmniejszeniem nasilenia objawów i liczby zaostrzeń astmy oskrzelowej. Po podaniu drogą wziewną obserwuje się znacząco mniej działań niepożądanych w stosunku do występujących po ogólnym podaniu budezonidu. Formoterol - selektywny β2-mimetyk - powoduje szybki i długo utrzymujący się rozkurcz mięśni gładkich oskrzeli u pacjentów z odwracalną obturacją dróg oddechowych (działanie rozszerzające oskrzela występuje szybko - 1-3 min. po inhalacji i utrzymuje się do 12 h po inhalacji pojedynczej dawki). Parametry farmakokinetyczne dla obu substancji, mierzone po zastosowaniu preparatu Symbicort Turbuhaler, były porównywalne z wartościami uzyskanymi po inhalacji budezonidu i formoterolu z osobnych inhalatorów. Po podaniu drogą wziewną budezonid jest szybko wchłaniany i osiąga maksymalne stężenie w surowicy krwi w ciągu 30 min. Po inhalacji średnia wartość osadzania się budezonidu w płucach wynosi 32-44% dawki inhalacyjnej. Biodostępność budezonidu wynosi około 49% dawki inhalacyjnej. Po podaniu drogą wziewną formoterol jest szybko wchłaniany i osiąga maksymalne stężenie w surowicy krwi w ciągu 10 min. Po inhalacji średnia wartość osadzania się formoterolu w płucach wynosi 28-49% dawki inhalacyjnej, a jego biodostępność około 61% dawki inhalacyjnej. Budezonid wiąże się z białkami osocza w około 90%, a formoterol - w około 50%. Budezonid w znacznym stopniu (90%) ulega biotransformacji podczas pierwszego przejścia przez wątrobę, jego metabolity wykazują małą aktywność glikokortykosteroidową. Formoterol ulega biotransformacji w procesie sprzęgania, w wyniku którego czynne metabolity ulegają sprzęganiu do nieczynnych postaci. Nie obserwowano interakcji między metabolitami budezonidu i formoterolu. Budezonid jest metabolizowany w wątrobie, metabolity są wydalane z moczem w postaci niezmienionej lub sprzężonej. T0,5 we krwi po podaniu dożylnym wynosi około 4 h. Większa część dawki formoterolu jest metabolizowana w wątrobie, a następnie jest wydalana z moczem. T0,5 w końcowej fazie eliminacji wynosi około 17 h. Stężenie budezonidu i formoterolu we krwi może być większe u pacjentów z chorobami wątroby.

Wskazania
Systematyczne leczenie pacjentów z astmą, u których wskazane jest jednoczesne stosowanie glikokortykosteroidów podawanych drogą wziewną i długo działających β2-mimetyków, gdy: leczenie glikokortykosteroidami podawanymi drogą wziewną i krótko działającymi wziewnymi β2-mimetykami stosowanymi w razie potrzeby, nie zapewnia opanowania objawów choroby lub opanowano objawy choroby wziewnymi glikokortykosteroidami i długo działającymi β2-mimetykami stosowanymi osobno. Preparat w dawce 80 µg + 4,5 µg nie jest zalecany do leczenia ciężkiej postaci astmy. Symbicort Turbuhaler 160 µg + 4,5 µg i Symbicort Turbuhaler 320 µg + 9 µg: objawowe leczenie pacjentów z ciężką postacią przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (FEV1 < 50% wartości należnej) i powtarzającymi się zaostrzeniami w wywiadzie, u których występują znaczące objawy, pomimo systematycznego leczenia długo działającymi β2-mimetykami.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na budezonid, formoterol lub podaną wziewnie laktozę.

Środki ostrożności
U pacjentów z czynną lub przebytą gruźlicą płuc, grzybiczym lub wirusowym zakażeniem dróg oddechowych należ rozważyć zmianę leczenia lub dawek stosowanych wziewnie glikokortykosteroidów. Należy zachować szczególną ostrożność podczas zmiany leczenia glikokortykosteroidami podawanymi ogólnie na leczenie preparatami wziewnymi. Preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów z nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym nadnerczy, cukrzycą, niewyrównaną hipokaliemią, kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, podzastawkowym zwężeniem aorty nieznanego pochodzenia, ciężkim nadciśnieniem tętniczym, tętniakiem mięśnia sercowego i innymi ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego, tj. chorobą niedokrwienną serca, tachyarytmiami, ciężką niewydolnością serca, a także u pacjentów z wydłużonym odstępem QTc. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z niestabilną astmą, którzy stosują zmienne dawki leków rozszerzających oskrzela, u pacjentów z ostrą, ciężką astmą, u których ryzyko wystąpienia objawów związanych z hipokaliemią jest zwiększone przez hipoksję oraz w innych sytuacjach, w których występuje ryzyko hipokaliemii. W przypadku narażenia na stres, uraz lub przed planowanym zabiegiem chirurgicznym należy rozważyć dodatkowe podanie glikokortykosteroidów. Preparatu w dawkach 160 µg + 4,5 µg i 320 µg + 9 µg nie zaleca się do stosowania u dzieci poniżej 12 lat. Dawki 80 µg + 4,5 µg nie zaleca się u dzieci poniżej 6 lat. Nie zaleca się stosowania preparatu w leczeniu podtrzymującym i doraźnym astmy u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.

Ciąża i laktacja
W ciąży i okresie karmienia piersią stosować jedynie w przypadku, gdy przewidywane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu lub dziecka.

Działania niepożądane
Często: zakażenia grzybicze (kandydozy) jamy ustnej i gardła, łagodne podrażnienie gardła, kaszel, chrypka, uczucie kołatania serca, ból głowy, drżenie mięśni. Niezbyt często: tachykardia, pobudzenie, niepokój, nerwowość, zaburzenia snu, nudności, zawroty głowy, skurcze mięśni, łatwe siniaczenie. Rzadko: skurcz oskrzeli, wysypka, pokrzywka, świąd, zapalenie skóry, obrzęk naczynioruchowy, hipokaliemia, migotanie przedsionków, tachykardia pochodzenia nadkomorowego, skurcze dodatkowe. Bardzo rzadko: hiperglikemia, objawy wynikające z ogólnego działania glikokortykosteroidów (w tym niewydolność nadnerczy), depresja, zaburzenia zachowania (szczególnie u dzieci), zaburzenia smaku, dławica piersiowa, zmiany ciśnienia tętniczego, paradoksalny skurcz oskrzeli. Leczenie β2-mimetykami może spowodować zwiększenie stężenia insuliny, wolnych kwasów tłuszczowych, glicerolu i związków ketonowych. Długotrwałe stosowanie preparatu lub stosowanie w dużych dawkach, może spowodować wystąpienie objawów związanych z ogólnym działaniem glikokortykosteroidów, w tym zaburzenia czynności nadnerczy, zaburzenia wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie wysycenia mineralnego kości, zaćma, jaskra.

Interakcje
Metabolizm budezonidu jest utrudniony, jeśli stosowany jest on jednocześnie z innymi substancjami metabolizowanymi przez CYP3A4 (np. itrakonazolem, rytonawirem) - należy unikać jednoczesnego stosowania, chyba, że korzyści są większe niż ryzyko. Nie zaleca się stosowania preparatu w leczeniu podtrzymującym i doraźnym u pacjentów stosujących silne inhibitory CYP3A4. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne mogą osłabiać lub hamować działanie formoterolu - preparatu nie należy stosować jednocześnie z β-adrenolitykami (również w postaci kropli do oczu) chyba, że istnieją bezwzględne wskazania. Jednoczesne przyjmowanie chinidyny, dizopiramidu, prokainamidu, fenotiazyny, leków przeciwhistaminowych (terfenadyny), inhibitorów MAO i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych może powodować wydłużenie odstępu QTc, co zwiększa ryzyko wystąpienia komorowych zaburzeń rytmu. Dodatkowo lewopa, lewotyroksyna, oksytocyna i alkohol mogą pogorszyć tolerancję mięśnia sercowego na β2-sympatykomimetyki. Jednoczesne leczenie inhibitorami MAO lub lekami wykazującymi podobne właściwości (np. furazolidon i prokarbazyna) może powodować nagłe zwiększenie ciśnienia tętniczego. Pacjenci otrzymujący podczas znieczulenia ogólnego halogenowe środki wziewne, są częściej narażeni na ryzyko wystąpienia arytmii. Jednoczesne stosowanie innych leków o działaniu agonistycznym na receptory β-adrenergiczne może teoretycznie nasilać działanie leku. Hipokaliemia u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy może zwiększać skłonność do występowania zaburzeń rytmu serca. Nie obserwowano interakcji budezonidu z innymi lekami stosowanymi do leczenia astmy oskrzelowej.

Dawkowanie
Wziewnie. Astma. Preparat nie jest przeznaczony do rozpoczynania leczenia astmy oskrzelowej. Nie należy rozpoczynać leczenia preparatem w okresie zaostrzenia choroby. Dawkowanie ustala się indywidualnie, zależnie od stopnia ciężkości choroby. Jeśli u pacjenta jest konieczne zastosowanie formoterolu lub budezonidu w dawkach innych niż w preparacie, leczenie powinno być uzupełnione odpowiednią dawką β2-mimetyków i (lub) glikokortykosteroidów. Leczenie podtrzymujące. Symbicort Turbuhaler 80 µg + 4,5 µg i 160 µg + 4,5 µg: dorośli: 1-2 dawki 2 razy na dobę. Dawkę można zwiększać maksymalnie do 4 inhalacji 2 razy na dobę. Młodzież od 12 do 17 lat: 1-2 dawki 2 razy na dobę. Jeśli podczas leczenia preparatem podawanym 2 razy na dobę opanowano objawy choroby, można podjąć próbę stosowania raz na dobę. Symbicort Turbuhaler 80 µg + 4,5 µg: dzieci 6-11 lat: 2 dawki 2 razy na dobę. Symbicort Turbuhaler 320 µg + 9 µg: dorośli: 1 dawka 2 razy na dobę. Dawkę można zwiększać maksymalnie do 2 inhalacji 2 razy na dobę. Młodzież od 12 do 17 lat: 1 dawka 2 razy na dobę. Jeśli podczas leczenia preparatem podawanym 2 razy na dobę opanowano objawy choroby, można podjąć próbę stosowania raz na dobę. Leczenie podtrzymujące i doraźne - tylko dawki 80 µg + 4,5 µg i 160 µg + 4,5 µg. Ten sposób leczenia stosuje się u pacjentów, u których kontrola objawów astmy jest niewystarczająca i często występuje u nich potrzeba przyjmowania leków rozszerzających oskrzela oraz u pacjentów, u których zaostrzenia astmy występujące w przeszłości wymagały interwencji medycznej. Dorośli: zalecana dawka podtrzymująca to 2 dawki na dobę (1 inhalacja rano i 1 wieczorem lub 2 inhalacje jednocześnie rano lub wieczorem). Niektórzy pacjenci mogą wymagać dawki 2 inhalacje 2 razy na dobę. W razie wystąpienia objawów pacjent powinien przyjąć 1 dawkę dodatkową. Nie wolno przyjmować więcej niż 6 dawek jednorazowo. Zazwyczaj nie jest potrzebne przyjmowanie więcej niż 8 dawek na dobę, jednak przez krótki okres można przyjmować do 12 dawek na dobę. U pacjentów stosujących więcej niż 8 dawek należy ocenić stan i rozważyć zmianę leczenia. Przewlekła obturacyjna choroba płuc. Symbicort Turbuhaler 160 µg + 4,5 µg: dorośli: 2 dawki 2 razy na dobę. Symbicort Turbuhaler 320 µg + 9 µg: 1 dawka 2 razy na dobę. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.

Uwagi
W przypadku zakończenia leczenia preparatem, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki aż do całkowitego przerwania stosowania. W czasie leczenia zaleca się regularną kontrolę wzrostu u dzieci. Po każdej inhalacji dawki podtrzymującej należy wypłukać jamę ustną wodą w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia grzybicy jamy ustnej i gardła; jeśli wystąpi grzybica jamy ustnej lub gardła jamę ustną należy wypłukać także po przyjęciu dawki doraźnej. Podczas leczenia ostrej, ciężkiej astmy oraz w innych sytuacjach, gdy występuje ryzyko hipokaliemii zaleca się kontrolę stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z cukrzycą należy kontrolować stężenie glukozy we krwi. Po opanowaniu objawów choroby należy stosować jak najmniejszą dawkę podtrzymującą.