Skorzonera(wężymord czarny korzeń;czarne korzonki) – jest to gatunek rośliny warzywnej z rodziny astrowatych. Skorzonerę w stanie dzikim można spotkać w południowej Europie, na Kaukazie i w południowej Syberii jako bylinę. W Polsce rzadko można ją spotkać na łąkach w lasach, czy w zaroślach. Została włączona do uprawy dopiero w XVI-XVII wieku, prawdopodobnie w Hiszpanii. Polska nazwa „wężymord” wskazuje, że stosowano warzywo jako lek przeciw jadowi żmiji.

Charakterystyka
W uprawie jest to roślina dwuletnia. W pierwszym roku tworzy rozetę liściową oraz stanowi część jadalną, czyli korzeń spichrzowy o długości do 30 cm i średnicy 3-4 cm . W drugim roku korzeń dalej przyrasta ,zachowując przy tym swoje walory smakowe do chwili pojawienia się paków kwiatostanowych. Skorznonera kwitnie na początku lata. Jest rośliną samopylną,ale i obcopylną. Owoc to walcowata żółta niełupka.

Znaczenie
Brunatny lub czarny korzeń spichrzowy wydzielający sok mleczny nadje się do spożywania. W smaku przypomina szparagi, ale jest mniej delikatny. Jest sycący. Zawiera również sód, potas, magnez, wapń, żelazo, fosfor, chlor, karoten, witaminy: E, B1, B2, C, a także kwas nikotynowy.
Korzeń spichrzowy skorzonery spożywany jest tuż po ugotowaniu . Młode liście wężymorda spożywa się jako sałatę. W ziołolecznictwie skorzonera stosowana jest jako lek nasercowy i przeciwbólowy .Jest to bardzo dobry surowiec do produkcji mrożonek i konserw .Skorzonera posiada cenne właściwości smakowe i odżywcze. Korzenie zawierają znaczną ilość soli mineralnych , węglowodanów, oraz witamin. Glikozydy nadają korzeniom przyjemny smak. Dzięki nim warzywo ma także wartość dietetyczną. Skorzonera zalecana jest przy chorobach przewodu pokarmowego.