Na tak sformułowane pytanie odpowie prawie każdy jednakowo: zbyt dużo jedzenia i zbyt mało ruchu.
Wie o tym zarówno specjalista od spraw żywieniowych jak hydraulik czy elektromonter. Oczywiście wiedzą o tym również osoby borykające się z otyłością. Mimo tej wiedzy "puszystych" przybywa ostatnio coraz szybciej. Ludzie z nadwaga próbują bardzo często powrócić do normalnych rozmiarów drastycznie ograniczając ilość spożywanych kalorii i wprowadzając wysiłek fizyczny. Mimo silnych starań zazwyczaj dochodzi systematycznego wzrostu masy ciała po każdej utracie. Tak po kilkunastu latach odchudzania mamy od 10 do 30 kg nadwagi więcej w stosunku do punktu wyjściowego i właściwie nie wiadomo dlaczego tak się dzieje. Mało kto zastanawia się jednak nad tym, czy jest to metoda właściwa, tymczasem błąd tkwi właśnie w samym założeniu. Jego autorami są dwaj amerykańscy lekarze z Uniwersytetu Michigan: Newburgh i Jonston, którzy w 1930 roku w jednej ze swych prac przedstawili tezę, że otyłość spowodowana jest zbyt kaloryczną dietą, a wyniki ich badań natychmiast uzyskały ogromną popularność w świecie naukowym.

Kilka lat później ci sami naukowcy przedstawili zastrzeżenia do swojej teorii, jednak przez ten czas zyskała ona taką popularność, że nikt już nie zwrócił na to uwagi. Taka sytuacja trwa do dzisiaj.
Osobom otyłym cały czas zaleca się ograniczenie liczby zjadanych kalori oraz unikanie tłuszczu - "bo odkłada się w tkance podskórnej".
Stosując się do błędnych zaleceń trudno spodziewać się sukcesu. Dobrym przykładem jest tu społeczeństwo amerykańskie, które od 30 z góra lat przekonywane jest do "zdrowego żywienia", co doprowadziło do powszechnej otyłości. Mimo, ze Amerykanie w coraz większym stopniu przestawieni są na spożywanie produktów niskokalorycznych i beztłuszczowych, to ich średnia masa ciała stale wzrasta. Tymczasem prawdziwa przyczyna otyłości okazuje się być bardzo prosta, powinien ją znać każdy student nauk medycznych, ponieważ można ją łatwo wyczytać w podręcznikach z pierwszych lat nauki.

Za odkładanie tłuszczu w organizmie odpowiedzialna jest INSULINA. Jak powszechnie wiadomo jest to hormon obniżający poziom cukru we krwi oraz jak mało kto wie jest to hormon przyspieszający lipogenezę, czyli produkcje tłuszczu w organizmie. Insulina jest wydzielana przez trzustkę adekwatnie do spożycia cukrów, ale nie tylko tych z cukierniczki czy słodyczy,ale szeroko rozumianych węglowodanów. Każdy produkt pochodzenia roślinnego zawiera określona ilość węglowodanów, które po zjedzeniu ulegają wchłonięciu do krwiobiegu pod postacią cukrów prostych. bez względu na to czy spożywamy prosty cukier, czy pieczywo, makarony, ryż, owoce czy inne produkty roślinne, zmuszamy trzustkę do wydzielania insuliny - to powoduje obniżenie poziomu cukru we krwi, by nie wzrósł on niebezpiecznie wysoko, a jednocześnie pobudza produkcje tłuszczu. Około 80% tłuszczów naszego organizmu stanowią właśnie lipidy wyprodukowane ze zjedzonych cukrów. Dodatkowo wyrzucona do krwi w dużej ilości insulina powoduje po 2-3 godzinach spadek poziomu glukozy i występuje uczucie głodu, które najchętniej zaspokaja się właśnie produktami węglowodanowymi, które wymuszają ponowny wyrzut insuliny: pojawia się błędne koło - im więcej zjadamy tym częściej jesteśmy głodni i tym więcej spożywamy cukru co prowadzi do zwiększonej produkcji tłuszczu.
Okazuje się również, że aby pozbyć się nadmiaru tkanki tłuszczowej, wcale nie trzeba katować się morderczymi głodówkami, ale wystarczy ograniczyć w diecie węglowodany do niezbędnego minimum. Powoduje to zmniejszenie wydzielania insuliny i zahamowana zostaje produkcja tłuszczu.
Dodatkowo obniżony poziom glukozy we krwi wymusza na organizmie jego podniesienie, aby nie dopuścić do tzw. niedocukrzenia czyli hipoglikemii. W tym celu z trzustki wydzielony zostaje glukagon - hormon o działaniu przeciwstawnym do insuliny. Powoduje on podwyższenie stężenia glukozy oraz uruchomienie zapasów energetycznych zgromadzonych pod postacią tłuszczu czyli pobudza spalanie lipidów tkankowych.
Tak więc mechanizm gospodarki zapasami tłuszczowymi okazuje się być bardzo prosty i być może dlatego niewielu ludzi o tym wie. Jednym z nich jest dr Jan Kwaśniewski, który od 35 lat propaguje swój model żywienia nazywany "dietą optymalna". Jest to dieta, której głównym założeniem jest właśnie ograniczenie ilości zjadanych węglowodanów do około 50-70 g na dobę, a podstawę stanowią białka i tłuszcze zwierzęce.
Te ostatnie wbrew obiegowej opinii, nie są prawie wcale magazynowane, ale stanowią najlepsze źródło energii dla większości tkanek i jako takie są wykorzystywane w pierwszej kolejności. Spożycie białka w diecie optymalnej jest w zasadzie zbliżone do zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia, wg WHO przeciętny człowiek powinien zjadać około 1 g białka na kg masy ciała, jeżeli jest ono wysokowartościowe, a do takich zaliczamy białka z jaj, podrobów, nabiału i mięs.
Proporcje podane przez dr. Jana Kwaśniewskiego oparte są na informacjach dostępnych w nauce od około 50 lat, a mimo to wielu lekarzy i dietetyków z ogromną niechęcią odnosi się do jego diety, ponieważ burzy ona utarte stereotypy.
W ostatnich latach stale jednak wzrasta liczba "optymalnych" w Polsce i na świecie, a wśród nich coraz częściej znajdują się lekarze. Wielu z nich po zapoznaniu się z modelem żywienia optymalnego stosuje go dla siebie, ponieważ rozumieją, że oparty jest na wiedzy ścisłej, której nie da się podważyć.
W naszym kraju już około 100 lekarzy wykorzystuje dietę optymalną w leczeniu nie tylko otyłości, ale również wielu chorób z nią związanych. U większości pacjentów waga szybko spada, bez potrzeby głodzenia się. Średnio spadek masy ciała wynosi 4-6 kg na miesiąc u kobiet.
U niektórych osób w początkowym okresie stosuje się tzw. prądy selektywne (również autorstwa dr. Jana Kwaśniewskiego), które przyłożone w okolicy jamy brzusznej hamują łaknienie oraz drażniąc zakończenia nerwowe układu sympatycznego powodują wydzielanie z ich zakończeń noradrenaliny. Hormon ten jest również jednym ze spalaczy tłuszczu w organizmie. Zastosowanie obu metod daje zazwyczaj osiągnięcie systematycznego spadku
masy ciała, aż do osiągnięcia wagi należnej. Wraz z utratą kilogramów szybko mogą cofnąć się: cukrzyca, nadciśnienie, bóle stawowe i bardzo wiele innych chorób, z którymi współczesna medycyna niezbyt dobrze sobie radzi.

źródło: lek. med. Przemysław Pala