Skocz do zawartości


  • Proszę się zalogować aby odpowiedzieć

Ankieta: Ocena preparatu - Sildenafil Medana (0 użytkowników głosowało)

Jak oceniasz?

  1. Polecam (0 głosów [0.00%])

    Procent głosów: 0.00%

  2. Nie polecam (0 głosów [0.00%])

    Procent głosów: 0.00%

Głosuj Goście nie mogą głosować

#1
Leksykon Leków

Leksykon Leków

    :)

  • Spec
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 9417 postów
  • Płeć:Mężczyzna
Nazwa produktu leczniczego: Sildenafil Medana

Skład: Sildenafilum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 100 mg
Wielkość opakowania: 1 tabl. 4 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Medana Pharma S.A.
Wytwórca: Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL



Działanie
Syldenafil jest silnym selektywnym inhibitorem swoistej dla cGMP fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), która jest odpowiedzialna za rozkład cGMP w ciałach jamistych. Wywołuje erekcję poprzez swoje działanie obwodowe. Nie wykazuje bezpośredniego działania zwiotczającego na izolowane ludzkie ciała jamiste, natomiast znacznie nasila rozkurczający wpływ tlenku azotu na tę tkankę. W czasie pobudzenia seksualnego, gdy dochodzi do aktywacji przemian metabolicznych, w których biorą udział tlenek azotu i cGMP, zahamowanie aktywności PDE5 przez syldenafil powoduje wzrost stężenia cGMP w ciałach jamistych. Pobudzenie seksualne jest niezbędne, aby syldenafil mógł wywierać zamierzone korzystne działanie farmakologiczne. Syldenafil powoduje niewielkie i przejściowe obniżenie ciśnienia krwi, w większości przypadków bez istotnego znaczenia klinicznego. Szybko się wchłania. Po podaniu doustnym na czczo, Cmax w surowicy występują po 30-120 min. Stosowanie syldenafilu podczas posiłku zmniejsza szybkość jego absorpcji. Syldenafil i jego główny krążący N-demetylo metabolit wiążą się z białkami osocza w około 96%. Stopień wiązania z białkami nie zależy od całkowitych stężeń leku. Syldenafil jest metabolizowany przede wszystkim przez układ enzymów mikrosomalnych wątroby cytochromu P450, w tym przez jego izoenzym CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2C9. Główny metabolit syldenafilu powstaje w wyniku jego N-demetylacji. T0,5 wynosi 3-5 h. Po podaniu doustnym wydalany jest w postaci metabolitów, głównie z kałem oraz w mniejszym stopniu z moczem.

Wskazania
Leczenie mężczyzn z zaburzeniami erekcji, czyli niezdolnością uzyskania lub utrzymania erekcji prącia wystarczającej do odbycia stosunku płciowego. W celu skutecznego działania leku niezbędna jest stymulacja seksualna.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na syldenafil lub inne składniki preparatu. Równoczesne stosowanie leków uwalniających tlenek azotu (np. azotan amylu) lub azotanów w jakiejkolwiek postaci. Ciężka niewydolność wątroby. Hipotonia (ciśnienie krwi < 90/50 mmHg). Niedawno przebyty udar lub zawał serca. Stwierdzone dziedziczne zmiany degeneracyjne siatkówki tj. retinitis pigmentosa. Nie stosować u mężczyzn u których aktywność seksualna jest niewskazana (pacjenci z ciężkimi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niestabilna dławica piersiowa lub ciężka niewydolność serca) oraz mężczyzn którzy stracili wzrok w jednym oku w wyniku nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego niezależnie od tego czy ma to związek z wcześniejszą ekspozycją na inhibitor PDE5.

Środki ostrożności
Preparatu nie stosować u kobiet i osób poniżej 18 lat. Przed przepisaniem preparatu należy ocenić czy pacjent może być podatny na działanie rozszerzające naczynia, szczególnie w czasie aktywności seksualnej (zwiększoną wrażliwość wykazują pacjenci z lewokomorowym zaburzeniem odpływu krwi np. zwężeniem ujścia aorty czy kardiomiopatią przerostową z zawężeniem drogi odpływu oraz z rzadkim zespołem atrofii wielonarządowej charakteryzującym się silnym zaburzeniem kontroli ciśnienia tętniczego krwi przez autonomiczny układ nerwowy). Stosować ostrożnie u pacjentów z anatomicznymi deformacjami prącia (tj. zagięcie, zwłóknienie ciał jamistych lub choroba Peyroniego) oraz ze schorzeniami predysponującymi do wystąpienia priapizmu (np. niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, szpiczak mnogi lub białaczka). Nie zbadano bezpieczeństwa i skuteczności jednoczesnego stosowania syldenafilu oraz innych metod leczenia zaburzeń erekcji. Preparat należy odstawić w przypadku wystąpienia nagłych zaburzeń widzenia. Nie zaleca się skojarzonego stosowania syldenafilu i rytonawiru. Zachować ostrożność przy podawaniu syldenafilu pacjentom przyjmującym leki α-adrenolityczne, ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia, które występuje najczęściej w ciągu 4 h od podania syldenafilu. Syldenafil stosować jedynie po dokładnym rozważeniu możliwych korzyści i zagrożeń u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia lub czynną chorobą wrzodową. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja
Lek nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Działania niepożądane
Bardzo często: ból głowy. Często: zawroty głowy; zaburzenia widzenia, zaburzenia widzenia barwnego; uderzenia gorąca; uczucie zatkanego nosa; niestrawność. Niezbyt często: senność, niedoczulica; zaburzenia spojówek, zaburzenia oka, zaburzenia łzawienia, inne zaburzenia oka; zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, szum w uszach; kołatanie serca, tachykardia; wysypka skórna, ból mięśniowy; wymioty, nudności, suchość w ustach; ból w klatce piersiowej, zmęczenie; przyspieszona akcja serca. Rzadko: udar naczyniowy mózgu, omdlenie; utrata słuchu (w tym nagła utrata słuchu, nagłe osłabienie słuchu lub całkowita utrata); nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie; zawał mięśnia sercowego, migotanie przedsionków; krwawienie z nosa; reakcje nadwrażliwości. Częstość nieznana: przemijający napad niedokrwienny, drgawki, drgawki nawracające; nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, zamknięcie naczyń siatkówki, ubytki pola widzenia; arytmia komorowa, dusznica bolesna niestabilna, nagła śmierć sercowa; priapizm i przedłużona erekcja.

Interakcje
Inhibitory izoenzymów CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna, cymetydyna) i CYP2C9 mogą zmniejszać klirens syldenafilu; należy rozważyć zastosowanie dawki początkowej 25 mg. Jednoczesne zastosowanie rytonawiru z syldenafilem, powodowało zwiększenie Cmax syldenafilu i wzrost jego AUC w surowicy. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania syldenafilu i rytonawiru, jeśli jednak nastąpi równoczesne podanie leków, maksymalna dawka syldenafilu nie powinna przekroczyć 25 mg w ciągu 48 h. Jednoczesne zastosowanie sakwinawiru z syldenafilem, powodowało zwiększenie Cmax syldenafilu i wzrost jego AUC. Podanie syldenafilu jednocześnie z erytromycyną, powodowało zwiększenie AUC syldenafilu. Zastosowanie cymetydyny równocześnie z syldenafilem powodowało zwiększenie jego stężenia w surowicy. Sok grejpfrutowy będący słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelit, może powodować niewielkie zwiększenie stężenia syldenafilu w surowicy. Nikorandyl, ze względu na zawartość azotanu może powodować poważne interakcje z syldenafilem. Syldenafil nasila hipotensyjne działanie azotanów. Jednoczesne stosowanie syldenafilu i leków uwalniających tlenek azotu lub azotanów w jakiejkolwiek postaci jest przeciwwskazane. Jednoczesne podawanie syldenafilu pacjentom przyjmującym leki α-adrenolityczne może prowadzić do objawowego niedociśnienia u nielicznych, podatnych pacjentów. Jednorazowe dawki leków zobojętniających kwas solny nie wpływały na biodostępność syldenafilu. Nie wykazano istotnych interakcji podczas stosowania syldenafilu w dawce 50 mg jednocześnie z tolbutamidem (250 mg) i warfaryną (40 mg). Syldenafil w dawce 50 mg nie nasilał wydłużenia czasu krwawienia po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego (150 mg) oraz nie nasilał obniżającego ciśnienie krwi działania alkoholu. Nie wykazano wpływu na farmakokinetykę syldenafilu następujących leków: inhibitorów CYP2C9 i CYP2D6, tiazydowych leków moczopędnych i leków pokrewnych, diuretyków pętlowych i oszczędzających potas, inhibitorów konwertazy angiotensyny, antagonistów kanału wapniowego, leków β-adrenolitycznych czy indukujących enzymy układu CYP450.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli: 50 mg w zależności od potrzeb ok. 1 h przed planowaną aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do dawki 25 mg. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg. Nie zaleca się stosowania leku częściej niż raz na dobę. Jeżeli lek jest przyjmowany podczas posiłku, początek działania może być opóźniony w porównaniu do przyjęcia leku na czczo. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30 - 80 ml/min) nie ma konieczności zmiany dawkowania. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub z nietolerancją wątroby lub w podeszłym wieku należy rozważyć zastosowanie dawki 25 mg, a w zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można zwiększyć do 50 mg lub 100 mg. U pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory izoenzymu CYP3A4 (z wyjątkiem rytonawiru) lub leki α-adrenolityczne zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 25 mg.

Uwagi
Przed zastosowaniem preparatu należy przeprowadzić badanie podmiotowe i przedmiotowe oraz ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Ze względu na ryzyko wystąpienia zawrotów głowy i zaburzeń widzenia, pacjenci powinni poznać swoją reakcję na lek zanim przystąpią do prowadzenia samochodu bądź obsługi urządzeń mechanicznych.
  • 0

Doradca KFD

Doradca KFD
  • KFD pro

Siemanko, w tym przypadku, mogę polecić Ci takie produkty (dla ułatwienia przygotowałem boks ze zdjęciami):




Poniżej kilka linków do tematów podobnych do Twojego:



0 użytkowników czyta ten temat

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych użytkowników


Najważniejsze działy: Kulturystyka | Dieta | Przepisy | Trening | Doping | Fitness | MMA
 Zamknij okienko