Nazewnictwo międzynarodowe - Leonurus cordiaca (łac.), Motherwort (ang.)

Serdecznik pospolity jest to wieloletnia roślina z rodziny jasnotowatych. W Polsce jest powszechnie znany i uważany za pospolity chwast rosnący na rumowiskach, przydrożach, brzegach lasów, pod płotami i w ogrodach. Osiąga 50 – 100 cm wysokości. W nazewnictwie ludowym określany jest jako gęsia stopa, lwi ogon czy lwie serce. Ma on swoisty, słaby zapach oraz gorzki smak.

Surowiec w postaci pędów bocznych i szczytowych zbiera się pod koniec kwitnienia. Suszy się je w zacienionym i przewiewnym miejscu w temperaturze nie przekraczającej 35 stopni C.

Ziele zawiera flawonoidy, garbniki, glikozyd, saponiny, kwasy organiczne oraz sole wapnia, potasu i krzemu.
Serdecznik pospolity używany jest w lecznictwie. Ma on działanie uspokajające, przeciwskurczowe, ściągające, moczopędne i przeciwbiegunkowe. Reguluje pracę serca, łagodzi jego kołatanie i arytmię, a także wzmacnia miesień sercowy. Jest pomocny w leczeniu nadciśnienia, skurczów jelit, wzdęciach i zaburzeniach trawienia. Kobietom pomaga przy bolesnych miesiączkach i wzmaga laktację.
Zewnętrznie roślina może być używana do przemywania ran.

Jest on składnikiem wielu preparatów, np. Cardiogranu i Neuroflosu.

Ciekawe przepisy

Napar:
Łyżkę ziela serdecznika pospolitego należy zalać szklanką wrzątku i po chwili odcedzić. Pije się po kilka łyków w ciągu dnia.