Sarniak dachówkowaty (Sarcodon imbricatus L., syn. Hydnum imbricatum L. ex Fr.) – jadalny grzyb z rodziny kolcownicowatych. Spokrewniony z kolczakami. Dawniej znany był pod nazwą kolczak dachówkowaty.

Charakterystyka
Kapelusz sarniaka ma od 6 do 20 cm średnicy. Jest płaski i wypukły. Z wiekiem robi się wgłębiony, brązowawy z nieco czerwonawym odcieniem. Pokryty jest na powierzchni grubymi, koncentrycznie ułożonymi łuskami o ciemnej barwie. Na spodniej stronie kapelusza kolce zbiegają się na trzonie. Są białawe, szare, aż do brązowawych.
Trzon ma cylindryczny. Początkowo białawy, a później brunatniejący, do 8 cm długi i do 2,5 cm gruby. Jest aksamitny lub z przylegającymi włókienkami. Miąższ ma białawy, szarawy, a u podstawy trzonu brunatnawy. Ma dośc przyjemny zapachu i nieco gorzkawy smaku.
Zarodniki są brązowawe, okragławe z licznymi guzkami.
Występuje na ziemi, pojedynczo, bądź też w grupach. Rośnie w lasach iglastych od sierpnia do listopada. W Polsce przede wszystkim w górach. Lubi gleby kwaśne i piaszczyste.

Sarniak szorstki ma na powierzchni kapelusza przylegające, drobniejsze łuski, ale jest bardzo podobny do sarniaka dachówkowatego. Miąższ ma gorzkawy smak, a u podstawy trzonu błękitnozieloną barwę.

Grzyb objęty jest ochroną gatunkową od roku 2004.

Znaczenie
Sarnia dachówkowaty należy do grzybów jadalnych. Ma wysoką wartość spożywczą. Walory smakowe są średnie.
Młode sarniaki nadają się do jedzenia(starsze są gorzkawe i łykowate). Rzadko jest używany do przerobu, gdyż ciemnieje i wygląda estetycznie.

Ciekawostki
Ostatnio proponuje się wyróżnienie w dwóch zupełnie odrębnych gatunkach: sarniaka sosnowego i sarniaka świerkowego.