Nazwa produktu leczniczego: Ryspolit

Skład: Risperidonum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 4 mg
Wielkość opakowania: 20 tabl. 28 tabl. 30 tabl. 60 tabl. 100 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
Wytwórca: Actavis Ltd. Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA S.A.
Kraj wytwórcy (kod kraju): MT, PL



Działanie
Lek przeciwpsychotyczny - selektywny antagonista monoamin. Rysperydon silnie wiąże się z receptorami serotoninergicznymi 5-HT2 i receptorami dopaminergicznymi D2. Blokuje także receptory α1-adrenergiczne oraz w mniejszym stopniu receptory histaminergiczne H1 i α2-adrenergiczne. Nie wiąże się z receptorami cholinergicznymi. Chociaż rysperydon jest silnym antagonistą receptorów D2, łagodzącym tzw. pozytywne objawy schizofrenii, to jednak powoduje mniejszą katalepsję i słabiej zmniejsza czynność motoryczną niż tradycyjne neuroleptyki. Dominujące ośrodkowe działanie antagonistyczne na receptory serotoninergiczne może zmniejszyć tendencję rysperydonu do wywoływania pozapiramidowych działań niepożądanych i rozszerzyć jego działanie terapeutyczne na negatywne i afektywne objawy schizofrenii. Po podaniu doustnym rysperydon wchłania się całkowicie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 1-2 h od podania. Pokarm nie ma istotnego wpływu na wchłanianie leku. U większości pacjentów stan stacjonarny rysperydonu jest osiągany w ciągu 1 dnia, a 9-hydroksyrysperydonu w ciągu 4-5 dni. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 88% dla rysperydonu w postaci tabl. i 90% dla rysperydonu w roztworze oraz 77% dla 9-hydroksyrysperydonu. Rysperydon jest metabolizowany przez izoenzym CYP2D6 do 9-hydroksyrysperydonu, który ma podobne działanie farmakologiczne jak rysperydon. Rysperydon i 9-hydroksyrysperydon stanowią aktywną frakcję przeciwpsychotyczną. Po podaniu doustnym, u pacjentów z psychozą z szybkim metabolizmem, okres półtrwania rysperydonu wynosi 3 h, a u pacjentów z wolnym metabolizmem okres półtrwania rysperydonu jest przedłużony do 16 h. Okres półtrwania 9-hydroksyrysperydonu i tym samym całkowity efekt przeciwpsychotyczny frakcji aktywnej wynosi 24 h. W ciągu 1 tygodnia doustnego podawania rysperydonu, 70% dawki jest wydalane z moczem, a 14% z kałem. 35-45% dawki w moczu stanowi rysperydon i 9-hydroksyrysperydon. U pacjentów w podeszłym wieku i pacjentów z niewydolnością nerek stężenie rysperydonu we krwi było większe, a eliminacja leku wydłużona.

Wskazania
Tabl: Leczenie ostrych i przewlekłych psychoz schizofrenicznych i innych stanów psychotycznych, w których dominują objawy pozytywne (takie jak omamy, urojenia, zaburzenia myślenia, wrogość, podejrzliwość) i (lub) objawy negatywne (takie jak stępienie uczuć, emocjonalne i społeczne wycofywanie się, zubożenie wypowiedzi). Preparat łagodzi również objawy zaburzeń afektywnych (takich jak depresja, poczucie winy, niepokój) związanych ze schizofrenią. Lek jest również skuteczny w utrzymaniu klinicznej poprawy w trakcie kontynuacji leczenia u pacjentów, u których wystąpiła początkowa odpowiedź na leczenie. Roztwór: Schizofrenia. Leczenie epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Krótkotrwałe (do 6 tyg) leczenie uporczywej agresji u pacjentów z otępieniem typu Alzheimera w stopniu umiarkowanym do ciężkiego nie reagujących na metody niefarmakologiczne oraz gdy istnieje ryzyko, że pacjent będzie stanowił zagrożenie dla samego siebie lub innych osób. Krótkotrwałe objawowe (do 6 tyg) leczenie uporczywej agresji w przebiegu zaburzeń zachowania u dzieci w wieku do 5 lat i młodzieży ze sprawnością intelektualną poniżej przeciętnej bądź upośledzonych umysłowo, zdiagnozowanych wg kryteriów DSM - IV, u których nasilenie agresji i innych zachowań destrukcyjnych wymaga leczenia farmakologicznego, które powinno stanowić integralną część wszechstronnego programu terapeutycznego, obejmującego działania psychospołeczne i edukacyjne.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na rysperydon lub pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności
Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zaburzenia przewodzenia, odwodnienie, hipowolemia, zaburzenia krążenia mózgowego), a dawka leku powinna być zwiększana stopniowo; w przypadku wystąpienia niedociśnienia, należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. W przypadku wystąpienia objawów późnej dyskinezy, należy poważnie rozważyć zakończenie leczenia przeciwpsychotycznego, także rysperydonem. W przypadku wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego należy przerwać leczenie przeciwpsychotyczne, także rysperydonem. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz u osób w podeszłym wieku. Paradoksalnie, leki przeciwpsychotyczne mogą nasilać objawy, takie jak pobudzenie, niepokój i agresywność; w przypadku wystąpienia takich objawów, może być konieczne zmniejszenie dawki rysperydonu lub zaprzestanie leczenia, podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych. Należy zachować ostrożność, przepisując lek pacjentom z otępieniem z ciałkami Lewy'ego lub pacjentom z chorobą Parkinsona, ponieważ teoretycznie może to prowadzić do nasilenia choroby; może również zwiększyć się ryzyko wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego. Zaleca się ostrożność podczas leczenia pacjentów z padaczką lub innymi stanami, które mogą obniżać próg drgawkowy. Przed przepisaniem rysperydonu pacjentom w podeszłym wieku z otępieniem, należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści, biorąc pod uwagę ryzyko wystąpienia naczyniowo-mózgowych działań niepożądanych w tej grupie pacjentów. Nie jest zalecane przepisywania leku pacjentom z otępieniem, u których w wywiadzie występowały choroby naczyń mózgowych lub przemijające napady niedokrwienne, nadciśnienie lub cukrzyca. W badaniach klinicznych u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, leczonych furosemidem i rysperydonem stwierdzono więcej przypadków zgonów, w porównaniu z pacjentami, którzy przyjmowali sam rysperydon lub sam furosemid. Rysperydon należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze zdiagnozowaną chorobą sercowo-naczyniową, w tym chorobą przebiegającą z wydłużeniem odstępu QT, bradykardią lub zaburzeniem równowagi elektrolitowej (niedoborem wapnia lub magnezu); dawkę leku należy zwiększać stopniowo. Zaleca się ostrożność w przypadku przepisywania leków, które wydłużają odstęp QT. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z hiperprolaktynemią niezwiązaną z przyjmowaniem leków; szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nowotworami potencjalnie zależnymi od prolaktyny (np. rak piersi). Tabl: Brak doświadczenia klinicznego dotyczących leczenia preparatem dzieci w wieku poniżej 15 lat - stosowanie leku w tej grupie pacjentów nie jest zalecane. Preparat zawiera laktozę - pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego preparatu. Roztwór: Rysperydon nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku poniżej 18 lat ze schizofrenią i epizodami maniakalnymi w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych oraz u dzieci poniżej 5 lat ze względu na brak danych dotyczących skuteczności. Zachować ostrożność u pacjentów, u których mogą wystąpić warunki sprzyjające podwyższeniu podstawowej temperatury ciała np. wykonujących intensywny wysiłek fizyczny, narażonych na działanie ekstremalnie wysokich temperatur, przyjmujących jednocześnie leki o działaniu przeciwcholinergicznym lub odwodnionych. Nie stosować u pacjentów z innymi typami otępienia niż otępieniem typu Alzheimera. Zaleca się wnikliwe przeprowadzanie oceny ryzyka i korzyści ze stosowania rysperydonu u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, z uwzględnieniem indywidualnych czynników ryzyka wystąpienia udaru mózgu, a także u wszystkich pacjentów z wywiadem wskazującym na występowanie udarów mózgu lub przemijających napadów niedokrwiennych. Przed terapią rysperydonem u dzieci i młodzieży z zaburzeniami zachowania należy przeprowadzić dokładną analizę fizycznych i społecznych przyczyn zachowań agresywnych tj. ból czy niewłaściwe wymagania środowiskowe. Ze względu na możliwość wpływu dłużej trwającej hiperprolaktynemii na rozwój fizyczny i dojrzewanie płciowe dzieci i młodzieży, należy prowadzić regularną ocenę kliniczną stanu endokrynologicznego pacjenta, obejmującą pomiary wzrostu, wagi, dojrzewania płciowego, kontrolę występowania menstruacji i innych potencjalnych działań związanych z prolaktyną.

Ciąża i laktacja
Lek należy stosować w ciąży tylko w przypadku, gdy jest to bezwzględnie konieczne, korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. W przypadku konieczności stosowania terapii podczas ciąży, nie należy przerywać leczenia gwałtownie i obserwować noworodki. Tabl. powl.: nie należy stosować leku podczas karmienia piersią. Roztwór doustny: należy rozważyć stosunek ryzyka dla dziecka do korzyści dla matki podczas stosowania preparatu w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Tabl: Często (>1/100, <1/10): pobudzenie, niepokój; bezsenność, ból głowy, sedacja; zwiększenie masy ciała. Niezbyt często (>1/1000, <1/100): senność, zmęczenie, zawroty głowy, trudności w koncentracji, objawy pozapiramidowe (drżenie, sztywność, nadmierne ślinienie się, spowolnienie ruchowe, akatyzja, ostra dystonia); niewyraźne widzenie; niedociśnienie (również niedociśnienie ortostatyczne), tachykardia (również tachykardia odruchowa), ortostatyczne zawroty głowy, nadciśnienie; nieżyt nosa; zaparcie, niestrawność, nudności lub wymioty, ból brzucha; wysypka skórna i inne reakcje alergiczne; nietrzymanie moczu; priapizm, zaburzenia erekcji, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia orgazmu. Bardzo rzadko (<1/10 000): zgłoszono niewielkie zmniejszenie liczby neutrofili i trombocytów; hiperglikemia, zaostrzenie istniejącej cukrzycy; zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych; obrzęki, świąd, wysypka, nadwrażliwość na światło; osłabienie siły mięśniowej. Rysperydon może powodować zależne od dawki zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi. Możliwe związane z tym objawy to: mlekotok, ginekomastia, zaburzenia cyklu miesiączkowego, a nawet brak miesiączki. Podczas leczenia preparatem zgłaszano zaburzenia bilansu wodnego spowodowane polidypsją lub zespołem nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, późne dyskinezy, złośliwy zespół neuroleptyczny, zaburzenia termoregulacji i drgawki. Podczas leczenia rysperydonem zgłaszano zaburzenia naczyniowo-mózgowe, w tym incydenty naczyniowo-mózgowe i przemijające napady niedokrwienne. Roztwór: Bardzo często (≥ 1/10): parkinsonizm, ból głowy; bezsenność. Często (>1/100, <1/10): zwiększenie stężenia prolaktyny we krwi, zwiększenie masy ciała; tachykardia; akatyzja, zawroty głowy, drżenie, dystonia, senność, sedacja, letarg, dyskineza; niewyraźne widzenie; duszność, krwawienie z nosa, kaszel, przekrwienie nosa, ból gardła i krtani; wymioty, biegunka, zaparcia, nudności, ból brzucha, niestrawność, suchość w jamie ustnej, dolegliwości żołądkowe; mimowolne oddawanie moczu; wysypka, rumień; ból stawów, ból pleców, ból kończyn; wzmożone łaknienie, zmniejszone łaknienie; zapalenie płuc, grypa, zapalenie oskrzeli, infekcja górnych dróg oddechowych, infekcja dróg moczowych; gorączka, uczucie zmęczenia, obrzęk obwodowy, astenia, ból w klatce piersiowej; niepokój, pobudzenie, zaburzenia snu. Niezbyt często (>1/1000, <1/100): wydłużenie odstępu QT w EKG, EKG odbiegający od normy, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zmniejszenie ilości białych krwinek, podwyższenie temperatury ciała, zwiększenie liczby eozynofilów, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi; blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa, migotanie przedsionków, bradykardia zatokowa, kołatania; niedokrwistość, trombocytopenia; brak reakcji na bodźce, utrata świadomości, omdlenie, obniżony poziom świadomości, udar mózgowo-naczyniowy, przemijający napad niedokrwienny, dyzartria, zaburzenia uwagi, nadmierna senność, zawroty głowy po zmianie pozycji ciała, zaburzenia równowagi, późna dyskineza, zaburzenia mowy, zaburzenia koordynacji, niedoczulica; zapalenie spojówek, przekrwienie oczu, wydzielina z oczu, opuchnięcie oczu, suche oko, zwiększone łzawienie; światłowstręt; ból ucha, szum uszny; świszczący oddech, zachłystowe zapalenie płuc, przekrwienie płuc, zaburzenia oddychania, rzężenie; przekrwienie dróg oddechowych, dysfonia; utrudnienie połykania, zapalenie błony śluzowej żołądka, nieotrzymanie kału, masy kałowe w podbrzuszu; bolesne oddawanie moczu, nieotrzymanie moczu, częstomocz; obrzęk naczynioruchowy, zmiany skórne, zaburzenia skóry, świąd, trądzik, odbarwienia skóry, łysienie, łojotokowe zapalenie skóry, sucha skóra, nadmierne rogowacenie; osłabienie mięśni, ból mięśni, ból szyi, obrzęk stawów, nieprawidłowa postawa, zesztywnienie stawów, ból pochodzenia mięśniowo-kostnego w klatce piersiowej; anoreksja, nadmierne pragnienie; zapalenie zatok, infekcja wirusowa, infekcja ucha, zapalenie migdałków, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha środkowego, infekcja oka, infekcja miejscowa, zapalenie skóry wywołane przez roztocza, infekcja dróg oddechowych, zapalenie pęcherza, grzybica paznokci; niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, zaczerwienienia twarzy; obrzęk twarzy, zaburzenia chodu, samopoczucie odbiegające od normy, spowolnienie, choroby grypopodobne, pragnienie, dyskomfort w klatce piersiowej, dreszcze; nadwrażliwość; brak miesiączki, zaburzenia czynności seksualnych, zaburzenia erekcji, zaburzenia wytrysku, mlekotok, ginekomastia, zaburzenia miesiączkowania, upławy z pochwy; stan splątania, mania, obniżenie libido, apatia, nerwowość, brak energii. Rzadko (> 1/10 000 do < 1/1000): obniżenie temperatury ciała; granulocytopenia; złośliwy zespół neuroleptyczny, śpiączka cukrzycowa, zaburzenia mózgowo-naczyniowe, niedokrwienie mózgu, zaburzenia ruchu; zmniejszona ostrość widzenia, uciekanie gałek ocznych, jaskra; zespół bezdechu sennego, hiperwentylacja; niedrożność jelit, zapalenie trzustki, opuchnięcie warg, zapalenie czerwieni warg; łupież; rozpad mięsni prążkowanych; nieodpowiednie wydzielanie hormonu antydiuretycznego; przewlekłe zapalenie ucha środkowego; obrzęk uogólniony, hipotermia, zespół odstawienny, uczucie zimna w kończynach; nadwrażliwość na lek; żółtaczka; brak orgazmu, stępienie uczuć. Bardzo rzadko (< 1/10 000): cukrzycowa kwasica ketonowa. Częstość nieznana: agranulocytoza; zatrucie wodne; reakcja anafilaktyczna; priapizm.
Rzadko opisywano ostre objawy odstawienne, w tym nudności, wymioty, potliwość i bezsenność po nagłym przerwaniu leczenia dużymi dawkami leków przeciwpsychotycznych.

Interakcje
Rysperydon należy stosować ostrożnie w skojarzeniu z innymi lekami działającymi na o.u.n, a w szczególności zawierającymi alkohol, opioidy, leki przeciwhistaminowe oraz benzodiazepiny. Jednoczesne podawanie z innymi lekami przeciwpsychotycznymi, litem, lekami przeciwdepresyjnymi, lekami stosowanymi w chorobie Parkinsona i lekami o ośrodkowym działaniu przeciwcholinergicznym zwiększa ryzyko wystąpienia późnych dyskinez. Działanie a1-adrenolityczne może nasilać działanie obniżające ciśnienie tętnicze krwi fenoksybenzaminy, labetalolu i innych leków sympatykomimetycznych blokujących receptory a, jak również metyldopy, rezerpiny i innych działających ośrodkowo leków przeciwnadciśnieniowych. Rysperydon może antagonizować działanie lewodopy i innych agonistów dopaminy. Jeśli to połączenie jest konieczne, szczególnie w schyłkowej fazie choroby Parkinsona należy zastosować najmniejsze skuteczne dawki obu leków. Karbamazepina zmniejsza stężenie rysperydonu i jego aktywnego metabolitu we krwi, podobnego efektu należy się spodziewać podczas stosowania leków pobudzających enzymy metaboliczne w wątrobie (np. ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital, glikoproteiny P) - w przypadku zaprzestania leczenia karbamazepiną lub innymi lekami pobudzającymi enzymy wątrobowe, dawka rysperydonu powinna być ponownie oceniona i jeśli to konieczne, zmniejszona. Chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna, terbinafina i inne silne inhibitory izoenzymu CYP2D6 mogą zwiększać stężenie frakcji aktywnej we krwi - dawka rysperydonu powinna być ponownie oceniona w przypadku rozpoczynania i przerywania jednoczesnego leczenia tymi lekami. Fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i niektóre leki blokujące receptory b-adrenergiczne mogą zwiększać stężenie rysperydonu we krwi; z powodu osłabionego metabolizmu, frakcja aktywnego metabolitu jest mniejsza i dlatego całkowite działanie (frakcji przeciwpsychotycznej) nie zmienia się znacząco klinicznie. Ranitydyna i cymetydyna mogą powodować zwiększenie stężenie rysperydonu we krwi, ale działanie przeciwpsychotyczne niekoniecznie nasila się, ponieważ frakcja aktywnego metabolitu zmniejsza się. Verapamil zwiększa stężenie rysperydonu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA lub III, antybiotyki, leki przeciwmalaryczne, leki przeciwhistaminowe) lub lekami powodującymi hipokaliemię lub hipomagnezemię (niektóre diuretyki). Jednoczesne stosowanie paliperydonu nie jest zalecane, ponieważ jest on aktywnym metabolitem rysperydonu i połączenie to może prowadzić do dodatkowej ekspozycji na czynną frakcję psychotyczną. Rysperydon może nasilać działanie alkoholu. Rysperydon nie ma istotnego klinicznie wpływu na parametry farmakokinetyczne litu, kwasu walproinowego, digoksyny lub topiramatu. Galantamina, donepezyl i leki psychostymulujące (np. metylofenidat) stosowane u dzieci i młodzieży nie mają istotnego klinicznie wpływu na rysperydon i jego czynną frakcję przeciwpsychotyczną.

Dawkowanie
Doustnie. Tabl.: Dorośli i młodzież ≥ 15 lat: początkowo 2 mg na dobę, w drugim dniu leczenia dawkę można zwiększyć do 4 mg na dobę, a następnie dawka może być indywidualnie zmieniona w zależności od odpowiedzi klinicznej. Optymalna dawka lecznicza wynosi zazwyczaj 4-6 mg na dobę. Lek może być podawany 1 lub 2 razy na dobę. U niektórych pacjentów bardziej odpowiednie może być wolniejsze zwiększanie dawki oraz mniejsza dawka początkowa i podtrzymująca. Dawki większe niż 10 mg na dobę nie zwiększały działania przeciwpsychotycznego, ale mogą powodować wystąpienie objawów pozapiramidowych. Nie należy stosować dawek większych niż 16 mg na dobę, ze względu na brak dowodów na bezpieczeństwo stosowania. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając odpowiednią ilością płynu. Roztwór: Schizofrenia: dawkowania jak przy stosowaniu tabletek. Epizody maniakalne w przebiegu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych: dorośli: początkowo 2 mg na dobę w pojedynczej dawce, w razie konieczności dawkę zwiększać o 1 mg nie częściej niż raz na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 6 mg, większe dawki nie zostały zbadane. Uporczywa agresja u pacjentów z otępieniem typu Alzheimera w stopniu umiarkowanym do ciężkiego: początkowo 0,25 mg na dobę, w razie konieczności dawka może być zwiększana o 0,25 mg 2 razy na dobę, nie częściej niż co 2. dzień. Optymalna dawka wynosi 0,5 mg 2 razy na dobę. Niektórzy pacjenci mogą wymagać stosowania 1 mg 2 razy na dobę. Nie należy stosować preparatu dłużej nić 6 tyg. Zaburzenia zachowania: dzieci i młodzież 5-18 lat: ≥ 50 kg mc. , początkowo 0,5 mg raz na dobę, w razie konieczności dawkę zwiększać o 0,5 mg na dobę, nie częściej niż co 2. dzień. Optymalna dawka wynosi 1 mg raz na dobę. < 50 kg mc.: początkowo 0,25 mg raz na dobę, w razie konieczności dawkę zwiększać o 0,25 mg na dobę, nie częściej niż co 2. dzień. Optymalna dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę. Roztwór może być rozcieńczony wodą mineralną, sokiem pomarańczowym lub czarną kawą.
U osób w podeszłym wieku zalecana dawka początkowa wynosi 0,5 mg 2 razy na dobę; dawka pojedyncza może być indywidualnie dostosowana przez zwiększanie o 0,5 mg do dawki 1-2 mg 2 razy na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek zalecana dawka początkowa wynosi 0,25 mg 2 razy na dobę; w zależności od odpowiedzi na leczenie, dawkę można zwiększyć do dawki 1-2 mg 2 razy na dobę.
Jeśli jest to uzasadnione z medycznego punktu widzenia, zaleca się stopniowe odstawianie poprzednio stosowanego leku podczas rozpoczynania terapii rysperydonem. Podczas zmiany terapii lekami przeciwpsychotycznymi w postaci depot na leczenie rysperydonem, zalecane jest rozpoczynanie leczenia rysperydonem od zastąpienia nim następnej planowanej iniekcji, jeśli jest to klinicznie uzasadnione. Okresowo należy oceniać potrzebę kontynuacji stosowanego leczenia objawów pozapiramidowych (preparatami przeciw parkinsonizmowi).

Uwagi
Zaleca się stopniowe odstawianie leku. Rysperydon może zaburzyć sprawność psychofizyczną. Pacjenci powinni być poinformowani o tym, aby nie prowadzić pojazdów i nie obsługiwać urządzeń mechanicznych do czasu oceny indywidualnej reakcji na lek. Niewskazane jest spożywanie alkoholu w czasie leczenia preparatem.