Nazwa produktu leczniczego: Roferon-A

Skład: Interferonum alfa-2a
Postać farmaceutyczna: roztwór do wstrzykiwań
Dawka: 9 mln j.m./0,5 ml
Wielkość opakowania: 1 strzyk. z igłą 0,5 ml
Podmiot odpowiedzialny: Roche Polska Sp. z o.o.
Wytwórca: Roche Polska Sp. z o.o.
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL



Działanie
Preparat posiada wiele właściwości naturalnego, ludzkiego alfa-interferonu. Wywiera działanie przeciwwirusowe poprzez wywoływanie w komórkach stanu oporności na zakażenie wirusami oraz modulowanie efektorowej części układu immunologicznego, odpowiedzialnej za neutralizację wirusów lub eliminację zakażonych wirusami komórek. Mechanizm przeciwnowotworowego działania preparatu nie został dotąd poznany. Biodostępność preparatu wynosi ponad 80%. Maksymalne stężenie we krwi po podaniu domięśniowym występuje po około 3,8 h, a po podaniu podskórnym - po około 7,3 h. Preparat ulega szybkiemu rozkładowi proteolitycznemu w nerkach, a w mniejszym stopniu w wątrobie. Jest wydalany w postaci metabolitów, głównie z moczem, a w niewielkiej ilości z żółcią.

Wskazania
Białaczka włochatokomórkowa. Pacjenci z AIDS z postępującym mięsakiem Kaposi'ego, bez objawów uogólnionych, u których liczba CD4 wynosi >250 komórek/mm3. Przewlekła faza białaczki szpikowej przewlekłej z obecnością chromosomu Filadelfia. Chłoniaki skórne z komórek T. Dorośli chorzy z potwierdzonym histologicznie wirusowym zapaleniem wątroby typu B, u których są obecne markery replikacji wirusa. Dorośli chorzy z potwierdzonym histologicznie wirusowym zapaleniem wątroby typu C, u których wyniki oznaczeń przeciwciał przeciw HCV lub HCV RNA są dodatnie i u których stwierdza się zwiększoną aktywność AlAT we krwi bez dekompensacji czynności wątroby (skuteczność interferonu alfa-2a w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C jest zwiększona w przypadku skojarzonego leczenia z rybawiryną; interferon alfa-2a w monoterapii powinno się stosować w przypadku nietolerancji rybawiryny lub przeciwwskazań do jej stosowania). Chłoniaki nieziarnicze typu grudkowego. Zaawansowane stadium raka nerki. Pacjenci z czerniakiem złośliwym w II stopniu zaawansowania wg AJCC (grubość nacieku wg Breslova >1,5 mm, bez zajęcia węzłów chłonnych ani bez rozprzestrzeniania się w skórze), u których po leczeniu chirurgicznym nie stwierdza się oznak choroby.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na rekombinowany interferon alfa-2a lub pozostałe składniki preparatu. Ciężkie choroby serca obecnie lub w przeszłości. Ciężka niewydolność nerek, wątroby lub szpiku. Napady drgawek nie poddające się leczeniu i (lub) zaburzenia czynności o.u.n. Przewlekłe zapalenie wątroby z zaawansowaną, niewyrównaną niewydolnością lub marskością wątroby. Przewlekłe zapalenie wątroby, które jest aktualnie lub było niedawno leczone preparatami immunosupresyjnymi. Nie stosować u noworodków i małych dzieci ze względu na obecność alkoholu benzylowego. Leczenie skojarzone z rybawiryną: jeśli interferon alfa-2a ma być stosowany w skojarzeniu z rybawiryną u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C, należy zapoznać się ChPL rybawiryny.

Środki ostrożności
Ostrożnie stosować u pacjentów z chorobą z autoagresji w wywiadzie. Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania leku u chorych z ciężkim upośledzeniem czynności szpiku. W przypadku wystąpienia objawów depresji należy rozważyć interwencję psychiatryczną i (lub) odstawienie leku. Należy zachować ostrożność u chorych z chorobą autoimmunologiczną w wywiadzie. W przypadku gorączki należy wykluczyć inne przyczyny gorączki niż zespół objawów grypopodobnych, w szczególności ciężkie infekcje, zwłaszcza u chorych z neutropenią. Podawanie preparatu w monoterapii lub w skojarzeniu z rybawiryną należy przerwać w przypadku wystąpienia nowych, lub nasilenia się już istniejących zaburzeń okulistycznych. Ostrożnie stosować u pacjentów z cukrzycą. W przypadku wystąpienia nieznacznych lub umiarkowanych zaburzeń czynności nerek, wątroby lub szpiku, należy ściśle kontrolować parametry określające czynność tych narządów. Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci (skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku w tej grupie wiekowej nie zostały ustalone). Nie wykazano skuteczności działania leku u tych chorych z WZW typu B lub C, którzy są poddawani hemodializie, mają hemofilię lub współistniejące zakażenie wirusem HIV. U chorych ze współistniejącym zakażeniem HIV, u których stosuje się intensywne leczenie antyretrowirusowe (HAART), może wystąpić zwiększone ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej (w przypadku leczenia skojarzonego z rybawiryną należy zachować szczególną ostrożność). Chorzy z zakażeniem HIV i zaawansowaną marskością wątroby, u których stosuje się jednocześnie HAART mogą wykazywać zwiększone ryzyko rozwoju niewyrównanej niewydolności wątroby i zgonu (dodanie do leczenia interferonów alfa w monoterapii lub w skojarzeniu z rybawiryną może zwiększać to ryzyko w tej grupie pacjentów). Leczenie skojarzone z rybawiryną: jeśli interferon alfa-2a ma być stosowany w skojarzeniu z rybawiryną u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C, należy zapoznać się ChPL rybawiryny.

Ciąża i laktacja
Mężczyźni i kobiety leczeni preparatem powinni stosować skuteczną antykoncepcję. W ciąży lek powinien być stosowany wyłącznie, jeśli korzyści z jego stosowania dla kobiety uzasadniają potencjalne ryzyko dla płodu. Nie wiadomo, czy lek jest wydzielany z mlekiem matki; podjęcie decyzji o zaprzestaniu karmienia piersią lub odstawieniu leku musi wynikać z potencjalnych korzyści ze stosowania leku dla matki.

Działania niepożądane
Bardzo często: leukopenia; jadłowstręt, nudności, nieznaczna hipokalcemia; ból głowy; biegunka; łysienie (odwracalne po odstawieniu leku, nasilone łysienie może trwać przez kilka tygodni po zakończeniu leczenia), wzmożona potliwość; bóle mięśni, bóle stawów; objawy grypopodobne, zmęczenie, gorączka dreszcze, zmniejszenie apetytu. Często: trombocytopenia, niedokrwistość; wymioty. Niezbyt często: zaburzenia równowagi elektrolitowej, odwodnienie; depresja, lęk, zmiany sprawności umysłowej, stan splątania, zaburzenia zachowania, nerwowość, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu; neuropatia, zawroty głowy, senność, zaburzenia smaku, parestezje, niedoczulica, drżenia; zapalenie spojówek, zaburzenia widzenia; zaburzenia rytmu serca (z blokiem przedsionkowo-komorowym włącznie), uczucie kołatania serca; nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze; bóle brzucha, suchość w jamie ustnej; zaostrzenie lub wywołanie łuszczycy, świąd; białkomocz i zwiększona liczba komórek w moczu; ból w klatce piersiowej, obrzęki; zwiększona aktywność AlAT i fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększona aktywność aminotransferaz we krwi, zmniejszenie masy ciała. Rzadko: zapalenie płuc, zakażenie wirusem opryszczki; agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna; zaburzenia autoimmunologiczne, ostre reakcje nadwrażliwości (np. pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i anafilaksja); nadczynność lub niedoczynność tarczycy, zaburzenia czynności tarczycy; hiperglikemia; samobójstwo, próby samobójcze, myśli samobójcze; śpiączka, incydenty naczyniowo-mózgowe, drgawki, przemijające zaburzenia wzwodu; niedokrwienna retinopatia; zatrzymanie krążenia i oddychania, zawał mięśnia sercowego, zastoinowa niewydolność krążenia, obrzęk płuc, sinica; zapalenie naczyń; duszność, kaszel; wzmożona perystaltyka jelit, zaparcia, niestrawność, wzdęcia, zapalenie trzustki; niewydolność wątroby, zapalenie wątroby, zaburzenie czynności wątroby; wysypka skórna, suchość skóry, krwawienia z nosa, suchość błon śluzowych, katar; toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie stawów; ostra niewydolność nerek (głównie u chorych na nowotwory z towarzyszącą chorobą nerek), zaburzenie czynności nerek; zwiększona aktywność dehydrogenazy mleczanowej we krwi, zwiększenie stężenia bilirubiny, kreatyniny, kwasu moczowego i mocznika we krwi. Bardzo rzadko: idiopatyczna plamica małopłytkowa; sarkoidoza; cukrzyca, hipertriglicerydemia; neuropatia nerwu wzrokowego, zakrzepica tętnicy siatkówki, zakrzepica żył siatkówki, retinopatia, krwotok do siatkówki, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, wysięki do siatkówki; nawroty choroby wrzodowej, niezagrażające życiu krwawienia z przewodu pokarmowego; martwica w miejscu wstrzyknięcia, odczyny w miejscu wstrzyknięcia. U niektórych chorych mogą powstawać przeciwciała neutralizujące skierowane przeciw interferonom.

Interakcje
Ponieważ alfa-interferony zmieniają metabolizm komórkowy, istnieje możliwość, że będą one modyfikować działanie innych leków. Alfa-interferony mogą wpływać niekorzystnie na metaboliczne procesy utleniania; należy mieć to na uwadze przepisując jednoczesną terapię z lekami metabolizowanymi w ten sposób (szczegółowe informacje na ten temat nie są dostępne). Doniesiono o zmniejszeniu klirensu teofiliny przez interferon alfa-2a. Ponieważ preparat może wpływać niekorzystnie na czynność o.u.n., może dochodzić do interakcji ze stosowanymi równocześnie lekami działającymi na o.u.n. Objawy neurotoksyczności, hematotoksyczności lub kardiotoksyczności leków podawanych jednocześnie lub przed zastosowaniem interferonów mogą się zwiększać. Leczenie skojarzone z rybawiryną: jeśli interferon alfa-2a ma być stosowany w skojarzeniu z rybawiryną u pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C, należy zapoznać się ChPL rybawiryny.

Dawkowanie
Podawanie leku powinno być prowadzone pod kontrolą lekarza mającego doświadczenie w leczeniu chorób będących wskazaniem do stosowania leku.
Białaczka włochatokomórkowa: dawka początkowa - 3 mln j.m. na dobę we wstrzyknięciach podskórnych przez 16-24 tyg. W przypadku wystąpienia nietolerancji leku, należy zmniejszyć dawkę leku do 1,5 mln j.m. na dobę lub zmniejszyć częstość podawania do 3 razy w tyg. Dawka podtrzymująca - 3 mln j.m. 3 razy w tyg. W przypadku nietolerancji, dawkę leku należy zmniejszyć do 1,5 mln j.m. 3 razy w tyg. Czas leczenia potrzebny do oceny efektywności leczenia wynosi około 6 miesięcy. Leczenie należy przerwać przy braku poprawy lub kontynuować u chorych z odpowiedzią na leczenie. Leczenie preparatem prowadzono maksymalnie przez 20 kolejnych miesięcy. Nie określono optymalnego czasu stosowania leku u chorych na białaczkę włochatokomórkową. Nie ustalono minimalnej skutecznej dawki preparatu w leczeniu białaczki włochatokomórkowej. Mięsak Kaposi'ego związany z AIDS: chorzy w wieku 18 lat i starsi - podskórnie przez 10-12 tyg. w dawce stopniowo zwiększanej do co najmniej 18 mln j.m. na dobę, a jeśli to możliwe do 36 mln j.m. na dobę. Zalecany jest następujący schemat zwiększania dawki: dni 1-3 - 3 mln j.m./dobę; dni 4-6 - 9 mln j.m./dobę; dni 7-9 - 18 mln j.m. na dobę oraz, jeżeli chory toleruje tę dawkę, zwiększyć do 36 mln j.m./dobę w dniach 10-84. Dawka podtrzymująca - 3 razy w tyg. w maksymalnej tolerowanej przez pacjenta dawce, ale nie większej niż 36 mln j.m. Czas leczenia potrzebny do oceny efektywności leczenia wynosi co najmniej 10, a najlepiej 12 tyg. Leczenie należy przerwać przy braku poprawy lub kontynuować u chorych z odpowiedzią na leczenie. Leczenie preparatem prowadzono przez okres do 20 kolejnych miesięcy. Po uzyskaniu odpowiedzi, leczenie powinno być kontynuowane aż do czasu ustąpienia cech nowotworu. Optymalny czas leczenia nie został ustalony. Przewlekła białaczka szpikowa: leczenie preparatem nie jest alternatywną metodą leczenia u pacjentów posiadających dawców spokrewnionych zgodnych w układzie HLA i u których jest planowane lub możliwe w bliskiej przyszłości wykonanie allogenicznego przeszczepienia szpiku kostnego. Zastosowanie preparatu pozwala na uzyskanie remisji hematologicznej u 60% pacjentów w przewlekłej fazie CML, niezależnie od uprzedniego leczenia; u 2/3 z tych pacjentów obserwuje się całkowitą odpowiedź hematologiczną, która może wystąpić nawet po 18 miesiącach od rozpoczęcia leczenia. Interferon alfa-2a pozwala na uzyskanie trwałej odpowiedzi cytogenetycznej, utrzymującej się przez ponad 40 miesięcy. U chorych w wieku 18 lat i powyżej zaleca się podawanie leku we wstrzyknięciach podskórnych przez 8-12 tyg. Zalecany schemat dawkowania: dni 1-3 - 3 mln j.m./dobę; dni 4-6 - 6 mln j.m./dobę; dni 7-84 - 9 mln j.m./dobę. Czas leczenia potrzebny do oceny efektywności leczenia wynosi co najmniej 8 tyg., a najlepiej co najmniej 12 tyg. Leczenie należy przerwać przy braku poprawy. U chorych, u których uzyskano odpowiedź na leczenie, należy je kontynuować do czasu uzyskania całkowitej remisji hematologicznej lub przez maksymalnie 18 miesięcy. U wszystkich chorych, u których uzyskano całkowitą odpowiedź hematologiczną, należy kontynuować leczenie w dawce 9 mln j.m./dobę (dawka optymalna) lub 9 mln j.m. 3 razy w tyg. (dawka minimalna). Optymalny czas leczenia nie został określony, choć wystąpienie remisji cytogenetycznej obserwowano po 2 latach od rozpoczęcia terapii. Chłoniaki skórne z komórek T (CTCL): lek jest stosowany w przypadku oporności na standardową terapię lub istnienia przeciwwskazań do niej. Dawka początkowa: podskórnie przez 12 tyg. w dawce zwiększanej do 18 mln j.m. na dobę u chorych w wieku 18 lat i powyżej. Zalecany jest następujący schemat zwiększania dawki: dni 1-3 - 3 mln j.m./dobę; dni 4-6 - 9 mln j.m./dobę; dni 7-84 - 18 mln j.m./dobę. Dawka podtrzymująca: 3 razy w tyg. w maksymalnej tolerowanej przez chorego dawce, ale nie większej niż 18 mln j.m./dobę. Czas leczenia potrzebny do oceny efektywności leczenia wynosi co najmniej 8 tyg., a najlepiej 12 tyg. Leczenie należy przerwać przy braku poprawy lub kontynuować u chorych z odpowiedzią na leczenie. Minimalny czas leczenia chorych, u których uzyskano odpowiedź, powinien wynosić 12 miesięcy. Leczenie preparatem prowadzono przez okres do 40 kolejnych miesięcy. Optymalny czas leczenia nie został określony. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B: nie ustalono optymalnego schematu dawkowania; zazwyczaj stosowana jest dawka 2,5-5 mln j.m./m2 pc., podskórnie 3 razy w tyg. przez 4-6 miesięcy. Następnie wielkość dawki dostosowuje się w zależności od tolerancji pacjenta na lek. W przypadku braku poprawy po 3-4 miesiącach leczenia, należy rozważyć możliwość zaprzestania leczenia. Dzieciom lek podawano w dawce do 10 mln j.m./ m2 pc. z dobrą tolerancją, jednak nie wykazano skuteczności terapii. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C. Interferon alfa-2a w połączeniu z rybawiryną u dorosłych chorych. Pacjenci z nawrotem choroby: Roferon-A podskórnie 4,5 mln j.m. 3 razy w tyg. przez 6 miesięcy. Dawka rybawiryny: 1000-1200 mg na dobę w 2 dawkach (należy zapoznać się z ChPL zawierającego rybawirynę). Pacjenci dotychczas nieleczeni: Roferon-A podskórnie 3-4,5 mln j.m. 3 razy w tyg. przez okres co najmniej 6 miesięcy. Leczenie powinno być kontynuowane przez następne 6 miesięcy u tych chorych, u których uzyskano ujemny wynik badania na HCV RNA w 6. miesiącu terapii oraz u tych, którzy są zakażeni genotypem 1 i stwierdzono u nich wysoką wiremię przed rozpoczęciem terapii. Dawka rybawiryny: jak wyżej. Należy wziąć pod uwagę inne niekorzystne czynniki prognostyczne przy podejmowaniu decyzji o przedłużeniu leczenia do 12 miesięcy. Interferon alfa-2a w monoterapii (stosowany głównie w przypadku nietolerancji rybawiryny lub przeciwwskazań do jej stosowania): dawka początkowa - 3-6 mln j.m. podskórnie 3 razy w tyg. przez 6 miesięcy jako leczenie indukcyjne, jeśli lek jest dobrze tolerowany. U pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedzi po 3-4 miesiącach leczenia, należy rozważyć zakończenie leczenia interferonem alfa-2a. Dawka podtrzymująca: pacjenci, u których uzyskano normalizację aktywności AlAT we krwi i (lub) HCV-RNA jest niewykrywalny, wymagają terapii podtrzymującej interferonem alfa-2a w dawce 3 mln j.m. 3 razy w tyg. przez następne 6 miesięcy lub dłużej w celu konsolidacji odpowiedzi całkowitej. Optymalny czas leczenia nie został ustalony, zaleca się prowadzenie leczenia przez co najmniej 12 miesięcy. Chłoniaki nieziarnicze typu grudkowego: interferon alfa-2a należy podawać jednocześnie z chemioterapią wg schematu CHOP w dawce 6 mln j.m./m2 pc. podskórnie od dnia 22. do dnia 26. każdego 28-dniowego cyklu leczenia. Zaawansowane stadium raka nerki: podskórnie w dawce 3 mln j.m. 3 razy w tyg. przez pierwszy tydzień; 9 mln. j.m. 3 razy w tyg. w drugim tygodniu i 18 mln. j.m. 3 razy w tyg. w kolejnych tygodniach w skojarzeniu z winblastyną. Jeżeli dawka 18 mln j.m. 3 razy w tyg. nie jest przez pacjenta tolerowana, można ją zmniejszyć do 9 mln j.m. 3 razy w tyg. Leczenie powinno trwać co najmniej 3 miesiące, maksymalnie 12 miesięcy, lub do momentu progresji choroby. Czerniak złośliwy po leczeniu chirurgicznym: podskórnie w dawce 3 mln j.m. 3 razy w tyg. przez 18 miesięcy, a leczenie należy rozpocząć nie później niż 6 tyg. po leczeniu chirurgicznym. Jeśli wystąpi nietolerancja leczenia, dawkę należy zmniejszyć do 1,5 mln j.m. 3 razy w tyg.

Uwagi
Ze względu na możliwość wystąpienia depresji zaleca się okresową kontrolę neuropsychiatryczną wszystkich pacjentów leczonych preparatem. Zaleca się okresowe kontrolowanie morfologii krwi obwodowej, zarówno przed podaniem preparatu, jak i w określonych odstępach czasu w trakcie leczenia. Każdy chory, który zgłasza pogorszenie lub utratę wzroku, musi zostać poddany badaniu okulistycznemu. Przed rozpoczęciem podawania preparatu w monoterapii lub w skojarzeniu z rybawiryną u chorych z cukrzycą i nadciśnieniem tętniczym zaleca się wykonanie badania okulistycznego. W zależności od dawki leku, schematu dawkowania, jak również wrażliwości osobniczej, preparat może mieć wpływ na szybkość reakcji, co może niekorzystnie wpływać na prowadzenie pojazdów i obsługę innych urządzeń mechanicznych. Preparat należy przechowywać w temperaturze 2-8st.C (w lodówce); nie zamrażać, chronić od światła.