Nazwa produktu leczniczego: Remirta Oro

Skład: Mirtazapinum
Postać farmaceutyczna: tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej
Dawka: 30 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl. 90 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Actavis Group PTC ehf.
Wytwórca: Actavis Ltd. Actavis hf.
Kraj wytwórcy (kod kraju): MT, IS


Działanie
Lek przeciwdepresyjny. Mirtazapina jest antagonistą presynaptycznych receptorów α2, zwiększającym neuroprzekaźnictwo noradrenergiczne i serotoninergiczne w o.u.n. Działanie serotoninergiczne wynika ze swoistego działania na receptory 5-HT1, gdyż receptory 5-HT2 i 5-HT3 są blokowane przez mirtazapinę. Oba enancjomery mirtazapiny są aktywne. Enancjomer S(+) blokuje receptory α2 i 5-HT2, enancjomer R(-) blokuje receptory 5-HT3. Antagonistyczne działanie mirtazapiny na receptory H1 odpowiada za jej właściwości sedatywne. Aktywność antycholinergiczna mirtazapiny jest znikoma, a w dawkach terapeutycznych lek nie ma wpływu na układ krążenia. Po podaniu doustnym lek jest dobrze i szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego (biodostępność wynosi około 50%) i osiąga maksymalne stężenie we krwi po ok. 2 h. Przyjmowanie pokarmu nie wpływa na farmakokinetykę mirtazapiny. Około 85% leku wiąże się z białkami osocza. Średni T0,5 wynosi 20-40 h; sporadycznie obserwowano wydłużone okresy półtrwania - do 65 h, a u młodych mężczyzn były one skrócone. Biotransformacja odbywa się głównie na drodze demetylacji i oksydacji, a następnie koniugacji. Biorą w niej udział enzymy cytochromu P450: CYP2D6, CYP1A2, CYP3A4. Lek wydalany jest z moczem i kałem. Klirens mirtazapiny może być zmniejszony u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.

Wskazania
Epizod dużej depresji.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na mirtazapinę lub pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności
Ze względu na zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych oraz samouszkodzeń należy uważnie monitorować pacjentów do uzyskania pełnej remisji objawów depresji. Ryzyko samobójstwa może zwiększać się we wczesnym etapie powrotu do zdrowia. Szczególnie uważnie należy monitorować pacjentów z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie, ze znacznymi skłonnościami samobójczymi przed rozpoczęciem leczenia oraz młodych dorosłych (poniżej 25 lat). Lek należy stosować ostrożnie i dokładnie monitorować pacjentów z: padaczką i organicznym uszkodzeniem mózgu (u pacjentów z drgawkami w wywiadzie leczenie mirtazapiną należy rozpoczynać ostrożnie, leczenie należy przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią drgawki lub zwiększy się częstość występowania drgawek, należy unikać stosowania leku u pacjentów z niestabilnymi napadami drgawkowymi/padaczką, pacjentów z kontrolowaną padaczką należy uważnie monitorować); niewydolnością wątroby lub nerek; chorobami serca (np. zaburzenie przewodzenia, dławica piersiowa, niedawno przebyty zawał serca); niedociśnieniem tętniczym. Należy zachować ostrożność u pacjentów z: zaburzeniami oddawania moczu (np. rozrost gruczołu krokowego), ostrą jaskrą z wąskim kątem przesączania i zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, z niedrożnością żołądkowo-jelitową lub niedrożnością jelita, z cukrzycą (leki przeciwdepresyjne mogą zaburzać kontrolę glikemii - może zaistnieć potrzeba modyfikacji dawkowania insulin i (lub) doustnych leków hipoglikemizujących). Leczenie należy przerwać, jeśli wystąpi żółtaczka. Podczas stosowania preparatów przeciwdepresyjnych u pacjentów ze schizofrenią lub innymi zaburzeniami psychotycznymi może wystąpić nasilenie objawów psychotycznych oraz myśli paranoidalnych. W czasie leczenia fazy depresyjnej w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym może nastąpić zmiana fazy na maniakalną. W przypadku wystąpienia objawów maniakalnych należy przerwać leczenie. Ostrożnie stosować u osób w podeszłym wieku. Leku nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. W toku badań klinicznych zachowania samobójcze oraz wrogość (agresja, zachowania buntownicze, przejawy gniewu) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż w grupie otrzymującej placebo. Jeśli w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem objawów samobójczych. Brak długoterminowych badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży dotyczących wzrostu, dojrzewania, rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania. Preparat zawiera aspartam, źródło fenyloalaniny - może być szkodliwy dla chorych na fenyloketonurię.

Ciąża i laktacja
Nie należy stosować preparatu w ciąży, chyba że jest to wyraźnie wskazane i po starannym rozważeniu korzyści i ryzyka. Nie zaleca się stosowania leku u kobiet karmiących piersią.

Działania niepożądane
Często: zwiększenie apetytu i zwiększenie masy ciała, senność - która może prowadzić do pogorszenia koncentracji (występująca zwykle w kilku pierwszych tygodniach leczenia), ból i zawroty głowy, uogólnione lub obwodowe obrzęki. Niezbyt często: nudności. Rzadko: hamowanie czynności szpiku kostnego (granulocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia), eozynofilia, hiponatremia (głównie u osób w podeszłym wieku), pobudzenie, niepokój psychoruchowy (w tym akatyzja, hiperkinezy), mania, splątanie, omamy, lęk, bezsenność, koszmary senne/malownicze sny, omdlenie, drgawki (napady padaczkowe), drżenie, mioklonie, parestezje, zespół niespokojnych nóg, niedociśnienie ortostatyczne, suchość błony śluzowej jamy ustnej, biegunka, wymioty, zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy, bóle stawów, bóle mięśni, wysypka, zmęczenie. Bardzo rzadko: zespół serotoninowy, parestezje w okolicy ust, niedoczulica w okolicy ust, obrzęk ust. Częstość nieznana: przypadki myśli i zachowa samobójczych (podczas leczenia lub w krótkim czasie po jego przerwaniu). Nagłe przerwanie leczenia po długotrwałym stosowaniu może czasami powodować objawy odstawienne (niepokój, lęk, pobudzenie, nudności, ból głowy, złe samopoczucie).

Interakcje
Mirtazapiny nie należy stosować jednocześnie z inhibitorami MAO oraz w ciągu 2 tyg. po zaprzestaniu terapii inhibitorami MAO. Mirtazapina może nasilać działanie uspokajające benzodiazepin i innych leków uspokajających - należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z mirtazapiną. Mirtazapina może nasilać działanie hamujące alkoholu na o.u.n. W przypadku jednoczesnego stosowania innych leków serotoninergicznych (np. SSRI, SNRI (np. wenlafaksyna), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tramadol) z mirtazapiną istnieje ryzyko wystąpienia interakcji, która może prowadzić do zespołu serotoninowego; w przypadku, gdy taka terapia jest konieczna, należy ostrożnie dokonywać zmian w dawkowaniu i dokładnie obserwować pacjenta pod kątem wystąpienia objawów rozpoczynającej się nadmiernego pobudzenia serotoninergicznego. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu mirtazapiny i litu. Mirtazapina w dawce 30 mg raz na dobę powodowała niewielkie, ale istotne statystycznie zwiększenie wartości INR u osób leczonych warfaryny; nie można wykluczyć silniejszego działania po stosowaniu większych dawek leku - zaleca się kontrolowanie wartości INR w przypadku jednoczesnego stosowania warfaryny i mirtazapiny. Mirtazapina jest prawie całkowicie metabolizowana przez CYP2D6 i CYP3A4, a w mniejszym stopniu z udziałem CYP1A2. Nie wykazano wpływu inhibitora CYP2D6 (paroksetyny) na farmakokinetykę mirtazapiny w stanie stacjonarnym. Jednoczesne stosowanie silnego inhibitora CYP3A4 - ketokonazolu, zwiększa maksymalne stężenie mirtazapiny w osoczu (o 40%) oraz zwiększa AUC mirtazapiny (o 50%). Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania mirtazapiny i silnych inhibitorów CYP3A4, inhibitorów proteazy HIV, azolowych leków przeciwgrzybiczych, erytromycyny lub nefazodonu. Karbamazepina (induktor CYP3A4) zwiększa klirens osoczowy mirtazapiny około dwukrotnie, powodując zmniejszenie stężenia mirtazapiny w osoczu o 45-60%. Należy odpowiednio zmodyfikować dawkę mirtazapiny w przypadku dołączania lub odstawiania induktorów metabolizmu wątrobowego (np. karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina). W przypadku jednoczesnego stosowania z cymetydyną, biodostępność mirtazapiny może zwiększyć się o ponad 50% - dawki mirtazapiny mogą wymagać zmniejszenia w przypadku rozpoczęcia jednoczesnego stosowania z cymetydyną, lub zwiększenia po odstawieniu cymetydyny.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli: dawka początkowa wynosi 15-30 mg. Dawka podtrzymująca wynosi 15-45 mg na dobę. Lek należy przyjmować w pojedynczej dawce bezpośrednio przed snem. Dawka dobowa może być również podzielona na dwie dawki: rano i przed snem. Większą dawkę należy przyjmować wieczorem. Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby mogą wymagać zmniejszenia zalecanych dawek leku. Działanie leku występuje zazwyczaj po 1-2 tyg. stosowania. Leczenie odpowiednią dawką powinno zapewnić korzystną odpowiedź w ciągu 2-4 tyg. Jeśli odpowiedź jest niewystarczająca, dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej. Po uzyskaniu pożądanej reakcji i ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować przez 4-6 mies., po czym należy rozważyć stopniowe odstawienie leku. Jeśli nie zaobserwowano odpowiedzi w ciągu kolejnych 2-4 tyg. leczenia maksymalną dawką, należy stopniowo przerwać leczenie.
Tabletkę należy suchymi dłońmi położyć na języku - tabletka ulegnie rozpadowi, należy ją połknąć popijając wodą.

Uwagi
Lek należy odstawiać stopniowo w celu uniknięcia objawów odstawiennych. Mirtazapina może umiarkowanie zaburzać koncentrację i czujność (zwłaszcza na początku leczenia), może też powodować senność, co należy wziąć pod uwagę przed rozpoczęciem czynności wymagających stałej koncentracji, takich jak prowadzenie pojazdów czy obsługa maszyn. Podczas leczenia należy unikać spożywania alkoholu.