Nazwa produktu leczniczego: Ranopril

Skład: Lisinoprilum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 20 mg
Wielkość opakowania: 28 tabl. (2 x 14) 28 tabl. (4 x 7)
Podmiot odpowiedzialny: Ranbaxy (Poland) Sp. z o.o.
Wytwórca: IMED POLAND Sp. z o.o. Farmacol S.A. Ranbaxy Ireland Ltd. Ranbaxy Belgium N.V.
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL, PL, IRL, B


Działanie
Inhibitor konwertazy angiotensyny. Mechanizm działania lizynoprylu polega na hamowaniu aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron poprzez zablokowanie aktywności enzymu konwertującego angiotensynę I w naczynioskurczową angiotensynę II. Zahamowanie aktywności konwertazy angiotensyny powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu, co prowadzi do zmniejszonego działania skurczowego na naczynia i zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Po podaniu doustnym lizynopryl wchłania się z przewodu pokarmowego w ok. 25%. Jednoczesne spożywanie posiłków nie wpływa na wchłanianie leku. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 7 h. Podczas podawania wielokrotnego, efektywny okres półtrwania leku wynosi około 12,6 h. Lizynopryl prawdopodobnie nie wiąże się z białkami osocza. Nie jest metabolizowany i jest wydalany z moczem w postaci niezmienionej. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wydalanie lizynoprylu zmniejsza się w zależności od stopnia upośledzenia czynności nerek. U pacjentów z marskością wątroby wchłanianie lizynoprylu jest zmniejszone, jednak wskutek zmniejszonego klirensu, ekspozycja na lek zwiększa się o ok. 50% w porównaniu do osób zdrowych. U pacjentów z niewydolnością krążenia zwiększa się wartość AUC, ale zmniejsza się wchłanianie preparatu. U pacjentów w podeszłym wieku zwiększa się wchłanianie i wartość AUC.

Wskazania
Nadciśnienie tętnicze w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Objawowa niewydolność serca - jako leczenie wspomagające w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i w określonych przypadkach z preparatami naparstnicy. Ostry zawał serca - u pacjentów stabilnych hemodynamicznie, w ciągu 24 h od wystąpienia zawału, w celu zapobiegania zaburzeniom czynności lewej komory i niewydolności serca, jako uzupełnienie standardowego leczenia zawału serca.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na lizynopryl, pozostałe składniki preparatu lub inne inhibitory ACE. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie spowodowany stosowaniem inhibitorów ACE. Wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności
Nie należy rozpoczynać leczenia lizynoprylem u pacjentów po ostrym zawale mięśnia sercowego, u których istnieje ryzyko dalszego ciężkiego pogorszenia parametrów hemodynamicznych na skutek podawania leku rozszerzającego naczynia - pacjenci z ciśnieniem skurczowym krwi ≤ 100 mm Hg lub we wstrząsie kardiogennym lub pacjenci po ostrym zawale serca i z zaburzeniami czynności nerek (stężenie kreatyniny we krwi >177 µmol/l i (lub) białkomocz >500 mg/24 h). Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek; u pacjentów z niewydolnością wątroby; u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki, szczególnie przy nadciśnieniu naczyniowo-nerkowym (leczenie rozpoczynać od małych dawek i zwiększać dawkę po ścisłą kontrolą lekarską, odstawić leki moczopędne i kontrolować czynność nerek podczas pierwszych tygodni leczenia lizynoprylem) lub niewydolności nerek; u pacjentów z hipowolemią, ciężkim nadciśnieniem tętniczym zależnym od reniny, niewydolnością serca, hiponatremią, u pacjentów leczonych dużymi dawkami diuretyków pętlowych, chorobą niedokrwienną serca lub naczyniową mózgu (leczenie rozpoczynać i zwiększać dawkę pod ścisłą kontrolą lekarską); ze zwężeniem zastawki mitralnej i zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, takim jak zwężenie zastawki aortalnej lub kardiomiopatia przerostowa; u pacjentów z kolagenozą naczyń, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, szczególnie za zaburzeniami czynności nerek w wywiadzie (należy regularnie kontrolować liczbę leukocytów). Ostrożnie stosować u pacjentów poddawanych dużym zabiegom chirurgicznym lub w czasie znieczulenia ogólnego lekami powodującymi niedociśnienie; u pacjentów z cukrzycą; u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek. Ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych u pacjentów dializowanych nie należy stosować błon o dużej przepuszczalności; u pacjentów poddawanych zabiegowi aferezy z użyciem siarczanu dekstranu należy przejściowo odstawić inhibitory ACE. U pacjentów rasy czarnej ryzyko obrzęku naczynioruchowego jest większe niż u pacjentów innych ras. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE podczas leczenia odczulającego (np. jadem owadów błonkoskrzydłych) obserwowano reakcje nadwrażliwości. Nie określono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lizynoprylu u dzieci.

Ciąża i laktacja
Lek jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią. Stosowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży może powodować u płodu zaburzenia czynności nerek, małowodzie i opóźnienie kostnienia czaszki, u noworodka - niewydolność nerek, hipotonię i hiperkaliemię. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć ciążę. Kobiety w wieku rozrodczym przyjmujące lizynopryl powinny stosować skuteczną antykoncepcję.

Działania niepożądane
Często (≥1/100, <1/10): ból i zawroty głowy, objawy ortostatyczne (w tym niedociśnienie), kaszel, biegunka, wymioty, zaburzenia czynności nerek. Niezbyt często (≥1/1000, <1/100): zmiany nastroju, parestezje, zaburzenia równowagi, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zawał mięśnia sercowego lub incydent naczyniowo-mózgowy, kołatanie serca, tachykardia, objaw Raynauda, zapalenie błony śluzowej nosa, nudności, ból brzucha, niestrawność, wysypka, świąd, impotencja, znużenie, męczliwość, hiperkaliemia oraz zwiększenie stężenia mocznika, stężenia kreatyniny lub aktywności enzymów wątrobowych we krwi. Rzadko (≥10 000, <1/1000): splątanie, suchość w jamie ustnej, reakcje nadwrażliwości (w tym obrzęk naczynioruchowy), pokrzywka, łysienie, łuszczyca, mocznica, ostra niewydolność nerek, ginekomastia, hiponatremia oraz zwiększenie stężenie bilirubiny we krwi, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu. Bardzo rzadko (<10 000): hipoglikemia, skurcz oskrzeli, zapalenie zatok, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych i (lub) kwasochłonne nacieki w płucach, zapalenie trzustki, miąższowe lub cholestatyczne zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy jelit, nadmierna potliwość, pęcherzyca, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, martwica naskórka, zespół Stevens-Johnsona, rumień wielopostaciowy, oliguria lub anuria, zahamowanie czynności szpiku kostnego, niedokrwistość, trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza, uogólniona limfadenopatia, niedokrwistość hemolityczna, choroby autoimmunologiczne. Opisywano złożony zespół objawów, który może obejmować jeden lub więcej objawów, takich jak gorączka, zapalenie naczyń, bóle mięśniowe, ból i zapalenie stawów, dodatnie miano przeciwciał przeciwjądrowych, zwiększone OB, eozynofilia, leukocytoza, wysypka, nadwrażliwość na światło lub inne objawy dermatologiczne.

Interakcje
Leki moczopędne nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe lizynoprylu. Jednoczesne podawanie lizynoprylu i soli litu może powodować zwiększenie stężenia litu we krwi i nasilenie jego toksyczności (nie zaleca się jednoczesnego stosowania, w razie konieczności należy ściśle monitorować terapię i stężenie litu we krwi). Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (spironolakton, triamteren, amilorid), zamienników soli kuchenneh zawierających potas, suplementacja potasu zwiększają ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Jednoczesne stosowanie NLPZ (w tym indometacyna, kwas acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę) może zaburzać czynność nerek lub nasilać istniejącą niewydolność nerek, a działanie przeciwnadciśnieniowe lizynoprylu może zostać osłabione. Leki immunosupresyjne (leki cytostatyczne, działające ogólnoustrojowo kortykosteroidy) zwiększają ryzyko wystąpienia leukopenii. Leki znieczulenia ogólnego, TLPD i leki neuroleptyczne nasilają hipotensyjne działanie lizynoprylu. Leki sympatykomimetyczne mogą osłabiać działanie lizynoprylu. Z lekami przeciwcukrzycowymi (pochodne sulfonylomocznika, insulina) istnieje możliwość nasilenia hipoglikemii. Jednoczesne stosowanie leków obniżających ciśnienie krwi, nitrogliceryny, innych azotanów oraz innych leków rozszerzających naczynia nasila działanie hipotensyjne lizynoprylu. Preparat można stosować jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), lekami trombolitycznymi, lekami blokującymi receptory β-adrenergiczne i (lub) azotanami.

Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie tętnicze samoistne u pacjentów nie przyjmujących leków moczopędnych. Zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę; najczęściej dawka podtrzymująca wynosi 20-40 mg raz na dobę; wielkość dawki podtrzymującej należy dostosować do wartości ciśnienia tętniczego, u niektórych pacjentów oczekiwane obniżenie ciśnienia występuje po 2-4 tyg. leczenia dawkami podtrzymującymi. Maksymalna dawka stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 80 mg, ale nie powodowała zwiększenia skuteczności leczenia. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, niewydolnością serca, ciężkim nadciśnieniem tętniczym lub nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, w podeszłym wieku, odwodnionych i (lub) z niedoborami elektrolitów oraz u pacjentów, u których nie można odstawić leków moczopędnych dawka początkowa wynosi 2,5-5 mg. Nadciśnienie tętnicze samoistne u pacjentów przyjmujących leki moczopędne. 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem należy odstawić przyjmowany lek moczopędny. W przypadku, gdy nie można odstawić leku moczopędnego, dawka początkowa lizynoprylu wynosi 5 mg; przez co najmniej 2 h od podaniu preparatu należy często kontrolować ciśnienie tętnicze krwi; w przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego należy wykonywać pomiary, aż do uzyskania prawidłowych wartości ciśnienia tętniczego krwi i przynajmniej o kolejną godzinę dłużej. Jeżeli stosując wyłącznie lizynopryl nie uzyskuje się odpowiednich wartości ciśnienia tętniczego krwi, można zastosować leczenie skojarzone z lekiem moczopędnym. Niewydolność serca. Lizynopryl należy stosować jako leczenie wspomagające w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i glikozydami naparstnicy. Dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę, rano. Dawka podtrzymująca wynosi 5-20 mg raz na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 35 mg. U pacjentów z niewydolnością, zwłaszcza z ciśnieniem skurczowym <100 mm Hg leczenie należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą lekarza. Największe obniżenie wartości ciśnienia tętniczego obserwuje się po 6-8 h od podania dawki. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego (pacjenci z hiponatremią, hipowolemią lub leczeni dużymi dawkami leków moczopędnych) przed rozpoczęciem leczenia należy uzupełnić niedobór soli i (lub) zwiększyć objętość krwi krążącej i jeżeli jest to możliwe należy odstawić przyjmowany lek moczopędny lub zmniejszyć jego dawkę, leczenie należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą lekarza. Wystąpienie niedociśnienia tętniczego po podaniu pierwszej dawki lizynoprylu nie wyklucza możliwości późniejszego zwiększenia dawek. Ostry zawał serca. Lizynopryl należy stosować u pacjentów stabilnych hemodynamicznie jako uzupełnienie standardowego leczenia zawału serca lekami trombolitycznymi, przeciwagreagacyjnymi, β-adrenolitycznymi. Pierwsza jednorazowa dawka wynosi 5 mg i powinna być podana w ciągu 24 h od momentu wystąpienia zawału serca. Po 24 h należy ponownie podać 5 mg lizynoprylu i po 48 h od podania pierwszej dawki - dawkę 10 mg. Następnie należy kontynuować leczenie podając 10 mg leku w pojedynczej dawce dobowej przez 6 tyg. Pacjenci z ciśnieniem skurczowym ≤ 120 mm Hg na początku leczenia i (lub) przez pierwsze 3 dni od wystąpienia zawału powinni przyjmować dawkę dobową wynoszącą 2,5 mg. Jeżeli w ciągu pierwszych 6 tyg. leczenia wystąpi niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe ≤ 100 mm Hg) należy podawać dawkę 5 mg na dobę, a jeżeli jest to konieczne należy dawkę zmniejszyć do 2,5 mg na dobę. Jeżeli pomimo zmniejszenia dawki ciśnienie skurczowe krwi wynosi <90 mm Hg przez dłużej niż 1 h, lek należy odstawić. Po 6 tyg. leczenia należy ponownie ocenić stan pacjenta, jeżeli objawy niewydolności serca będą się utrzymywały leczenie lizynoprylem można kontynuować.
Przy ustalaniu dawki u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek należy uwzględnić klirens kreatyniny: klirens 31-70 ml/min - dawka początkowa 5-10 mg na dobę; klirens 10-30 ml - dawka początkowa 2,5-5 mg na dobę; klirens <10 ml/min i pacjenci dializowani - dawka początkowa 2,5 mg na dobę; maksymalna dawka dobowa wynosi 40 mg na dobę. Lizynopryl jest eliminowany z osocza w czasie hemodializy, pacjentom po zabiegu hemodializy należy podać odopwiednią dawkę dobową lizynoprylu.
Tabletki należy przyjmować raz na dobę, o tej samej porze dnia, niezależnie od posiłku.

Uwagi
Przed rozpoczęciem oraz regularnie w trakcie leczenia należy kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny, a także morfologię krwi z rozmazem, zwłaszcza w pierwszej fazie leczenia oraz u pacjentów z grup dużego ryzyka (pacjenci z niewydolnością nerek i (lub) kolagenozą otrzymujących jednocześnie leki immunosupresyjne lub przeciwnowotworowe, allopurynol i prokainamid). U pacjentów z cukrzycą, przez pierwszy miesiąc leczenia preparatem, należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi. Podczas leczenia lizynoprylem mogą występować zawroty głowyzaburzenia widzenia i zmęczenie, które mogą powodować ograniczenie sprawności psychofizycznej.