Nazwa produktu leczniczego: Ranic

Skład: Ranitidinum
Postać farmaceutyczna: roztwór do wstrzykiwań i infuzji
Dawka: 10 mg/ml
Wielkość opakowania: 5 amp. 5 ml
Podmiot odpowiedzialny: Sandoz GmbH
Wytwórca: Salutas Pharma GmbH JANAHEXAL Pharma GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): D, D


Działanie
Antagonista kompetycyjny receptora histaminowego H2 w błonie śluzowej żołądka, hamujący wydzielanie kwasu solnego przez komórki okładzinowe oraz w mniejszym stopniu pepsyny i soku żołądkowego. Ranitydyna hamuje wydzielanie zarówno w fazie spoczynkowej jak i pobudzonej pokarmem, histaminą, kofeiną, insuliną, cholinomimetykami, gastryną i pentagastryną. Silnie hamuje wydzielanie nocne. Działanie jednorazowej dawki 50 mg utrzymuje się przez 6 h. T0,5 wynosi 2 h. Wydalany jest przez nerki, głównie w postaci nie zmienionej (około 70%) i częściowo w postaci metabolitów.

Wskazania
Leczenie wspomagające i zapobieganie nawrotom krwawień z wrzodu żołądka i dwunastnicy. Zapobieganie występowaniu owrzodzenia stresowego błony śluzowej górnego odcinka przewodu pokarmowego. Zapobieganie zachłyśnięciu kwaśną treścią żołądkową (zespół Mendelsona) przed znieczuleniem ogólnym pacjentów, u których istnieje takie ryzyko.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na ranitydynę, pozostałe składniki preparatu, innych antagonistów receptorów H2 lub wodorotlenek sodu. Ostra porfiria w wywiadzie.

Środki ostrożności
Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów predysponowanych do zaburzeń rytmu serca. W zapobieganiu występowania owrzodzenia stresowego lek stosuje się dożylnie, po rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka, tylko u pacjentów, u których uszkodzenie błony śluzowej może powodować ciężkie powikłania. U pacjentów w podeszłym wieku, z przewlekłą chorobą płuc, cukrzycą lub zmniejszoną odpornością istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia pozaszpitalnego zapalenia płuc. Brak pełnych danych dotyczących pozajelitowego stosowania ranitydyny u dzieci.

Ciąża i laktacja
Preparat może być stosowany w ciąży i okresie karmienia piersią tylko w przypadku zdecydowanej konieczności.

Działania niepożądane
Niezbyt często: zmęczenie, ból głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, wysypka, przemijające zmiany wyników testów czynnościowych wątroby, biegunka, zaparcie, nudności. Rzadko: rumień wielopostaciowy, świąd, zapalenie wątroby (komórkowe, kanalikowe i mieszane) z żółtaczką lub bez, bóle stawów, mięśniowe, ostre zapalenie trzustki, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy. Bardzo rzadko: silne bóle głowy, przemijające ruchy mimowolne, przemijający stan splątania, depresja i omamy, przemijające zaburzenia widzenia, łysienie, ostre śródmiąższowe zapalenie nerek, zaburzenia rytmu serca (tachykardia, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, asystolia), zapalenie naczyń, leukopenia, małopłytkowość, agranulocytoza lub pancytopenia, czasem hipoplazja lub aplazja szpiku, ginekomastia, osłabiony popęd płciowy, zmniejszona potencja, ostre reakcje nadwrażliwości (eozynofilia, pokrzywka, gorączka, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, utrudnienie połykania, skurcz oskrzeli, ból w klatce piersiowej, alergiczny wstrząs krążeniowy). W przypadku zbyt szybkiego podania preparatu mogą wystąpić nudności i wymioty.

Interakcje
Ranitydyna może zmniejszać wchłanianie ketokonazolu i innych leków, których wchłanianie zależy od kwaśności soku żołądkowego. Jednoczesne stosowanie ranitydyny i teofiliny może prowadzić do zwiększenia stężenia teofiliny we krwi - należy kontrolować stężenie teofiliny. Ranitydyna nasila działanie alkoholu. Podawanie dużych dawek ranitydyny może zmniejszać wydalanie prokainamidu przez nerki. Jednoczesne stosowanie ranitydyny z glipizydem, midazolamem i triazolamem może prowadzić do zwiększenia ich stężenia we krwi i nasilenia ich działania hipoglikemizującego. Ranitydyna nie hamuje aktywności układu enzymatycznego oksygenazy związanej z wątrobowym cytochromem P-450, w związku z tym nie nasila działania leków unieczynnianych przez ten enzym (np. diazepam, lidokaina, fenytoina, propranolol, warfaryna).

Dawkowanie
Dożylnie. Dorośli 3-4 razy na dobę po 50 mg (150-200 mg na dobę). W zapobieganiu zespołowi Mendelsona przez operacją podaje się dożylnie jednorazowo 50 mg na 45-60 min przed wprowadzeniem do znieczulenia ogólnego. Dawkę 50 mg, po rozcieńczeniu do 20 ml odpowiedniego roztworu, podaje się w powolnej iniekcji dożylnej (trwającej co najmniej 3 min.), w krótkim wlewie dożylnym podawanym przez 2 h z szybkością 25 mg/h lub w długotrwałej infuzji dożylnej początkowo podawanej przez 3 min., a następnie podawanej z szybkością 0,125 do 0,25 mg/kg mc./h. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę dobową należy modyfikować w zależności od klirensu kreatyniny: klirens poniżej 50 ml/min - dawka jednorazowa wynosi 25 mg (dawka dobowa 75-100 mg); klirens powyżej 50 ml/min - dawka jednorazowa wynosi 50 mg (dawka dobowa 150-200 mg). Dawki te przeznaczone są również dla pacjentów po zakończeniu dializy.
Przed podaniem dożylnym lek należy rozcieńczyć do 20 ml 0,9% roztworem NaCl lub 5%, 10% lub 40% roztworem glukozy lub płynem Ringera. Preparatu nie należy mieszać z płynami infuzyjnymi zawierającymi fruktozę lub inne leki.

Uwagi
Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z owrzodzeniem żołądka należy wykluczyć nowotworowy charakter choroby (preparat maskuje objawy nowotworu żołądka). Lek może powodować ból i zawroty głowy, uczucie zmęczenia, splątania, niepokoju i omamów, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.