Nazwa produktu leczniczego: Prinivil

Skład: Lisinoprilum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 20 mg
Wielkość opakowania: 28 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: MSD Polska Sp. z o.o.
Wytwórca: Merck Sharp


Działanie
Inhibitor konwertazy angiotensyny. Hamuje aktywność konwertazy angiotensyny - enzymu przekształcającego angiotensynę I w angiotensynę II. Hamowanie konwertazy angiotensyny powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II we krwi i zmniejszenie wydzielania aldosteronu (co może powodować niewielki wzrost stężenia potasu w surowicy). Podawanie lizynoprylu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powodowało zmniejszenie ciśnienia tętniczego mierzonego w pozycji leżącej i stojącej, bez odruchowej tachykardii. Z przewodu pokarmowego wchłania się około 25% przyjętej doustnie dawki leku. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 6-8 h. W organizmie nie ulega przemianom metabolicznym, jest wydalany z moczem w postaci nie zmienionej. T0,5 wynosi około 12 h. Przenika przez barierę łożyska.

Wskazania
Leczenie nadciśnienia tętniczego samoistnego i naczyniowo-nerkowego w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze. Leczenie niewydolności serca w monoterapii lub w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i w określonych przypadkach z preparatami naparstnicy. Leczenie hemodynamicznie stabilnych pacjentów we wczesnej (24 h) fazie zawału serca, w celu zapobiegania rozwojowi dysfunkcji lewej komory i niewydolności serca. Leczenie pacjentów z cukrzycą z nadciśnieniem oraz współistniejącymi powikłaniami ze strony nerek i mikroalbuminurią.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na lizynopryl lub pozostałe składniki preparatu. Obrzęk naczynioruchowy spowodowany w przeszłości leczeniem inhibitorem ACE. Wrodzony (idiopatyczny) obrzęk naczynioruchowy. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności
U pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej spowodowanej np.: stosowaniem leków moczopędnych, diety ubogosodowej, dializ, biegunkami lub wymiotami, a także u pacjentów z niewydolnością serca, ze współistniejącą niewydolnością nerek lub bez niewydolności nerek może wystąpić objawowe niedociśnienie. Hipotonia występowała najczęściej u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, przyjmujących duże dawki leków moczopędnych, hiponatremią lub czynnościowymi zaburzeniami nerek. W takich przypadkach należy często kontrolować wartość ciśnienia tętniczego krwi na początku stosowania leku i po każdej zmianie dawki lizynoprylu i (lub) leku moczopędnego; podobne środki ostrożności należy zastosować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub ze zwężeniem tętnic zaopatrujących mózg, gdyż nadmierne obniżenie ciśnienia krwi może wywołać zawał mięśnia sercowego lub niedokrwienie mózgu. Po podaniu lizynoprylu pacjentom z zastoinową niewydolnością serca i prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym krwi może wystąpić obniżenie ciśnienia tętniczego. W przypadku wystąpienia objawowego niedociśnienia należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lizynopryl. Należy zachować ostrożność u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu krwi z lewej komory serca. Nie należy rozpoczynać leczenia pacjentów we wczesnym okresie zawału serca, u których występuje zwiększone ryzyko ostrych zaburzeń hemodynamicznych wywołanych stosowaniem leków rozszerzających naczynia krwionośne; dotyczy to pacjentów z objawami wstrząsu kardiogennego oraz tych, u których w pierwszych 3. dniach od wystąpienia zawału serca ciśnienie skurczowe krwi nie jest większe niż 100 mmHg. Pacjentom, u których w pierwszych 3. dniach od wystąpienia zawału serca ciśnienie skurczowe krwi nie jest większe niż 120 mmHg należy podawać mniejszą jednorazową dawkę lizynoprylu, wynoszącą 2,5 mg na dobę. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek i ciężką niewydolnością serca może dojść do nasilenia tych zaburzeń. U niektórych pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy doprowadzającej krew do jedynej czynnej nerki, leczonych inhibitorami ACE, obserwowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy (przemijające po odstawieniu leku). Umiarkowane zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny występowało u niektórych pacjentów z nadciśnieniem samoistnym. Zaburzenia te częściej występują u pacjentów jednocześnie leczonych lekami moczopędnymi, lub u których przed leczeniem lizynoprylem występowały zaburzenia czynności nerek; w takim przypadku należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek moczopędny i (lub) lizynopryl. Neutropenia i agranulocytoza może częściej występować u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek lub chorobami naczyń z grupy kolagenoz. W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego należy natychmiast odstawić lek i zastosować leczenie szpitalne. U pacjentów rasy czarnej obrzęk naczynioruchowy występuje częściej. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych należy tymczasowo odstawić inhibitor ACE przed zabiegiem aferazy lipoprotein o niskiej gęstości siarczanem dekstarnu. W przypadku wystąpienia żółtaczki lub zwiększonej aktywności aminotrasferaz wątroby (ryzyko rozwoju piorunującego zapalenia wątroby) należy odstawić lek i kontrolować czynność wątroby do czasu ustąpienia zaburzeń. U osób przyjmujących inhibitory ACE i jednocześnie odczulanych przeciwko jadowi owadów błonoskrzydłych mogą wystąpić zagrażające życiu reakcje anafilaktoidalne. Reakcje anafilaktoidalne opisywano także u pacjentów leczonych inhibitorami ACE i poddawanych jednocześnie hemodializom z zastosowaniem błon wysokoprzepuszczalnych (np. AN69); u tych pacjentów należy zastosować inny typ błon dializacyjnych lub odpowiednio wcześniej odstawić inhibitory ACE i zastosować inne leczenie. Należy zachować ostrożność i odpowiednio często kontrolować stężenie potasu w surowicy u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju hiprkaliemii (niewydolność nerek, cukrzyca, jednoczesne przyjmowanie leków moczopędnych oszczędzających potas np.spironolakton, eplernon, triamteren, amiloryd; przyjmowanie suplementów potasu lub substytutów soli zawierających potas). Pacjenci z cukrzycą przyjmujący doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę, którzy rozpoczęli leczenie inhibitorem ACE powinni być ściśle monitorowani pod kątem występowania hipogliekmii, zwłaszcza w pierwszym miesiącu po rozpoczęciu stosowania leczenia skojarzonego. U pacjentów leczonych lizynoprylem i poddawanych znieczuleniu ogólnemu lub rozległym zabiegom chirurgicznym wzrasta ryzyko wystąpienia hipotonii. Nie określono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci.

Ciąża i laktacja
Preparatu nie należy podawać w kobietom w ciąży, zaś u kobiet w wieku rozrodczym należy przeprowadzić badanie w kierunku ciąży przed rozpoczęciem leczenia. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji. W przypadku stwierdzenia ciąży należy odstawić lek i zmienić sposób leczenia. Stosowanie inhibitora ACE w II i III trymestrze ciąży może powodować zaburzenia rozwoju i śmierć płodów lub noworodków (może wystąpić hipotonia, niewydolność nerek, hiperkaliemia, hipoplazja kości czaszki, przykurcz kończyn, deformacja twarzoczaszki i niedorozwój płuc). Nie wiadomo czy lizynopryl przenika do mleka matki, dlatego nie należy stosować preparatu w okresie karmienia piersią. Jeżeli leczenie takie jest konieczne, kobieta powinna zrezygnować z karmienia piersią.

Działania niepożądane
Najczęściej występują: suchy i uporczywy kaszel, zawroty i bóle głowy, biegunka, uczucie nadmiernego zmęczenia, nudności. Rzadziej występują: hipotonia ortostatyczna, wysypka skórna, uczucie nadmiernego osłabienia, ból w klatce piersiowej, zaczerwienienie, omdlenie; zawał mięśnia sercowego lub niedokrwienie mózgu (udar niedokrwienny lub przemijające niedokrwienie mózgu), uczucie kołatania serca, tachykardia, dławica piersiowa, zaburzenia rytmu serca; bóle brzucha, uczucie suchości w ustach, zaburzenia smaku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby objawiające się żółtaczką miąższową lub cholestatyczną, anoreksja, zaparcie, niestrawność, wzdęcia, wymioty; zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego; dna, hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą, przyjmujących doustne leki przeciwcukrzycowe lub insulinę; bóle pleców, stawów, kurcze mięśni, ból barku; zaburzenia nastroju, dezorientacja, parestezje, obniżone libido, depresja, bezsenność, senność, udar, zawroty głowy; skurcz oskrzeli, uczucie duszności, nacieki w płucach, zapalenie zatok, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, ból gardła, przekrwienie błony śluzowej nosa; pokrzywka, świąd, nadmierna potliwość, łysienie, pęcherzyca, nadwrażliwość na światło, rumień wielopostaciowy, toksyczna martwica naskórka, zespół Stevens-Johnsona, pseudochłonniak boreliozowy; mocznica, skąpomocz lub bezmocz, zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek, impotencja, zakażenia dróg moczowych; niewyraźne widzenie. Obserwowano zespół objawów obejmujących kilka lub wszystkie z wymienionych: gorączkę, zapalenie naczyń, bóle mięśni, bóle lub zapalenie stawów, zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych, zwiększenie szybkości opadania krwinek, eozynofilię i leukocytozę. Może także wystąpić wysypka, nadwrażliwość na światło lub inne objawy skórne.

Interakcje
Leki moczopędne nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe preparatu. Nadmierne spożycie soli kuchennej może osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie lizynoprylu. NLPZ mogą osłabić działanie hipotensyjne inhibitorów ACE. U niektórych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek przyjmujących NLPZ, jednoczesne podawanie inhibitorów konwertazy może spowodować nasilenie zaburzeń czynności nerek. Lizynopryl może spowalniać wydalanie litu; należy kontrolować stężenie litu w surowicy i w razie potrzeby zmniejszyć jego dawkę. Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu lub zamienników soli kuchennej zawierających potas może powodować zwiększenie stężenia soli potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Podawanie lizynoprylu jednocześnie z lekiem moczopędnym powodującym utratę potasu może zapobiegać hipokaliemii wywołanej stosowaniem leku moczopędnego. Leki immunosupresyjne (leki cytostatyczne, kortykosteroidy działające ogólnoustrojowo) zwiększają ryzyko wystąpienia leukopenii. Środki do znieczulenia ogólnego nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe lizynoprylu; może wystąpić hipotonia. Jednoczesne stosowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych i (lub) insulin może spowodować nasilenie działania hipoglikemizującego i wiązać się z ryzykiem wystąpienia hipogliekmii, szczególnie w pierwszym miesiącu leczenia. U pacjentów leczonych jednocześnie solami złota zgłaszano występowanie reakcji typu azotynowego.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli. Lek należy przyjmować raz na dobę, o tej samej porze, niezależnie od posiłków. Nadciśnienie samoistne u pacjentów nieprzyjmujących leków moczopędnych: zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę, zazwyczaj skuteczna dawka podtrzymująca 20 - 40 mg raz na dobę; maksymalna jednorazowa dawka dobowa wynosi 80 mg, ale jej stosowanie nie powodowało zwiększenia skuteczności leczenia. Leczenie należy rozpoczynać od podania mniejszej dawki u pacjentów: z niewydolnością nerek, u pacjentów u których nie można przerwać stosowania leków moczopędnych, z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, bez względu na przyczynę ich wystąpienia, z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym. Nadciśnienie samoistne u pacjentów przyjmujących leki moczopędne: na 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia należy przerwać stosowanie leku moczopędnego. Jeśli leczenie lizynoprylem w monoterapii jest nieskuteczne, można rozpocząć podawanie leku moczopędnego (najczęściej hydrochlorotiazydu w jednorazowej dawce wynoszącej 12,5 mg).U pacjentów z nadciśnieniem, u których przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem nie można odstawić leku moczopędnego, podawanie lizynoprylu należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą lekarza od podania mniejszej jednorazowej dobowej dawki początkowej wynoszącej 5 mg; należy kontrolować ciśnienie tętnicze krwi. Wielkość dawki podtrzymującej należy dostosować do wartości ciśnienia tętniczego krwi. Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe: u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki dawka początkowa wynosi 2,5-5 mg na dobę, następnie dawkę dobową można stopniowo zwiększać dostosowując ją do wartości ciśnienia tętniczego. Niewydolność serca: dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę podana jednorazowo rano, dawka podtrzymująca - 5-20 mg na dobę podawane jednorazowo. Nie należy zwiększać dawek leku więcej niż o 10 mg. Lizynopryl można stosować z lekami moczopędnymi i preparatami naparstnicy. U pacjentów, u których ryzyko wystąpienia hipotonii objawowej jest zwiększone, np. u pacjentów z hiponatremią, hipowolemią lub leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych, konieczne jest wyrównanie zaburzeń przed rozpoczęciem podawania lizynopylu i jeśli to możliwe, zmniejszenie dawki leku moczopędnego. U pacjentów z niskim skurczowym ciśnieniem tętniczym (< 100 mmHg), dawkę początkową należy podać pod ścisłą kontrolą lekarską. U pacjentów z niewydolnością serca i z hiponatremią (stężenie sodu w surowicy < 130 mEq/l) lub umiarkowanymi czy też ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min lub stężenie kreatyniny w surowicy > 3 mg/dl) należy zastosować małe dawki początkowe wynoszące 2,5 mg na dobę podawane pod ścisłym nadzorem lekarskim. Wczesna faza zawału serca: u wydolnych hemodynamicznie pacjentów leczenie lizynoprylem należy rozpoczynać w ciągu 24 h od wystąpienia zawału serca. Pierwsza, jednorazowa dobowa dawka lizynoprylu wynosi 5 mg, po kolejnych 24 h należy podać 5 mg, a po 48 h od dawkę 10 mg; następnie należy kontynuować podawanie leku w jednorazowej dawce 10 mg raz na dobę przez 6 tyg. W skojarzeniu z lizynoprylem można podawać leki zwykle stosowane w zawale serca: przeciwzakrzepowe, zapobiegające agregacji płytek, beta-adrenolityczne. Pacjenci z ciśnieniem skurczowym krwi ≤ 120 mmHg, na początku leczenia i przez pierwsze 3 dni powinni przyjmować mniejszą dawkę - 2,5 mg. W przypadku, gdy w czasie 6 tyg. podawania lizynoprylu wystąpi hipotonia (ciśnienie skurczowe ≤ 100 mmHg), jednorazową dawkę podtrzymującą należy zmniejszyć do 5 mg lub 2,5 mg na dobę. Jeśli wystąpiła długotrwała i nasilona hipotonia (ciśnienie skurczowe < 90 mmHg występujące dłużej niż 1 h) lek należy odstawić. Leczenie dawkami podtrzymującymi trwa 6 tyg.; u pacjentów, u których wystąpią objawy niewydolności serca, należy kontynuować stosując dawkowanie jak w niewydolności serca. Preparat można stosować z nitrogliceryną podawaną dożylnie lub przezskórnie. U pacjentów z ostrym zawałem serca i zaburzeniami czynności nerek (stężenie kreatyniny w surowicy krwi > 2 mg/dl) leczenie preparatem należy rozpoczynać z dużą ostrożnością. Nefropatia cukrzycowa: jednorazowa początkowa dawka dla pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą insulinozależną (typu 2) zazwyczaj wynosi 10 mg; wielkość dobowej dawki podtrzymującej należy ustalić tak, aby obniżyć rozkurczowe ciśnienie krwi w pozycji siedzącej do wartości zalecanych obecnie u tych pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku należy z dużą ostrożnością zwiększać dawki leku.
Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek: przy klirensie 30-70 ml/min dawka początkowa wynosi 5-10 mg/dobę; 10-30 ml/min - 2,5-5 mg/dobę; poniżej 10 ml/min (także u pacjentów poddawanych dializie) - 2,5 mg na dobę. Maksymalna dawka dobowa podtrzymująca u pacjentów z niewydolnością nerek wynosi 40 mg. Pacjentom poddawanym dializie należy odpowiednią dawkę dobową podać po zabiegu dializy.

Uwagi
Stosowanie lizynoprylu może powodować zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny w surowicy, zwykle przemijające bez konieczności leczenia po odstawienia leku. Ponadto może wystąpić niedokrwistość, trombocytopenia, leukopenia, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu, hiperkaliemia, hiponatremia. Należy odpowiednio często oceniać obraz krwi. U niektórych pacjentów preparat może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych.