Nazwa produktu leczniczego: Prestarium 5 mg

Skład: Perindoprilum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 5 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl. 90 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Les Laboratoires Servier
Wytwórca: ANPHARM Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne Spółka Akcyjna Les Laboratoires Servier Industrie Servier (Ireland) Industries Ltd. (SII)
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL, F, IRL



Działanie
Inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę I w angiotensynę II. Zahamowanie aktywności ACE powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu, co prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza (poprzez zahamowanie ujemnego sprzężenia zwrotnego regulującego wydzielanie reniny) oraz zmniejszenie wydzielania aldosteronu. Ponieważ enzym konwertujący angiotensynę inaktywuje bradykininę, zahamowanie aktywności tego enzymu powoduje także zwiększenie aktywności krążących oraz miejscowych układów kalikreiny-kininy (i przez to także aktywację układu prostaglandyn). Możliwe jest, że ten mechanizm odpowiada za obniżanie ciśnienia tętniczego krwi oraz jest częściowo odpowiedzialny za określone działania niepożądane (np. kaszel). Peryndopryl działa poprzez czynny metabolit - peryndoprylat. Pozostałe metabolity nie wykazują in vitro działania hamującego aktywność ACE. Peryndopryl jest skuteczny we wszystkich stopniach nadciśnienia tętniczego, powoduje obniżenie ciśnienia zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego w pozycji stojącej i leżącej. Peryndopryl zmniejsza opór obwodowy, co powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego, w konsekwencji zwiększenie przepływu obwodowego, bez wpływu na częstość pracy serca. Następuje zwiększenie przepływu krwi przez nerki, podczas gdy filtracja kłębuszkowa pozostaje zazwyczaj nie zmieniona. Maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe występuje po 4-6 h po przyjęciu pojedynczej dawki i utrzymuje się przez 24 h. Peryndopryl zmniejsza przerost lewej komory mięśnia serca. Poprawia elastyczność dużych naczyń i zmniejsza stosunek grubości mięśniówki do średnicy światła w małych naczyniach. W niewydolności serca, peryndopryl zmniejsza pracę serca poprzez zmniejszenie obciążenia następczego i obciążenia wstępnego. Badania przeprowadzone u chorych z niewydolnością serca wykazały: zmniejszenie ciśnienia napełniania lewej i prawej komory, zmniejszenie całkowitego oporu obwodowego, zwiększenie pojemności minutowej serca i poprawę wskaźnika sercowego. U pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową bez objawowej niewydolności serca (w większości otrzymujących jednocześnie leki przeciwpłytkowe, leki zmniejszające stężenie lipidów i β-blokery) obserwowano zmniejszone ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału serca nie zakończonego zgonem lub zatrzymania krążenia ze skuteczną resuscytacją. Po podaniu doustnym peryndopryl wchłania się szybko z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 1 h. Okres półtrwania peryndoprylu wynosi 1 h. Peryndopryl jest prolekiem. 27% podanej dawki peryndoprylu, znajdującej sie w krwiobiegu, stanowi aktywny metabolit peryndoprylatu. Maksymalne stężenie peryndoprylatu we krwi występuje w ciągu 3-4 h. Pokarm zmniejsza konwersję peryndoprylu w peryndoprylat, co wpływa na jego biodostępność. Peryndoprylat słabo wiąże się z białkami osocza. Peryndoprylat jest wydalany głównie z moczem, okres półtrwania w fazie eliminacji jego wolnej frakcji wynosi około 17 h, stan równowagi jest osiągany w ciągu 4 dni. Eliminacja peryndoprylatu jest wolniejsza u osób w podeszłym wieku, u pacjentów z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek. Peryndoprylat jest usuwany w czasie dializy.

Wskazania
Prestarium 5 mg. Leczenie nadciśnienia tętniczego. Leczenie objawowej niewydolności serca. Leczenie stabilnej choroby wieńcowej: zmniejszenie ryzyka wystąpienia incydentów sercowych u pacjentów z zawałem mięśnia serca i (lub) rewaskularyzacją w wywiadzie. Prestarium 10 mg. Leczenie nadciśnienia tętniczego. Leczenie stabilnej choroby wieńcowej: zmniejszenie ryzyka wystąpienia incydentów sercowych u pacjentów z zawałem mięśnia serca i (lub) rewaskularyzacją w wywiadzie.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na peryndopryl lub pozostałe składniki preparatu lub inne inhibitory ACE. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie związany z wcześniejszym leczeniem inhibitorami ACE. Wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności
W przypadku wystąpienia epizodu niestabilnej dławicy piersiowej podczas pierwszego miesiąca leczenia peryndoprylem, należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka przed kontynuacją leczenia. Preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów ze zwężeniem zastawki mitralnej i zawężeniem drogi odpływu z lewej komory, co ma miejsce w przypadku zwężenia zastawki aortalnej lub kardiomiopatii przerostowej. Ryzyko wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego jest większe u pacjentów odwodnionych z powodu stosowania leków moczopędnych, diety ubogosodowej, dializ, gdy występuje biegunka lub wymioty, lub u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem renino-zależnym; objawowe niedociśnienie tętnicze obserwowano u pacjentów z objawową niewydolnością serca, z (lub) bez współistniejącej niewydolności nerek; objawowe niedociśnienie tętnicze występuje częściej u pacjentów z ciężką objawową niewydolnością serca, w następstwie leczenia dużymi dawkami diuretyków pętlowych, hiponatremią lub zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego rozpoczynanie leczenia i ustalanie dawki powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską. Uwagi powyższe dotyczą również pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub z chorobami naczyń mózgowych, u których nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego może spowodować wystąpienie zawału serca lub incydentu naczyniowo-mózgowego. Ostrożnie stosować u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej nerki. U pacjentów z równocześnie występującym nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek - leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą lekarską, od małych dawek, ostrożnie je zwiększając. U pacjentów dializowanych z zastosowaniem błon o dużej przepuszczalności i jednocześnie leczonych inhibitorami ACE były obserwowane reakcje rzekomoanafilaktyczne - należy rozważyć zastosowanie błon dializacyjnych innego rodzaju lub preparatów przeciwnadciśnieniowych z innych grup. Nie ma praktycznych danych dotyczących stosowania preparatu u pacjentów z niedawno wykonaną transplantacją nerki. Preparat należy odstawić przed LDL-aferezą z zastosowaniem siarczanu dekstranu lub przed rozpoczęciem leczenia odczulającego ze względu na ryzyko wystąpienia zagrażających życiu reakcji rzekomoanafilaktycznych. Peryndopryl powinien być stosowany ze szczególną ostrożnością u pacjentów z kolagenozą naczyń, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem. Inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej niż u pacjentów innych ras. Leczenie preparatem należy przerwać 1 dzień przed planowanym zabiegiem chirurgicznym. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii jest większe u pacjentów z niewydolnością nerek, niewyrównaną cukrzycą lub u pacjentów stosujących jednocześnie leki moczopędne oszczędzające potas, preparaty potasu, a także zamienniki soli kuchennej zawierające potas; lub u pacjentów przyjmujących inne leki powodujące zwiększenie stężenia potasu we krwi. U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE, u których rozwinęła się żółtaczka cholestatyczna lub, u których obserwuje się zwiększenie aktywność enzymów wątrobowych, należy przerwać leczenie inhibitorami ACE. Nie została ustalona skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania preparatu u dzieci i młodzieży - stosowanie w tej grupie pacjentów nie jest zalecane. Ze względu na zawartość laktozy w preparacie, pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem laktazy Lappa nie powinni stosować tego preparatu.

Ciąża i laktacja
W I trymestrze ciąży nie należy stosować preparatu. Lek jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży. Podawanie preparatu w II i III trymestrze ciąży powoduje zaburzenia czynności nerek płodu, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości czaszki oraz niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię u noworodka. Z powodu braku odpowiednich badań, nie zaleca się stosowania preparatu w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Często (>1/100, <1/10): ból i zawroty głowy, parestezje; zaburzenia widzenia; szumy uszne; niedociśnienie tętnicze, w tym objawowe niedociśnienie tętnicze; kaszel, duszność; nudności, wymioty, ból brzucha, zaburzenia smaku, niestrawność, biegunka, zaparcia; wysypka, świąd; astenia. Niezbyt często (>1/1000, <1/100): zaburzenia nastroju lub zaburzenia snu; skurcz oskrzeli; suchość w ustach; obrzęk twarzy, kończyn, ust, błon śluzowych, języka, głośni lub krtani, pokrzywka; kurcze mięśni; niewydolność nerek; impotencja; nadmierne pocenie. Bardzo rzadko (<1/10 000): splątanie; zaburzenia rytmu serca, dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego i udar, prawdopodobnie wtórnie do nasilenia niedociśnienia tętniczego u pacjentów z grup dużego ryzyka; eozynofilowe zapalenie płuc, zapalenie błony śluzowej nosa; zapalenie trzustki; cytolityczne lub cholestatyczne zapalenie wątroby; rumień wielopostaciowy; ostra niewydolność nerek; zmniejszenie stężenia hemoglobiny, hematokrytu, liczby płytek krwi, leukopenia, neutropenia, przypadki agranulocytozy lub pancytopenii, przypadki niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów z wrodzonym niedoborem G-6-PD. Może wystąpić zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w osoczu, hiperkaliemia ustępująca po odstawieniu leku, szczególnie w przypadku współistniejącej niewydolności nerek, ciężkiej niewydolności serca oraz w nadciśnieniu naczyniowo-nerkowym. Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych oraz zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi były rzadko obserwowane.

Interakcje
Pacjenci leczeni lekami moczopędnymi, szczególnie z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej, mogą być narażeni na nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi w trakcie rozpoczynania leczenia inhibitorami ACE. Potencjalne działanie hipotensyjne może być zmniejszone poprzez przerwanie leczenia lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości płynów lub zwiększenie podaży soli przed rozpoczęciem leczenia peryndoprylem oraz zastosowanie małych i progresywnych dawek peryndoprylu. Leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren, amiloryd), preparaty potasu i zamienniki soli kuchennej zawierające potas mogą powodować znaczące zwiększenie stężenia potasu we krwi - jednoczesne stosowanie peryndoprylu z tymi preparatami nie jest zalecane, w razie konieczności łącznego podawania należy zachować szczególną ostrożność oraz często kontrolować stężenie potasu we krwi. Podczas jednoczesnego stosowanie inhibitorów ACE i litu obserwowano przemijające zwiększenie stężenia litu we krwi oraz zwiększenie jego toksyczności. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może powodować zwiększenie ryzyka wystąpienia toksycznego działania litu oraz może nasilać już istniejące ryzyko występujące podczas jednoczesnego stosowania litu i inhibitorów ACE. Nie jest zalecane stosowanie peryndoprylu z litem, gdy jest to jednak konieczne, należy często kontrolować stężenie litu we krwi. NLPZ zmniejszają hipotensyjne działanie inhibitorów ACE, a ponadto zwiększają stężenie potasu we krwi, co może powodować pogorszenie czynności nerek. Jednoczesne stosowanie peryndoprylu z innymi lekami hipotensyjnymi lub rozszerzającymi naczynia krwionośne, nitrogliceryną lub innymi azotanami powoduje nasilenie działania hipotensyjnego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych lub insuliny może nasilać działanie hipoglikemizujące z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Jednoczesne stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, środków znieczulających oraz leków przeciwpsychotycznych z inhibitorami ACE może powodować dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Leki sympatykomimetyczne mogą osłabiać działanie hipotensyjne inhibitorów ACE.

Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie tętnicze. Preparat może być stosowany w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym z preparatami z innych grup leków przeciwnadciśnieniowych. Zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę rano. Po miesiącu leczenia dawka może zostać zwiększona do 10 mg raz na dobę. U pacjentów z dużą aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (w szczególności u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, zaburzeniami wodno-elektrolitowymi, dekompensacją układu sercowo-naczyniowego lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym) może występować nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po podaniu dawki początkowej - u tych pacjentów leczenie należy rozpoczynać w warunkach specjalistycznej opieki medycznej, a zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg. Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych: jeśli to możliwe, leczenie lekami moczopędnymi powinno zostać przerwane 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia peryndoprylem; jeśli nie jest możliwe przerwanie leczenia tymi lekami, leczenie peryndoprylem należy rozpoczynać od dawki 2,5 mg, jednocześnie kontrolując systematycznie czynność nerek oraz stężenie potasu we krwi; kolejna dawka peryndoprylu powinna być dostosowana do reakcji ciśnienia tętniczego u danego pacjenta, jeśli to konieczne, należy ponownie rozważyć leczenie za pomocą leków moczopędnych. U pacjentów w podeszłym wieku leczenie należy rozpoczynać od dawki 2,5 mg, która następnie może być zwiększona po miesiącu leczenia do 5 mg, a jeśli to konieczne do 10 mg, w zależności od czynności nerek. Objawowa niewydolność serca. Zaleca się, aby wprowadzenie peryndoprylu do leczenia skojarzonego z lekami moczopędnymi nieoszczędzającymi potasu i (lub) preparatami naparstnicy i (lub) β-adrenolitykami odbywało się w warunkach specjalistycznej opieki medycznej, z zastosowaniem zalecanej dawki początkowej 2,5 mg raz na dobę rano. Jeśli dawka ta jest tolerowana, po 2 tyg. może zostać zwiększona do 5 mg raz na dobę. Dawkę należy dostosować w zależności od reakcji klinicznej danego pacjenta. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością serca i innych pacjentów z grupy dużego ryzyka (pacjenci z niewydolnością nerek oraz tendencją do zaburzeń elektrolitowych, pacjenci leczeni jednocześnie lekami moczopędnymi i (lub) preparatami rozszerzającymi naczynia), leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą medyczną. Pacjenci z dużymi ryzykiem wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego (pacjenci z zaburzoną gospodarką elektrolitową z (lub) bez hiponatremii, pacjenci odwodnieni lub pacjenci intensywnie leczeni lekami moczopędnymi, powinni mieć wyrównane te zaburzenia, jeśli to możliwe, przed rozpoczęciem leczenia peryndoprylem. Stabilna choroba wieńcowa. Zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg na dobę przez 2 tyg., następnie dawkę należy zwiększyć do 10 mg raz na dobę w zależności od czynności nerek i pod warunkiem, że dawka 5 mg jest dobrze tolerowana. U pacjentów w podeszłym wieku leczenie należy rozpoczynać od dawki 2,5 mg na dobę, która następnie może być zwiększona po tygodniu leczenia do 5 mg, a jeśli to konieczne po kolejnym tygodniu do 10 mg, w zależności od czynności nerek.
U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy dostosować na podstawie wartości klirensu kreatyniny: klirens kreatyniny ≥ 60 ml/min- zalecana dawka 5 mg na dobę; klirens 30-60 ml/min - 2,5 mg na dobę; klirens 15-30 ml/min - 2,5 mg co drugi dzień, klirens < 15 ml/min - 2,5 mg w dniu dializy. U pacjentów z niewydolnością wątroby nie ma konieczności modyfikacji dawki.
Zaleca się przyjmowanie preparatu przed posiłkiem.

Uwagi
Przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia należy okresowo kontrolować czynność nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek należy kontrolować stężenie potasu i kreatyniny. U pacjentów, u których rozwinęły się ciężkie infekcje oporne na leczenie antybiotykami należy okresowo kontrolować liczbę białych krwinek. U niektórych pacjentów preparat może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych.