Podgrzybek złotawy (Xerocomus chrysenteron) – jest to gatunek grzyba z rodziny borowikowatych. W Polsce jest gatunkiem dość pospolitym. Ma dużo nazw zwyczajowych, np. gęsi pępek, bądź też siniak.

Charakterystyka
Grzyb ma popękany kapelusz. Dojrzały grzyb ma kapelusz o średnicy od 3 do 12 cm. Ppoczątkowo jest wypukły lub półkulisty. Następnie dokonuje się powolne rozpłaszczanie się i czasami lekkie zapadanie w środku. Jest brązowy, żółtobrązowy, często z oliwkowym odcieniem. Staje się ochrowoszary i niekiedy lekko czerwonawy. Skórka podgrzybka robi się sucha, matowa i lekko omszona. Podczas suszy pęka na pojedyncze poletka i ukazuje czerwonawą górną część miąższu.
Rurki na początku są bladożółte, a później zielonożółtawe lub oliwkowozielonawe. Sinieją pod dużym naciskiem. Pory są takiej samej barwy jak rurki. Mają szeroki kanciasty kształt. Czasami są brunatno poplamione i siniejące pod naciskiem.
Trzon ma wysokość od 3 do 10 cm. Jego grubość sięga 2 cm. Przeważnie trzon ma kształt walcowaty, zwężający się ku podstawie. Najczęściej robi się nieco zgięty. Przeważnie zabarwia się na czerwono lub brązowo. Występuje z podłużnymi włókienkami. Bruzdkowanie w górnej części może przechodzić na rurki.
Miąższ jest delikatny, miękki, biały, bądź też jaskrawożółty. Pod kapeluszem zabarwia się na czerwonawo. Podgrzybek sinieje przy złamaniu. Miąższ ma bardzo przyjemny zapach i trochę kwaskowaty smak.
Występuje w lasach iglastych i liściastych,a rośnie od czerwca do listopada.
Można go łatwo pomylić z jadalnym grzybem z tej samej rodziny, z podgrzybkiem zajączkiem.

Znaczenie
Jest to grzyb jadalny, który posiada średnią wartość odżywczą. Podgrzybek złotawy ma poważanie wśród niektórych zbieraczy. Jednak ma niewielką wartość i silnie robaczywieje. Ma małą przydatność do przerobu i dość małą odporność na dłuższy transport. Jest najlepszy do marynaty i do smażenia.