Nazwa produktu leczniczego: Plexxo 50

Skład: Lamotriginum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 50 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl. 50 tabl. 60 tabl. 90 tabl. 100 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Desitin Arznemittel GmbH
Wytwórca: Desitin Arznemittel GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): D



Działanie
Lek przeciwpadaczkowy. Lamotrigina jest blokerem zależnych od potencjału kanałów sodowych. Powoduje zależne od potencjału hamowanie progresji powtarzalnych wyładowań w neuronach i hamuje nadmierne uwalnianie glutaminianu, odgrywającego kluczową rolę w wywoływaniu napadów padaczkowych. Po podaniu doustnym lamotrigina szybko i prawie całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po około 2,5 h po podaniu. Okres do osiągnięcia stężenia maksymalnego jest wydłużony po posiłku, stopień wchłaniania nie zmienia się. Wiąże się z białkami osocza w około 55%. Jest metabolizowana w wątrobie do pochodnych glukuronidowych, które są następnie wydalane z moczem. Mniej niż 10% leku jest wydalane z moczem w postaci nie zmienionej; około 2% leku w postaci pochodnych wydalane jest z kałem. Średni T0,5 wynosi 24-35 h. Okres półtrwania lamotriginy jest w dużym stopniu zależny od podawanych jednocześnie leków. Średni okres półtrwania jest skrócony do 14 h przez wpływ leków indukujących enzymy wątrobowe (np. karbamazepina, fenytoina) oraz wydłuzony do około 70 h po jednoczesnym stosowaniu walproinianu sodu.

Wskazania
Dorośli: leczenie napadów padaczkowych w monoterapii lub terapii skojarzonej - w kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano skuteczność w napadach częściowych, napadach częściowych z wtórnie uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi, w pierwotnie uogólnionych napadach toniczno-klonicznych oraz w napadach związanych z zespołem Lennox-Gastaut. Dzieci (powyżej 2 rż.): leczenie skojarzone napadów częściowych i uogólnionych, w tym toniczno-klonicznych i napadów związanych z zespołem Lennox-Gastaut. Nie zaleca się monoterapii w nowo rozpoznanej padaczce. Po opanowaniu napadów w terapii skojarzonej można podjąć próbę odstawienia innych leków przeciwpadaczkowych i stosować monoterapię lamotriginą.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na lamotriginę lub pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności
Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z niewydolnością nerek. Nie przeprowadzono badań u pacjentów ze znaczną niewydolnością wątroby - do czasu uzyskania danych klinicznych nie można zalecić stosowania preparatu w tej grupie chorych. Należy zachować ostrożność w leczeniu osób w podeszłym wieku. Brak dostatecznych danych klinicznych dotyczących stosowania preparatu u dzieci do ukończenia 2 rż. - nie zaleca się stosowania preparatu w tej grupie wiekowej. Lamotrigina jest słabym inhibitorem reduktazy kwasu dihydrofoliowego, wskutek czego w leczeniu długotrwałym może zaburzać metabolizm folianów. W długotrwałym stosowaniu - do 1 roku - nie wywołuje istotnych zmian stężenia hemoglobiny, zmian średniej objętości erytrocytów lub zmian stężenia folianów we krwi i erytrocytach, a w czasie podawania przez okres 5 lat nie obserwowano zmian stężenia folianów w erytrocytach.

Ciąża i laktacja
Bezpieczeństwo stosowania w ciąży - kat. C. Lek może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne zagrożenie dla płodu. Lek przenika do mleka matki - nie zaleca się karmienia piersią podczas leczenia.

Działania niepożądane
Podczas monoterapii najczęściej opisywano: ból i zawroty głowy, zmęczenie, wysypkę, nudności, senność i bezsenność. Wysypka, zazwyczaj grudkowo-plamista, występuje najczęściej podczas pierwszych 8 tyg. leczenia i ustępuje po odstawieniu lamotriginy. Rzadko obserwowano ciężkie, zagrażające życiu reakcje skórne, w tym zespół Stevens-Johnsona i zespół Lyella. Ryzyko wystąpienia wysypki jest ściśle związane ze stosowaniem dużych dawek lamotriginy i przekraczaniem zalecanych zakresów dawkowania w okresie wprowadzania leczenia oraz z jednoczesnym stosowaniem walproinianu, który wydłuża średni okres półtrwania lamotriginy blisko 2-krotnie. Istnieją doniesienia, że wysypka może być jednym z objawów zespołu nadwrażliwości, obejmującego różnorodne objawy, w tym gorączkę, powiększenie węzłów chłonnych, obrzęk twarzy oraz odchylenia w wynikach badań krwi i czynności wątroby. Zespół ten wykazuje różny stopień nasilenia zmian klinicznych i może w nielicznych przypadkach prowadzić do rozsianego wykrzepiania śródnaczyniowego (DIC) i niewydolności wielonarządowej. Lamotrigina może nasilać objawy parkinsonizmu u pacjentów z wcześniej rozpoznaną chorobą Parkinsona, w bardzo rzadkich przypadkach może wywoływać objawy pozapiramidowe u pacjentów bez współistniejącego schorzenia układu pozapiramidowego. Inne działania niepożądane obserwowane w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwpadaczkowymi obejmują: podwójne widzenie, zaburzenia ostrości widzenia, stany zapalne spojówek, ból i zawroty głowy, chwiejny chód, zmęczenie, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (z wymiotami włącznie), drażliwość, agresywność, drżenie mięśniowe, pobudzenie, splątanie oraz zmiany hematologiczne (neutropenia, leukopenia, trombocytopenia).

Interakcje
Brak dowodów, że lamotrigina wywołuje klinicznie istotną indukcję lub hamowanie aktywności wątrobowych enzymów oksydacyjnych. Opisywane zmiany stężenia we krwi innych leków przeciwpadaczkowych stosowanych jednocześnie z lamotriginą nie zostały potwierdzone przez badania kontrolowane. Wyniki badań in vitro dowodzą, że lamotrigina nie wypiera innych leków przeciwpadaczkowych z miejsc wiązania z białkami. W badaniu 12 ochotniczek przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne, lamotrygina nie miała wpływu na stężenia etynyloestradiolu i lewonorgestrelu we krwi. Leki przeciwpadaczkowe indukujące enzymy mikrosomalne (np. fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon) nasilają metabolizm lamotriginy. Walproinian zwalnia metabolizm lamotriginy. Istnieją doniesienia o objawach dotyczących o.u.n., takich jak ból i zawroty głowy, nudności, zaburzenia ostrości widzenia, podwójne widzenie i niezborność, które wystąpiły po wprowadzeniu lamotriginy u pacjentów przyjmujących karbamazepinę (objawy te zwykle ustępowały po zmniejszeniu dawki karbamazepiny).

Dawkowanie
Doustnie. Monoterapia. Dorośli i dzieci powyżej 12 rż.: początkowo 25 mg raz na dobę przez pierwsze 2 tyg. leczenia, następnie 50 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Dawkę należy zwiększać co 1-2 tyg. o maksymalnie 50-100 mg do uzyskania oczekiwanego efektu leczniczego. Średnia dawka podtrzymująca wynosi 100-200 mg na dobę w 1-2 dawkach. W niektórych przypadkach osiągnięcie oczekiwanej reakcji wymagało stosowania dawki 500 mg na dobę. Leczenie skojarzone. Dorośli i dzieci powyżej 12 rż.: u pacjentów przyjmujących jednocześnie walproinian lub walproinian z innym lekiem przeciwpadaczkowym dawka początkowa lamotriginy wynosi 25 mg co drugi dzień przez pierwsze 2 tyg., następnie 25 mg raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Następnie dawkę można zwiększać maksymalnie o 25-50 mg co 1-2 tyg. do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Dawka podtrzymująca wynosi zazwyczaj 100-200 mg na dobę w 1-2 dawkach. W przypadku pacjentów przyjmujących inne leki przeciwpadaczkowe (oprócz walproinianu) w tym induktory enzymów wątrobowych (np. fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon) dawka początkowa lamotriginy wynosi 50 mg raz na dobę przez pierwsze 2 tyg., następnie 100 mg na dobę w 2 dawkach przez kolejne 2 tyg. Dawkę można zwiększać o maksymalnie 100 mg co 1-2 tyg. do uzyskania optymalnej reakcji na leczenie. Dawka podtrzymująca wynosi zazwyczaj 200-400 mg na dobę w 2 dawkach. W niektórych przypadkach osiągnięcie oczekiwanej reakcji wymagało stosowania dawki 700 mg na dobę. Ustalanie dawki u pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe, których zakres interakcji z lamotriginą trudno jest przewidzieć, powinno przebiegać jak w leczeniu skojarzonym z walproinianem. Dzieci w wieku 2-12 rż.: u pacjentów przyjmujących jednocześnie walproinian dwka początkowa wynosi 0,15 mg/kg mc. raz na dobę przez pierwsze 2 tyg., następnie 0,3 mg/kg mc. raz na dobę przez kolejne 2 tyg. Dawkę należy zwiększać maksymalnie o 0,3 mg/kg mc. co 1-2 tyg. do uzyskania oczekiwanej reakcji na leczenie. Średnia dawka podtrzymująca wynosi 1-5 mg/kg mc. na dobę w 1-2 dawkach. U pacjentów przyjmujących inne leki przeciwpadaczkowe (oprócz walproinianu) dawka początkowa lamotriginy wynosi 0,6 mg/kg mc. na dobę w 2 dawkach przez pierwsze 2 tyg., następnie 1,2 mg/kg mc. na dobę w 2 dawkach przez kolejne 2 tyg. Dawkę należy zwiększyć maksymalnie o 1,2 mg/kg mc. co 1-2 tyg. do osiągnięcia pożądanego efektu klinicznego. Średnia dawka podtrzymująca wynosi 5-15 mg/kg mc. na dobę w 2 dawkach. Pacjenci ze stopniem B niewydolności wątroby (wg klasyfikacji Child-Pugh): dawka początkowa, dawka w okresie zwiększania i dawka podtrzymująca powinna być zmniejszona o około 50%, natomiast u osób ze stopniem C - o około 75%. Dawki w okresie zwiększania i dawki podtrzymujące należy dostosować do reakcji klinicznej.
Tabletki należy połykać w całości z niewielką ilością wody przed posiłkami lub po posiłku.

Uwagi
Preparat należy odstawiać stopniowo przez okres co najmniej 2 tyg., z wyjątkiem przypadków wystąpienia wysypki. Podczas terapii lamotriginą nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu.