Nazewnictwo międzynarodowe - Agropyron repens (łac.), Couch Grass (ang.)

Perz właściwy jest wieloletnią rośliną z rodziny wiechlinowatych. Znany jest także pod innymi nazwami tj. jako biały perz, psia pasza czy pyrnik. Występuje na terenach o klimacie kontynentalnym i subkontynentalnym, a więc w całej Europie i Azji. W Polsce jest to roślina uważana za pospolity chwast, który jest ciężko zlikwidować. Zazwyczaj rośnie na polach, brzegach lasów i nieużytkach. Osiąga wysokość do 80 cm, lecz jego charakterystyczną cechą są bardzo długie kłącza. Mogą mieć nawet kilkanaście metrów.

Wczesną wiosną zbiera się 2-3 kłącza i po dokładnym umyciu suszy się je w słońcu. Wysuszone przechowuje się w lnianych lub płóciennych workach w suchych pomieszczeniach. Zawiera on mi?dzy innymi inulinę, fruktozę, karotenoidy, kwasy organiczne, olejek lotny, witaminę C, węglowodany, związki krzemowe i sole mineralne, w szczególności żelazo i potas.

Oprócz tego, iż perz uważa się za uporczywy chwast, znany jest on także jako bardzo pożyteczne zioło lecznicze. Wiedzieli o tym już Dioscorides i Pliniusz Starszy, którzy uważali perz za roślinę moczopędną, pomocną w leczeniu kamieni nerkowych i skazy moczanowej.
Współcześnie również korzysta się z dobrodziejstwa leczniczego perzu. Reguluje on przemianę materii, poprawia trawienie oraz obniża poziom tłuszczu w wątrobie i cholesterolu we krwi. Używa się go także przy cukrzycy, prostacie,reumatyzmie, podrażnieniach i schorzeniach pęcherza oraz dróg moczowych. Poza tym perz leczy dolegliwości związane z wątrobą i ma właściwości przeciwbólowe, przeciwbakteryjne i przeciwgorączkowe.
Zewnętrznie używany jest do leczenia chorób skóry mi?dzy innymi trądziku.

Perz wchodzi w skład wielu preparatów, granulatów i mieszanek ziołowych, np. Normogranu i Fitolizyny. Często łączony jest ze skrzypem polnym, liśćmi brzozy czy korzeniem pietruszki.

Dawniej perz używano do produkcji włosia na szczotki i miotły, a także jako składnik mąki. W czasach biedy prażony perz był substytutem kawy.

Ciekawe przepisy

Napar:
Należy jedną łyżkę kłączy perzu zalać szklanką wrzątku i parzyć pod nakryciem około 10-20 minut. Następnie całość odcedzić. Pije się 2-3 razy dziennie po 1/2 szklanki.

Wywar:
Trzeba wsypać 2 łyżeczki pociętych kłączy perzu właściwego do szklanki wody i gotować na wolnym ogniu około 15 minut. Pije się 3 razy dziennie po 1/2 szklanki

Odwar:
Jedną łyżkę rozdrobnionego suszu zalewa się szklanką wody. Całość należy doprowadzić do wrzenia, a następnie gotować pod przykryciem przez 5-7 minut. Pije się 2-3 razy dziennie po 1/2 szklanki.