Nazwa produktu leczniczego: Paclitaxel Hospira

Skład: Paclitaxelum
Postać farmaceutyczna: koncentrat do sporządzania roztworów do infuzji
Dawka: 6 mg/ml
Wielkość opakowania: 1 fiol. 5 ml 1 fiol. 25 ml 1 fiol. 50 ml
Podmiot odpowiedzialny: Hospira UK Ltd.
Wytwórca: Hospira UK Ltd.
Kraj wytwórcy (kod kraju): GB


Działanie
Cytostatyk. Paklitaksel tworzy mikrotubule z dimerów tubuliny i stabilizuje je zapobiegając ich depolimeryzacji, w wyniku czego dochodzi do zahamowania reorganizacji sieci mikrokanalików niezbędnej dla podstawowych czynności komórek związanych z podziałem mitotycznym. Powoduje powstanie nieprawidłowych agregatów lub pęczków mikrotubuli w trakcie cyklu komórkowego oraz wielu gwiazd mikrotubularnych w trakcie mitozy. Po podaniu dożylnym paklitaksel wykazuje dwufazowe zmniejszanie stężenia we krwi. Przy stosowaniu dawek 135 mg i 175 mg/m2 pc. w 3- i 24-godzinnym wlewie dożylnym, średni okres półtrwania fazy końcowej wynosił 3-52,7 h. Stopień wiązania się z białkami osocza wynosi 89-98%. Obecność ranitydyny, cymetydyny, deksametazonu lub difenhydraminy nie wpływa na stopień tego wiązania. Wydalanie leku nie jest do końca poznane. Główną drogą eliminacji leku jest metabolizm wątrobowy i wydzielanie z żółcią. Udział wydalania nerkowego jest niewielki (1,3-12,6%). Lek metabolizowany jest głównie z udziałem układu enzymatycznego cytochromu P-450. Brak danych klinicznych na temat wpływu zaburzeń czynności wątroby i nerek na wydalanie leku.

Wskazania
Rak jajnika: jako lek pierwszego rzutu w połączeniu z cisplatyną w leczeniu pacjentów z zaawansowaną lub resztkową postacią (>1 cm) raka, po wcześniejszej laparotomii; jako lek drugiego rzutu w leczeniu guzów przerzutowych jajników w przypadkach, w których standardowe leczenie z zastosowaniem platyny okazało się nieskuteczne. Rak piersi: w początkowym leczeniu zaawansowanych lub przerzutowych postaci, zarówno w skojarzeniu z antracyklinami, jak i w skojarzeniu z trastuzumabem u chorych ze zwiększoną ekspresją receptora HER-2 na poziomie 3+ oznaczanym w badaniu immunohistochemicznym, u których leczenie antracyklinami nie jest odpowiednie. W monoterapii paklitaksel jest wskazany w leczeniu raka piersi z przerzutami, u których standardowa terapia z zastosowaniem antracyklin nie przyniosła poprawy lub u których nie można było jej zastosować. Paklitaksel jest wskazany w leczeniu uzupełniającym raka piersi u chorych z zajętymi węzłami chłonnymi i nowotworem po standardowej terapii wielolekowej zawierającej antracykliny i cyklofosfamid. Zaawansowana postać niedrobnokomórkowego raka płuca: w skojarzeniu z cisplatyną u pacjentów, u których nie można zastosować leczenia chirurgicznego i/lub radioterapii. Mięsak Kaposiego w przebiegu zespołu AIDS u chorych, u których leczenie antracyklinami liposomalnymi okazało się nieskuteczne.

Przeciwwskazania
Nasilona nadwrażliwość na paklitaksel lub którykolwiek składnik preparatu, zwłaszcza polioksyetylowany olej rycynowy. Neutropenia <1500/mm3 (u pacjentów z mięsakiem Kaposiego <1000/mm3), małopłytkowość ≤100 000/mm3 (u chorych z mięsakiem Kaposiego) <75 000/mm3. Ciąża. Okres karmienia piersią. Ciężka niewydolność wątroby. Ciężkie, niepoddające się leczeniu zakażenie.

Środki ostrożności
Lek powinien być podawany przez zespół mający doświadczenie w prowadzeniu terapii przeciwnowotworowej. Ze względu na możliwość wystąpienia nasilonych reakcji nadwrażliwości na lek, należy zapewnić odpowiednie środki i sprzęt umożliwiający natychmiastowe podjęcie intensywnej terapii. Nie zaleca się podawania preparatu chorym z ciężką niewydolnością wątroby. U chorych mających umiarkowaną lub ciężką niewydolność wątroby po stosowaniu paklitakselu w dłuższych wlewach dożylnych może dojść do nasilenia działania mielosupresyjnego. W przypadku leczenia skojarzonego z cisplatyną, paklitaksel należy podawać przed cisplatyną. Przed podaniem leku pacjenci powinni otrzymać premedykację składającą się z kortykosteroidów, leków przeciwhistaminowych i antagonistów receptorów H2. Zaleca się regularną kontrolę czynności życiowych, zwłaszcza w czasie pierwszej godziny trwania wlewu paklitakselu, a w przypadku skojarzonej terapii raka piersi z antracyklinami lub trastuzumabem należy monitorować czynność serca. W przypadku wystąpienia nasilonej neuropatii obwodowej zaleca się zmniejszenie dawki leku o 20% w kolejnych kursach leczenia. W czasie leczenia należy kontrolować obraz morfologiczny krwi.

Ciąża i laktacja
Lek jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią. Kobiety w wieku rozrodczym oraz mężczyźni leczeni paklitakselem powinni być poinformowani o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji.

Działania niepożądane
Bardzo często: zakażenie, zahamowanie czynności krwiotwórczej szpiku, neutropenia, anemia, małopłytkowość, leukopenia, krwawienie, łagodne reakcje nadwrażliwości (zaczerwienienie skóry, wysypka), neurotoksyczność (głównie neuropatia obwodowa), niedociśnienie, nudności, wymioty, biegunka, zapalenie błon śluzowych, utrata włosów, ból mięśni i stawów. Często: bradykardia, łagodne i przemijające zmiany w obrębie skóry i paznokci, odczyn w miejscu podania (obrzęk, ból, rumień, stwardnienie, zwłóknienie, martwica, zapalenie tkanki łącznej), znaczne zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej i fosfatazy zasadowej. Niezbyt często: wstrząs septyczny, ciężkie reakcje nadwrażliwości wymagające leczenia (zmniejszenie ciśnienia, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia oddychania, uogólniona pokrzywka, drgawki, ból pleców, ból w klatce piersiowej, częstoskurcz, ból brzucha, bóle kończyn, obfite pocenie się, nadciśnienie), kardiomiopatia, bezobjawowy częstoskurcz komorowy, częstoskurcz z rytmem bliźniaczym, blok przedsionkowo-komorowy z omdleniem, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, zakrzepica, zakrzepowe zapalenie żył, znaczne zwiększenie stężenia bilirubiny. Rzadko: zapalenie płuc, zapalenie otrzewnej, posocznica, gorączke neutropeniczna, reakcje anafilaktyczne, neuropatia ruchowa (z łagodnym osłabieniem obwodowym), duszność, naciek opłucnej, śródmiąższowe zapalenie płuc, zwłóknienie płuc, zator płucny, niewydolność oddechowa, świąd, wysypka, rumień, osłabienie, gorączka, odwodnienie, obrzęki, złe samopoczucie, niedrożność lub perforacja jelit, niedokrwienne zapalenie jelit, zapalenie trzustki, zwiększenie stężenia kreatyniny. Bardzo rzadko: ostra białaczka szpikowa, zespół mielodysplastyczny, wstrząs anafilaktyczny, jadłowstręt, stany dezorientacji, neuropatie nerwów autonomicznych (prowadzi do niedrożności porażennej jelit i hipotonii ortostatycznej), drgawki, w tym drgawki typu grand mal, ból i zawroty głowy, ataksja, encefalopatia, zaburzenia czynności nerwu wzrokowego lub widzenia, szczególnie u pacjentów otrzymujących większe dawki niż zalecane, ototoksyczność, utrata słuchu, szumy uszne, zawroty głowy z uczuciem wirowania, migotanie przedsionków, tachykardia nadkomorowa, wstrząs, kaszel, zapalenie okrężnicy z niedokrwienia, zakrzepica krezki, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, zapalenie przełyku, zaparcie, wodobrzusze, neutropeniczne zapalenie okrężnicy, martwica komórek wątroby, encefalopatia wątrobowa, zespół Stevens-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, pokrzywka, oddzielanie się paznokcia od łożyska (należy chronić ręce i stopy przed promieniowaniem słonecznym). Popromienne zapalenie płuc występowało u pacjentów poddawanych dodatkowo radioterapii. Paklitaksel jest lekiem o potencjalnym działaniu mutagennym, rakotwórczym i genotoksycznym. Podawanie trastuzumabu w skojarzeniu z paklitakselem u chorych leczonych uprzednio antracyklinami powodowało zwiększenie częstości występowania i cięższy przebieg zaburzeń czynności serca w porównaniu do chorych leczonych paklitakselem w monoterapii. Podczas leczenia skojarzonego według schematu paklitaksel/doksorubicyna u pacjentów uprzednio nie leczonych z przerzutową postacią raka piersi, nie poddanych wcześniej radioterapii, stwierdzono zastoinową niewydolność krążenia. Następujące zaburzenia występowały częściej w leczeniu przerzutowej postaci raka piersi z zastosowaniem 3-godzinnego wlewu paklitakselu w skojarzeniu z trastuzumabem, jako leczenie pierwszego rzutu niż w przypadku podawania paklitakselu w monoterapii: niewydolność krążenia, zakażenia, dreszcze, gorączka, kaszel, wysypka, ból stawów, tachykardia, biegunka, wzmożone napięcie, krwawienie z nosa, trądzik, opryszczka, przypadkowe urazy, bezsenność, nieżyt nosa, stan zapalny zatok, reakcje w miejscu podania.

Interakcje
W zalecanym schemacie pierwszego rzutu w raku jajnika, paklitaksel należy podawać przed cisplatyną - w przypadku podawania paklitakselu po cisplatynie obserwowano silniejszą mielosupresję i zmniejszenie klirensu paklitakselu o około 20%. Zalecanym schematem stosowania preparatu w początkowym leczeniu przerzutowej postaci raka piersi jest podawanie paklitakselu 24 h po doksorubicynie, ponieważ wydalanie doksorubicyny i jej aktywnych metabolitów może być zmniejszone w przypadku podawania obu leków w krótszych odstępach czasu. Ponieważ metabolizm paklitakselu jest częściowo katalizowany przez izoenzymy CYP2C8 i CYP3A4 cytochromu P450, należy zachować ostrożność podczas podawania paklitakselu w skojarzeniu ze znanymi substratami lub inhibitorami izoenzymu CYP3A4. Rycynooleinian makrogologlicerolu zawarty w preparacie może powodować wypłukiwanie DEHP z pojemników wykonanych z PCV w ilościach zwiększających się z upływem czasu i zwiększaniem się stężenia leku - przygotowanie, przechowywanie i podawanie leku powinno odbywać się z użyciem sprzętu nie zawierającego PCV.

Dawkowanie
Leczenia raka jajnika z zastosowaniem paklitakselu jako leku pierwszego rzutu: 175 mg/m2 pc. we wlewie dożylnym przez 3 h z następczym podaniem cisplatyny w dawce 75 mg/m2 pc. w rytmie co 21 dni lub 135 mg/m2 pc. we wlewie dożylnym przez 24 h z następczym podaniem cisplatyny w dawce 75 mg/m2 pc. w rytmie co 21 dni. Leczenia raka jajnika z zastosowaniem paklitakselu jako leku drugiego rzutu: 175 mg/m2 pc. w 3-godzinnym wlewie dożylnym w rytmie co 21 dni. Leczenia raka piersi z zastosowaniem paklitakselu jako leku pierwszego rzutu: w skojarzeniu z doksorubicyną (50 mg/m2 pc.) paklitaksel należy podawać 24 h po doksorubicynie w dawce 220 mg/m2 pc. w 3-godzinnym wlewie dożylnym w rytmie co 21 dni. W skojarzeniu z trastuzumabem, lek stosuje się w dawce 175 mg/m2 w 3-godzinnym wlewie dożylnym w rytmie co 21 dni. Leczenie raka piersi z zastosowaniem paklitakselu jako leku drugiego rzutu: 175 mg/m2 pc. we wlewie dożylnym przez 3 h w rytmie co 21 dni. Leczenie uzupełniające raka piersi: 175 mg/m2 pc. w 3-godzinnym wlewie dożylnym jako terapia sekwencyjna po zastosowaniu schematu: 4 cykle doksorubicyna + cyklofosfamid lub po standardowej terapii wielolekowej zawierającej antracykliny. Leczenie obejmuje 4 cykle w rytmie co 21 dni. Leczenie zaawansowanej postaci niedrobnokomórkowego raka płuca: 175 mg/m2 pc. w 3-godzinnym wlewie dożylnym w skojarzeniu z cisplatyną w dawce 80 mg/m2 pc. w rytmie co 21 dni. Kolejne dawki preparatu podaje się w zależności od indywidualnej tolerancji leku. Leczenie mięsaka Kaposiego w przebiegu AIDS: 100 mg/m2 pc. w 3-godzinnym wlewie i.v., w rytmie co 14 dni.
Paklitakselu nie należy podawać do czasu, aż liczba granulocytów obojętnochłonnych osiągnie wartość ≥1500 komórek/mm3 (u pacjentów z mięsakiem Kaposiego ≥1000 komórek/mm3), a ilość płytek ≥100 000/mm3 (a u pacjentów z mięsakiem Kaposiego ≥75000/mm3). U pacjentów z ciężką neutropenią (poniżej 500/mm3 utrzymującą się przez 7 dni lub dłużej) lub ciężką neuropatią obwodową należy zmniejszyć dawkę paklitakselu w kolejnych kursach leczenia o 20% (o 25% u pacjentów z mięsakiem Kaposiego). Preparat należy podawać przez zestaw do infuzji z filtrem wewnętrznym o średnicy porów nie przekraczającej 0,22 mikrona. Przed rozpoczęciem podawania paklitakselu należy zastosować premedykację kortykosteroidami, preparatami przeciwhistaminowymi i antagonistami receptorów H2: na 12 i 6 godzin przed podaniem paklitakselu należy podać 20 mg deksametazonu doustnie lub 30-60 min przed podaniem paclitakselu - dożylnie, na 30 do 60 minut przed podaniem paklitakselu należy podać dożylnie 50 mg difenhydraminy lub inny preparat przeciwhistaminowy (np. chlorfeniramina) oraz dożylnie 300 mg cymetydyny lub 50 mg ranitydyny.

Uwagi
Lek powinien być podawany przez wykwalifikowanego lekarza, mającego doświadczenie w prowadzeniu chemioterapii przeciwnowotworowej. Zaleca się częste monitorowanie czynności życiowych, szczególnie w czasie pierwszej godziny wlewu leku. W trakcie terapii należy regularnie kontrolować obraz morfologiczny krwi oraz czynność wątroby i w zależności od wyników tych badań modyfikować dawki w trakcie leczenia. W przypadku leczenia przerzutowej postaci raka piersi z zastosowaniem paklitakselu jako leku pierwszego rzutu w skojarzeniu z antracyklinami lub trastuzumabem należy monitorować czynność serca. Preparat zawiera etanol - należy uwzględnić możliwy wpływu alkoholu na o.u.n. oraz inne efekty jego działania. Podczas podawania leku należy zwrócić szczególną uwagę żeby nie podać leku do tętnicy (ryzyko ciężkich reakcji ze strony okolicznych tkanek).