Orzech włoski – rośnie na pewnym gatunku drzewa liściastego z rodziny orzechowatych. W stanie dzikim można go spotkać na Bałkanach, w południowo -wschodniej Europie, południowo-zachodniej, środkowej i wschodniej Azji oraz w Himalajach. Orzechy włoskie są dość popularne w południowo-zachodnich Chinach. W Polsce orzech włoski jest pospolicie uprawiany.

Polska nazwa „orzech włoski” świadczy o pochodzeniu gatunku z południa Europy. W naukowej nazwie Juglans regia człon juglans wywodzi się z łaciny jovis glans ("orzech Jowisza"), a regia oznacza „królewski”.
Po angielsku nazywa się go Persian walnut, co jest skutkiem pierwotnych siedlisk tego gatunku - również w Persji. W wyrazie walnut dostrzega się germański rdzeń wal- („obcy”). Potwierdza to fakt, że w czasach przedhistorycznych gatunek ten w północnej Europie nie występował. Amerykanie dość popularnie używają błędnej nazwy English walnut, która wynika z faktu, że do Ameryki gatunek ten dotarł prosto z Anglii.
Po niemiecku nazywany jest Persische Walnuss (podobnie jak w angielskim) lub Echte Walnuss. Określenia te tłumaczy się na „orzech prawdziwy”. Rosyjska nazwa грецкий орех (grieckij ariech), podobnie jak w języku polskim świadczy o południowym pochodzeniu gatunku.

Charakterystyka
Drzewa orzechów włoskich maksymalnie osiągają wysokość około 35 m. Zazwyczaj pień jest dość krótki. Orzech nie rośnie samodzielnie, ale najczęściej w pobliżu innych drzew. Dopiero po 6 latach zaczyna owocować. Owocem jest kulisty pestkowiec, który otoczony jest zieloną pokrywą odpadającą jesienią. Zewnętrzna warstwa perykarpu tworzy miękką, zieloną okrywę. Natomiast wewnętrzna część perykarpu, czyli endokarp stanowi skorupę. Nasienie potocznie zwane jest jądrem, które stanowi część jadalną owocu.
Drzewa szczepione zaczynają owocowanie relatywnie wcześnie. Mogą owocować do 150 - 200 lat. Drzewa należą do drzew długowiecznych i owocują do 400, 500 lat (owocowanie zaczynają między 12, a 15 rokiem życia). Znane są również starsze owocujące drzewa w Europie południowej.
Dojrzałe owoce orzecha włoskiego posiadają kształt owalny, a długość wynosi 4-5 cm, natomiast średnica 3-4 cm.
Przykładowe odmiany :
- Albi – odmiana, która odporna jest na mróz i choroby; bardzo plenna; posiada orzechy średniej wielkości, które są smaczne. Zbiór następuje pod koniec września
- Targo - odmiana jest odporna na mróz i choroby; bardzo plenna; orzechy są średnio duże, ale smaczne. Zbiór następuje pod koniec września.

Zastosowanie
Orzechy włoskie zawierają znaczne ilości witamin. Mają dużo witaminy E i z grupy B: B3, B5 i B6. Orzechy zawierają 50% lipidów, około 11% protein i 5% węglowodanów, a wartość energetyczna sięga ponad 520 kcal na 100 gramów. W orzechach występują również znaczne ilości soli mineralnych - potasu, fosforu oraz magnezu.
Drzewa są uprawiane metodami ekstensywnymi, co pozwala na uzyskanie najwyższej jakości orzechów. Orzechy nadają się tak do spożycia bezpośredniego, jak również do produkcji z nich cennego oleju orzechowego.
Orzechy włoskie, że względu na bogactwo witamin są stosowane w lecznictwie. Liście i zielone łupiny posiadają właściwości przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Wykazują działanie przeciwbiegunkowe i przeciwkrwotoczne. Ze względu na dużą ilość garbników zalecane są jako środek ściągający stosowany w zaburzeniach żołądkowo -jelitowych. Odwar jest wykorzystywany w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej, a także do przemywania i okładów przy trądziku, liszajach, oparzeniach. Zielone orzechy pomagają w niszczeniu pasożytów układu pokarmowego. Napar z kory jest środkiem, który łagodnie przeczyszcza organizm. Liście zbierane są pod koniec czerwca i w pierwszych dniach lipca. Suszy się je w przewiewnym i ocienionym miejscu. W suszarce do ziół temperatura nie może przekraczać 40 stopni.
Owoce ze względu na bogactwo nienasyconych kwasów tłuszczowych są zalecane osobom na diecie przeciwmiażdżycowej.
Odwar z liści zmniejsza potliwość rąk i nóg, natomiast sok z liści i zielonych owoców barwi włosy na kasztanowo, dlatego też stosowane są w kosmetyce.

Ciekawostka
Historia uprawy orzecha włoskiego.
Uprawę wprowadzono do Europy zachodniej i północnej w czasach Cesarstwa Rzymskiego, a możliwe jest, że jeszcze wcześniej. Do obu Ameryk dotarła w XVII wieku.
Do ważniejszych europejskich regionów, w których występuje orzech włoski zaliczamy Francję, Rumunię, Bułgarię i Grecję, w Azji można go spotkać w Chinach, Kalifornii w Ameryce Północnej, a w Ameryce Południowej -Chile.
Pielęgnacja drzew z orzechami włoskimi.
Konieczne jest cięcie wykonane na początku marca lub w sierpniu. Inaczej nastąpi bardzo silny wyciek soków. Drzewko jest uzyskane z siewu i nie wymaga cięcia, gdyż samo tworzy wysoki i silny pień. Tego typu zabiegi są ważne jedynie w przypadku szczepionego drzewka. Na zimę, późną jesienią należy zabezpieczyć świeżo posadzone pędy orzecha. Doskonałą formą zabezpieczenia jest przykrywanie słomą lub tekturą. Natomiast nasadę pnia przysypuje się kopczykiem ziemi. Wiosną korzystne jest zasilanie ziemi dookoła wieloskładnikowym nawozem lub kompostem.