Nazewnictwo międzynarodowe - Inula helenium (łac.), Elecampane (ang.)

Oman wielki jest to roślina należąca do rodziny astrowatych, która rośnie zazwyczaj w zaroślach, porębach, rowach czy na mokrych łąkach. Występuje w Azji Środkowej i Europie, a w Polsce uprawiana jest do celów farmaceutycznych. Jak sama nazwa mówi, oman jest dużą rośliną, która osiąga nawet do 2 metrów wysokości.

Surowiec omanu wielkiego stanowią jego kłącza wraz z korzeniami. Wykopuje się je w okresie od września do października, a następnie suszy podłużnie pokrojone w temperaturze nie większej niż 40 stopni C. Zalecane jest przechowywanie w szczelnie zamkniętych naczyniach.

Roślina ma aromatyczny, swoisty zapach oraz gorzki, długotrwały i palący smak. W jej skład wchodzą mi?dzy innymi olejki lotne, związki gorzkie, sole mineralne oraz duża ilość inuliny.
Oman ma działanie moczopędne, żółciopędne i żółciotwórcze. Poprawia on prace żołądka i jelit mi?dzy innymi likwiduje wzdęcia, ból brzucha, uczucie pełności, kolkę jelitową i odbijanie się, a także dzięki przeciwbakteryjnemu działaniu ogranicza rozwój flory bakteryjnej. Wzmaga apetyt. Ma też właściwości przeciwbakteryjne i wykrztuśne, dlatego często używany jest przy kaszlu i chorobach związanych z drogami oddechowymi. Usuwa zalegający w błonach śluzowych i oskrzelach śluz. Działa również uspokajająco.
Wchodzi on w skład wielu mieszanek ziołowych np. Pektosanu.

Starożytni Rzymianie używali omanu wielkiego również w kuchni. Przysmakiem był korzeń smażony w cukrze. W Średniowieczu zaś z korzenia produkowano lecznicze wino.

Ciekawe przepisy

Napar:
Należy 25 g omanu wielkiego zalać 150 ml wody. Pije się przed jedzeniem po 1/2 szklanki 3 razy dziennie.

Lecznicza nalewka:
Trzeba rozdrobnić 100 g korzenia omanu, a następnie zalać to jednym litrem białego wina. Odstawić na 8 dni. Po tym czasie całość przesączyć. Dodaje się po łyżeczce do herbaty kilka razy dziennie.