Nazwa produktu leczniczego: Norcuron

Skład: Vecuronium
Postać farmaceutyczna: proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań
Dawka: 10 mg
Wielkość opakowania: 4 fiol. proszku 10 fiol. proszku 20 fiol. proszku
Podmiot odpowiedzialny: N.V. Organon
Wytwórca: N.V. Organon Schering-Plough
Kraj wytwórcy (kod kraju): NL, F



Działanie
Niedepolaryzujący lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, powodujący zwiotczenie mięśni szkieletowych. Charakteryzuje się względnie szybkim początkiem działania (ok. 90-120 s po podaniu dożylnym wekuronium w dawce 0,08-0,10 mg/kg mc.) i krótkim czasem działania. Po podaniu dożylnym pełne zwiotczenie umożliwiające intubację występuje po 3-4 min, utrzymuje się przez 20-30 min. Praktycznie nie wpływa na układ sercowo-naczyniowy, nie nasila bradykardii, nie wpływa na uwalnianie histaminy. Przechodzi przez barierę łożyskową w ilościach bez znaczenia klinicznego dla noworodka urodzonego z cięcia cesarskiego. Metabolizowany w minimalnym stopniu, głównie wydalany w postaci niezmienionej z żółcią, w niewielkiej ilości z moczem; nie wykazuje tendencji do kumulacji w organizmie. Okres połowiczej eliminacji wynosi 50-90 min. Zniesienie resztkowego działania zwiotczającego następuje po podaniu leków blokujących cholinesterazę (np. neostygmina, prostygmina).

Wskazania
Zwiotczenie mięśni szkieletowych (w tym oddechowych) podczas znieczulenia, zabiegu operacyjnego.

Przeciwwskazania
Brak możliwości stosowania oddechu kontrolowanego; nadwrażliwość na wekuronium lub jon bromkowy. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, dróg żółciowych lub nerek, chorobami nerwowo-mięśniowymi (miastenia gravis, zespół miasteniczny Eaton-Lamberta), po poliomyelitis lub z hipotermią.

Działania niepożądane
Może powodować reakcje anafilaktyczne (szczególnie u pacjentów, u których wystąpiły reakcje anafilaktyczne po innych lekach zwiotczających - alergia krzyżowa), uwalnianie histaminy z reakcją miejscową lub uogólnioną (świąd, rumień, skurcz oskrzeli, zmiany w układzie krążenia). Możliwe jest wystąpienie bradykardii (zwłaszcza u chorych niepremedykowanych) lub u chorych otrzymujących β-adrenolityki. U chorych z ciężkimi zaburzeniami elektrolitowymi (hipokalcemia, hipokaliemia, hipermagnezemia), ciężkimi zaburzeniami wodno-elektrolitowymi i równowagi kwasowo-zasadowej, w hipoproteinemii - działanie leku może być zmienione (nasilone, wydłużone).

Interakcje
Działanie leku nasilają: środki znieczulenia ogólnego (eter, halotan, enfluran, izofluran, metoksyfluran, cyklopropan, tiopental, metoheksital, ketamina, fentanyl, propofol, kwas γ-hydroksymasłowy), inne niedepolaryzujące środki zwiotczające, sukcynylocholina (wcześniej podana), antybiotyki aminoglikozydowe i polipeptydowe, aminopochodne, ureidopochodne i piperazynopochodne, duże dawki metronidazolu, leki moczopędne, leki α-adrenolityczne, leki β-adrenolityczne, tiamina, inhibitory MAO, chinidyna, protamina, sole magnezu. Działanie leku osłabiają: neostygmina, edrofonium, pirydostygmina, pochodne aminopirydyny, noradrenalina, azotiopiryna, teofilina, chlorek wapnia oraz długotrwałe stosowanie kortykosteroidów, pochodnych fenytoiny lub karbamazepiny.

Dawkowanie
Dorośli i dzieci: podanie dożylne, dawka do intubacji 0,08-0,1 mg/kg mc.; dawka po podaniu sukcynylocholiny w celu umożliwienia intubacji: 0,03-0,05 mg/kg mc.; dawki podtrzymujące: 0,02-0,03 mg/kg mc. Dawki podtrzymujące należy podawać, gdy reakcja skurczowa na bodziec powraca do 25% wartości kontrolnej. Zastosowanie dożylnie we wlewie ciągłym: 0,08-0,14 µg/kg mc./min. U pacjentów otyłych należy zmniejszyć dawki. Przy cięciu cesarskim i zabiegach chirurgicznych u noworodków dawka maksymalna wynosi 0,1 mg/kg mc. Lek można rozcieńczać: 0,9% NaCl, roztworem Ringera lub 5% roztworem glukozy.