Nazwa produktu leczniczego: Nexium

Skład: Esomeprazolum
Postać farmaceutyczna: proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji
Dawka: 40 mg
Wielkość opakowania: 10 fiol. proszku
Podmiot odpowiedzialny: AstraZeneca AB
Wytwórca: AstraZeneca AB AstraZeneca Farmaceutica Spain SA AstraZeneca GmbH AstraZeneca Monts AstraZeneca S.p.A. AstraZeneca UK Ltd.
Kraj wytwórcy (kod kraju): S, E, D, F, I, GB



Działanie
S-izomer omeprazolu, specyficzny inhibitor pompy protonowej (H+/K+ ATP-azy) w komórkach okładzinowych błony śluzowej żołądka. Zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w żołądku, zarówno podstawowe, jak i stymulowane. W 97% wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowany w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP2C19 cytochromu P-450 (do pochodnych hydroksylowanych i demetylowanych) oraz częściowo przez izoenzym CYP3A4 (do pochodnej sulfonowej). U pacjentów z prawidłową aktywnością izoenzymu CYP2C19 (tzw. szybko metabolizujących) T0,5 po podaniu wielokrotnym raz na dobę wynosi około 1,3 h. Lek jest wydalany głównie w postaci metabolitów - 80% dawki z moczem, pozostała część z kałem. U pacjentów z lekką do umiarkowanej niewydolnością wątroby metabolizm esomeprazolu może być spowolniony. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby całkowita ekspozycja na esomeprazol jest 2-krotnie zwiększona. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie należy spodziewać się zmian w metabolizmie esomeprazolu.

Wskazania
Hamowanie wydzielania żołądkowego, gdy podanie doustne jest niemożliwe: choroba refluksowa przełyku u pacjentów z zapaleniem przełyku i (lub) ciężkimi objawami refluksu; leczenie wrzodów żołądka związanych z leczeniem niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi; zapobieganie wrzodom żołądka i dwunastnicy, związanym z leczeniem niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, u pacjentów z grupy ryzyka. Zapobieganie nawrotom krwawienia po leczeniu endoskopowym z powodu ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na esomeprazol, inne pochodne benzoimidazolu lub pozostałe składniki preparatu. Równoczesne leczenie nelfinawirem. Dzieci.

Środki ostrożności
Nie jest zalecane stosowanie preparatu z atazanawirem. Ostrożnie stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Ciąża i laktacja
Ze względu na ograniczone dane z badań, lek należy ostrożnie stosować w ciąży. Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Często: ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności lub wymioty, reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Niezbyt często: obrzęki obwodowe, bezsenność, zawroty głowy, parestezje, senność, niewyraźne widzenie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, suchość w jamie ustnej, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie skóry, świąd, wysypka, pokrzywka. Rzadko: leukopenia, trombocytopenia, reakcje nadwrażliwości (gorączka, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna, wstrząs), hiponatremia, pobudzenie, splątanie, depresja, zaburzenia smaku, skurcz oskrzeli, zapalenie jamy ustnej, zakażenie grzybicze (kandydoza) przewodu pokarmowego, zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez, wypadanie włosów, nadwrażliwość na światło, bóle mięśni lub stawów, złe samopoczucie, zwiększona potliwość. Bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia, agresja, omamy, niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą wątroby, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, osłabienie siły mięśniowej, śródmiąższowe zapalenie nerek, ginekomastia. W pojedynczych przypadkach, u pacjentów w stanie krytycznym, którzy otrzymywali omeprazol (racemat) we wstrzyknięciach dożylnych, zwłaszcza w dużych dawkach, występowały nieodwracalne zaburzenia widzenia. Nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego z podawaniem leku. Leczenie preparatami z grupy inhibitorów pompy protonowej może nieznacznie zwiększać ryzyko zakażenia przewodu pokarmowego bakteriami z rodzaju Salmonella i Camphylobacter.

Interakcje
Esomeprazol może zmieniać wchłanianie leków, których biodostępność zależy od pH. Może zmniejszać wchłanianie ketokonazolu i itrakonazolu. Opisywano interakcje inhibitorów pompy protonowej z niektórymi lekami przeciwwirusowymi (mechanizm interakcji może być związany zarówno ze zmianą pH soku żołądkowego jak i hamowaniem aktywności CYP2C19). Obserwowano znaczące zmniejszenie stężenia atazanawiru i nelfinawiru podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu - ze względu na podobne działanie farmakodynamiczne i właściwości farmakokinetyczne omeprazolu i esomeprazolu, nie należy stosować esomeprazolu jednocześnie z nelfinawirem. Nie jest zalecane stosowanie z atazanawirem - jeśli nie można uniknąć takiego połączenia, należy zwiększyć dawkę atazanawiru do 400 mg, zmniejszyć dawkę esomeprazolu do maksymalnie 20 mg i dokładnie monitorować pacjenta. Obserwowano także zwiększenie stężenia sakwinawiru (podawanego z rytonawirem) podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu. Podawanie omeprazolu nie wpłynęło natomiast na ekspozycję na: darunawir (podawany z rytonawirem), amprenawir (podawany z rytonawirem lub bez) oraz lopinawir (podawany z rytonawirem). Esomperazol hamuje aktywność CYP2C19 i może zwiększać stężenie we krwi leków metabolizowanych przez ten izoenzym, tj.: diazepam, cytalopram, imipramina, klomipramina, fenytoina itp. - może być konieczne zmniejszenie dawek tych leków; zaleca się także oznaczanie stężenia fenytoiny w momencie rozpoczęcia leczenia esomeprazolem oraz po jego zakończeniu. Zwiększa Cmax i AUC worykonazolu. W pojedynczych przypadkach, podczas równoczesnego stosowania z warfaryną obserwowano zmiany wartości INR - u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe zaleca się kontrolę INR na początku leczenia oraz po zakończeniu leczenia esomeprazolem. Stosowanie z cyzaprydem może powodować wydłużenie okresu półtrwania esomeprazolu i zwiększenie AUC. Esomeprazol nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny lub chinidyny. Nie prowadzono badań interakcji in vivo po zastosowaniu dużych dawek esomeprazolu dożylnie. Wpływ esomeprazolu na leki metabolizowane przez CYP2C19 może być większy podczas stosowania dożylnego, dlatego należy ściśle kontrolować, czy u pacjentów występują działania niepożądane podczas 3-dniowego okresu podawania leku dożylnie. Leki hamujące CYP2C19 i (lub) CYP3A4 mogą zwiększać ekspozycję na esomeprazol (np. klarytromycyna, worykonazol) - nie ma jednak konieczności rutynowego dostosowania dawki esomeprazolu w obu tych sytuacjach, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, którzy wymagają długotrwałego leczenia należy rozważyć dostosowanie dawki esomeprazolu.

Dawkowanie
Dożylnie. Hamowanie wydzielania żołądkowego, gdy podanie doustne jest niemożliwe - Refluksowe zapalenie przełyku: 40 mg raz na dobę. Objawowy refluks żołądkowo-przełykowy: 20 mg raz na dobę. Wrzody żołądka spowodowane leczeniem NLPZ: 20 mg raz na dobę. Pacjenci z grup ryzyka (w celu zapobiegania wrzodom żołądka i dwunastnicy): 20 mg raz na dobę. Należy możliwie najszybciej przejść na terapię doustną. Zapobieganie nawrotom krwawienia po leczeniu endoskopowym z powodu ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy - 80 mg we wlewie trwającym 30 min, a następnie prowadzić ciągłą infuzję przez 3 dni (72 h) w dawce 8 mg/h. Po leczeniu dożylnym należy kontynuować leczenie hamujące wydzielanie kwasu doustnie.
Preparat można podawać we wstrzyknięciu dożylnym trwającym co najmniej 3 min lub we wlewie dożylnym trwającym 10-30 min (dawka 20 mg i 40 mg) lub 30 min (dawka 80 mg). Dawkę 8 mg/h należy podawać w ciągłym wlewie dożylnym trwającym 71,5 h; szybkość wlewu nie powinna przekraczać 8 mg/h.
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u osób w podeszłym wieku, u pacjentów z niewydolnością nerek lub z lekką do umiarkowanej niewydolnością wątroby. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, w zapobieganiu krwawieniu z wrzodu, po podaniu 80 mg w krótkotrwałym wlewie, wystarczające może być podawanie wlewu dożylnego przez 71,5 godziny w dawce 4 mg/h.


Uwagi
Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć nowotworowy charakter choroby, gdyż esomeprazol może maskować obraz kliniczny i opóźniać rozpoznanie nowotworu.