Nazwa produktu leczniczego: Naropin

Skład: Ropivacainum
Postać farmaceutyczna: roztwór do wstrzykiwań
Dawka: 10 mg/ml
Wielkość opakowania: 5 amp. 10 ml 5 amp. 20 ml
Podmiot odpowiedzialny: AstraZeneca AB
Wytwórca: AstraZeneca AB
Kraj wytwórcy (kod kraju): S



Działanie
Długo działający środek miejscowo znieczulający z grupy amidów w postaci czystego enancjomeru. Lek powoduje odwracalne zmniejszenie przepuszczalności błony komórkowej neuronu dla jonów sodowych, w konsekwencji dochodzi do zmniejszenia szybkości depolaryzacji oraz zwiększenia progu pobudliwości, co powoduje miejscową blokadę przewodnictwa impulsów nerwowych. Duże dawki leku powodują znieczulenie chirurgiczne, małe - blokadę czuciową z ograniczoną blokadą ruchową. Wchłanianie i uzyskane stężenie ropiwakainy we krwi zależy od dawki, drogi podania i unaczynienia w miejscu wstrzyknięcia. Farmakokinetyka liniowa. Z przestrzeni zewnątrzoponowej wchłania się całkowicie, dwufazowo z okresami półtrwania 14 min i 4 h. Końcowy T0,5 wynosi 1,8 h. Wiąże się głównie z kwaśną alfa1-glikoproteiną; frakcja niezwiązana stanowi około 6%. Wahania stężenia niezwiązanej (farmakologicznie czynnej) frakcji leku są o wiele mniejsze niż wahania całkowitego stężenia leku we krwi. Ropiwakaina łatwo przenika przez łożysko i szybko osiąga stan równowagi frakcji niezwiązanej. Metabolizowana w wątrobie głównie na drodze hydroksylacji pierścieni aromatycznych. Po podaniu dożylnym 86% dawki wydalane jest przez nerki, z czego 1% w postaci niezmienionej. Głównym metabolitem jest 3-hydroksyropiwakaina, której 37% jest wydalane przez nerki, głównie w postaci sprzężonej. Pozostałe metabolity wydalane z moczem (1-3%) to: 4-hydroksyropiwakaina, metabolity N-dealkilowane i 4-hydroksydealkilowane.

Wskazania
Znieczulenie w chirurgii: zewnątrzoponowe do zabiegów chirurgicznych (w tym do cięcia cesarskiego), blokady dużych nerwów obwodowych, blokady małych nerwów obwodowych. Zwalczanie ostrego bólu: ciągły wlew do przestrzeni zewnątrzoponowej lub powtarzane wstrzyknięcia, np. w zwalczaniu bólu pooperacyjnego lub porodowego, blokady nerwów obwodowych.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na ropiwakainę lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Nadwrażliwość na leki miejscowo znieczulające z grupy amidów. Odcinkowe znieczulenie dożylne. Znieczulenie okołoszyjkowe w położnictwie. Hipowolemia. Ogólne przeciwwskazania do znieczulenia zewnątrzoponowego, niezależnie od rodzaju stosowanego leku znieczulającego.

Środki ostrożności
Znieczulenia przewodowe powinny być wykonywane przez przeszkolony personel w ośrodkach dysponujących wyposażeniem koniecznym do monitorowania i resuscytacji pacjenta. Znieczulenie zewnątrzoponowe i blokada splotu ramiennego wiążą się z większym ryzykiem wystąpienia drgawek (zwiększone ryzyko niezamierzonego podania donaczyniowego lub szybkiego wchłonięcia dużej ilości leku do krążenia). Zgłaszano rzadkie przypadki zatrzymania akcji serca podczas stosowania preparatu w znieczuleniu zewnątrzoponowym lub podczas blokady nerwu obwodowego, zwłaszcza po niezamierzonym podaniu donaczyniowym, u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów ze współistniejącą chorobą serca. W przypadku wstrzyknięć w obrębie głowy i szyi ciężkie działania niepożądane mogą występować częściej. Nie należy stosować leku do znieczuleń okolic objętych stanem zapalnym. Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci poniżej 12 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku w tej grupie wiekowej. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w złym stanie ogólnym: w podeszłym wieku, z częściowym lub całkowitym blokiem przewodnictwa w mięśniu sercowym, z zaawansowaną chorobą wątroby lub ciężką niewydolnością nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby odstępy pomiędzy kolejnymi dawkami mogą wymagać wydłużenia. Kwasica oraz zmniejszone stężenie białka w osoczu, często obserwowane u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia objawów toksyczności leku. Należy unikać przedłużonego stosowania ropiwakainy u pacjentów równocześnie stosujących silne inhibitory CYP1A2 (np. enoksacyna, fluwoksamina).

Ciąża i laktacja
Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania leku w okresie ciąży. Zastosowanie podczas porodu nie powodowało działań niepożądanych. Brak danych dotyczących przenikania leku do mleka matki.

Działania niepożądane
Najczęściej występują: nagłe zmniejszenie ciśnienia tętniczego i nudności. Ponadto mogą wystąpić: bradykardia, wymioty, parestezje, zwiększenie temperatury ciała, ból i zawroty głowy, zatrzymanie moczu, nadciśnienie, dreszcze, tachykardia, stany lękowe, osłabienie czucia, bardzo rzadko - reakcje alergiczne (w tym wstrząs anafilaktyczny). Znieczulenie przewodowe (bez względu na zastosowany środek) może być związane z wystąpieniem neuropatii oraz dysfunkcji rdzenia kręgowego (np. zespół tętnicy rdzeniowej przedniej, zapalenie pajęczynówki, zespół ogona końskiego), które w rzadkich przypadkach mogą nie przemijać. Przy stosowaniu dużych dawek, szybkim zwiększeniu stężenia leku we krwi, po przypadkowym podaniu donaczyniowym lub przedawkowaniu mogą wystąpić ostre objawy toksyczności. Przy znieczuleniu zewnątrzoponowym i blokadzie splotu ramiennego istnieje większe ryzyko wystąpienia drgawek.

Interakcje
W połączeniu z lekami miejscowo znieczulającymi lub innymi lekami o strukturze amidowej (niektóre leki przeciwarytmiczne), anestetykami lub opioidami może wystąpić nasilenie działań niepożądanych. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami CYP1A2 (enoksacyna, fluwoksamina, werapamil), ze względu na ryzyko zmniejszenia klirensu ropiwakainy (w badaniach in vivo obserwowano zmniejszenie klirensu ropiwakainy o 70% przy jednoczesnym stosowaniu fluwoksaminy). Możliwa jest również interakcja z innymi lekami metabolizowanymi przez CYP1A2 np. z teofiliną, jednak nie jest ona tak istotna klinicznie. Należy unikać przedłużonego podawania preparatu pacjentom leczonym jednocześnie inhibitorami CYP1A2. W badaniach in vivo stwierdzono zmniejszenie klirensu ropiwakainy o 15% przy jednoczesnym stosowaniu ketokonazolu (silnego inhibitora CYP3A4), ale nie ma to znaczenia klinicznego. Ropiwakaina hamuje również konkurencyjnie CYP2D6, co nie ma znaczenia klinicznego.

Dawkowanie
Dawkowanie ustala się na podstawie doświadczenia specjalisty oraz ogólnego stanu pacjenta. Zaleca się uważną aspirację przed i podczas podawania leku w celu uniknięcia niezamierzonego podania donaczyniowego. W przypadku konieczności podania dużych dawek zaleca się zastosowanie próbnej dawki 3-5 ml roztworu lidokainy z adrenaliną. Podanie donaczyniowe leku można rozpoznać na podstawie przemijającego przyspieszenia czynności serca, a niezamierzone podanie podpajęczynówkowe na podstawie objawów blokady podpajęczynówkowej. Aspirację należy powtarzać przed i w czasie podawania dawki głównej, którą należy wstrzykiwać powoli lub w dawkach podzielonych, z szybkością 25-50 mg/min. Jednocześnie należy kontrolować czynności życiowe i utrzymywać kontakt słowny z pacjentem. W przypadku wystąpienia objawów toksyczności należy natychmiast przerwać podawanie leku. Do znieczulenia zewnątrzoponowego w chirurgii stosowano maksymalne dawki do 250 mg. Do znieczulenia splotu ramiennego - do 300 mg (w pojedynczych przypadkach). Podczas długotrwałych blokad (ciągły wlew lub powtarzane dawki) istnieje ryzyko wystąpienia stężenia toksycznego w osoczu lub miejscowego uszkodzenia nerwu. Skumulowana dawka do 675 mg leku podawana w okresie 24 h jest dobrze tolerowana u dorosłych. Ropiwakaina podawana we wlewie z szybkością 28 mg/ml przez 72 h w okresie pooperacyjnym była również dobrze tolerowana. W ograniczonej grupie pacjentów stosowano dawki do 800 mg na dobę - działania niepożądane obserwowano rzadko.
Dorośli i dzieci powyżej 12 lat. Znieczulenia chirurgiczne. Zewnątrzoponowe z dostępu lędźwiowego. Zabiegi chirurgiczne: 15-25 ml roztworu o stężeniu 7,5 mg/ml (113-188 mg) lub 15-20 ml roztworu o stężeniu 10 mg/ml (150-200 mg). Cięcie cesarskie: 15-20 ml roztworu o stężeniu 7,5 ml (113-150 mg) - należy stosować podawanie powtarzane: dawkę początkową ok. 100 mg (13 lub 14 ml) podawać przez 3-5 min; można podać 2 dawki dodatkowe - max. 50 mg łącznie. Zewnątrzoponowe z dostępu piersiowego. Leczenie bólu pooperacyjnego: 5-15 ml (zależnie od poziomu podania) roztworu o stężeniu 7,5 mg/ml (38-113 mg). Blokady dużych nerwów obwodowych - blokada splotu ramiennego: 30-40 ml roztworu o stężeniu 7,5 mg/ml (225-300 mg). Inne blokady obwodowe (np. blokada małych nerwów, znieczulenie nasiękowe): 1-30 ml roztworu o stężeniu 7,5 mg/ml (7,5-225 mg). Leczenie ostrego bólu - tylko roztwór o stężeniu 2 mg/ml. Zewnątrzoponowe z dostępu lędźwiowego. Szybkie wstrzyknięcie: 10-20 ml (20-40 mg); wstrzyknięcia powtarzane (np. znieczulenie podczas porodu): 10-15 ml (20-30 mg) - minimalny odstęp czasowy 30 min. Wlew ciągły: znieczulenie podczas porodu: 6-10 ml/h (12-20 mg/h); leczenie bólu pooperacyjnego: 6-14 ml/h (12-28 mg/h). Zewnątrzoponowe z dostępu piersiowego. Wlew ciągły (leczenie bólu pooperacyjnego): 4-8 ml/h (8-16 mg/h). Blokady obwodowe (np. blokada małych nerwów, znieczulenie nasiękowe): 1-100 ml (2-200 mg).
Leczenie bólu pooperacyjnego podaniem zewnątrzoponowym należy rozpocząć od indukcji blokady (w przypadku gdy preparat nie był stosowany do znieczulenia) - przez cewnik zewnątrzoponowy należy podać preparat o stężeniu 7,5 mg/ml, następnie znieczulenie kontynuuje się podając wlew preparatu o stężeniu 2 mg/ml z szybkością 6-14 ml (12-28 mg)/h. Znieczulenie zewnątrzoponowe można prowadzić przez maksymalnie 3 dni.