Nazwa produktu leczniczego: Milurit

Skład: Allopurinolum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 100 mg
Wielkość opakowania: 50 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Egis Pharmaceuticals Plc
Wytwórca: Egis Pharmaceuticals Plc
Kraj wytwórcy (kod kraju): H



Działanie
Allopurinol oraz jego metabolit oksypurinol hamują oksydazę ksantynową, enzym odpowiedzialny za syntezę kwasu moczowego. Lek obniża stężenie kwasu moczowego w surowicy i w moczu, co zapobiega osadzaniu się kryształów moczanowych w tkankach i/lub nasila ich rozpad. Lek zapobiega występowaniu i nawrotom kamicy moczanowej. Z przewodu pokarmowego wchłania się 70-90% dawki. Cmax w osoczu jest osiągane po 0,5 do 2 h. T0,5 wynosi 1-3 h. Lek metabolizowany jest w wątrobie do oksypurinolu. Allopurinol oraz jego metabolit nie wiążą się z białkami osocza. Około 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, około 70% jest wydalane z moczem w postaci oksypurinolu, 20% wydalane jest w postaci niezmienionej z kałem. Stężenie kwasu moczowego zmniejsza się od 4 dnia leczenia, maksymalne działanie jest osiągane po upływie 2 tygodni.

Wskazania
Zmniejszenie wytwarzania moczanów/kwasu moczowego w chorobach, w których ich odkładanie już nastąpiło (np. dnawe zapalenie stawów, guzki dnawe, kamica nerkowa) lub w stanach klinicznych w których istnieje takie ryzyko (leczenie nowotworów potencjalnie prowadząca do ostrej nefropatii moczanowej). Głównymi stanami klinicznymi, w których może nastąpić odkładanie moczanów/kwasu moczowego są: dna moczanowa, kamica moczanowa, choroby nowotworowe i zespoły mieloproliferacyjne z szybkim obrotem komórkowym, w których zwiększone stężenie moczanów występuje samoistnie lub jest wywołane leczeniem.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Leczenia nie można rozpoczynać w ostrym napadzie dny. Nie wolno stosować w przypadku bezobjawowego zwiększenia stężenia kwasu moczowego we krwi.

Środki ostrożności
W przypadku wystąpienia objawów reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku. Dzieci nie powinny przyjmować preparatu, z wyjątkiem wtórnej hiperurykemii w przebiegu chorób nowotworowych układu krwiotwórczego lub innych nowotworów, albo w przypadku niektórych defektów enzymatycznych. U pacjentów z predyspozycją do zaburzeń czynności nerek (podeszły wiek, przyjmowanie leków moczopędnych lub inhibitorów konwertazy angiotensyny) stosowanie leków wymaga ścisłej kontroli medycznej. Na początku leczenia zaleca się monitorowanie czynności wątroby oraz przyjmowanie z grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych lub kolchicyny (w celu uniknięcia ostrego napadu dny). W przypadku bardzo dużych stężeń kwasu moczowego (nowotwory złośliwe i ich leczenie) stosowanie leku może prowadzić do odkładania ksantyny w tkankach, co można złagodzić stosując odpowiednie nawodnienie. W przypadku zmian w układzie krwiotwórczym zaleca się systematyczne wykonywanie badań morfologii krwi. Lek w dawce 100 mg zawiera 50 mg laktozy, dlatego nie powinni go stosować pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja
Lek może być stosowany w ciąży w jedynie w przypadkach, gdy nie ma bezpieczniejszej alternatywy, a sama choroba niesie ze sobą ryzyko dla matki lub nienarodzonego dziecka. Allopurinol i oksypurinol są wydzielane z mlekiem kobiecym, jednakże brak jest danych dotyczących ich wpływu na dziecko karmione piersią.

Działania niepożądane
Najczęściej występują reakcje skórne. Jeśli wystąpią zmiany grudkowo-plamiste, niekiedy łuskowate, czasem plamiczne, rzadko złuszczające i powodujące świąd - należy natychmiast odstawić lek. W przypadku zmiany o niewielkim nasileniu, po ich ustąpieniu, można kontynuować terapię, stosując początkowo małe dawki i stopniowo je zwiększać. Jeśli zmiany wystąpią powtórnie, lek należy odstawić na stałe, ponieważ mogą wystąpić ciężkie reakcje nadwrażliwości (gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, bóle stawów i/lub eozynofilia, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka. Występują one rzadko. Związane z nimi zapalenia naczyń i odczyny tkankowe, mogą przejawiać się w zapaleniu wątroby, zaburzeniach czynności nerek i bardzo rzadko drgawkami. Bardzo rzadko opisywano wstrząs anafilaktyczny. Tego typu objawy mogą wystąpić w każdym momencie leczenia, wtedy należy lek odstawić natychmiast i na stałe. Często: wysypka. Niezbyt często: reakcje nadwrażliwości; wymioty nudności (można nim zapobiec, podając lek po posiłkach); bezobjawowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby (w tym martwica i ziarniniakowe zapalenie wątroby). Bardzo rzadko: czyraczność; agranulocytoza, niedokrwistość plastyczna, trombocytopenia (zaburzenia te mogą wystąpić szczególnie u osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby); limfadenopatia angioimmunoblastyczna; cukrzyca, hiperlipidemia; depresja; śpiączka, porażenie, ataksja, neuropatia, parestezje, senność, bóle głowy, zaburzenia smaku; zaćma, zaburzenia widzenia, zmiany w obszarze plamki żółtej; zawroty głowy; dławica piersiowa, bradykardia, nadciśnienie tętnicze; nawracające krwawe wymioty, biegunki tłuszczowe, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zmiana częstości wypróżnień; obrzęk naczynioruchowy, rumień trwały, łysienie, odbarwienie włosów; krwiomocz, mocznica; niepłodność u mężczyzn, zaburzenia erekcji, ginekomastia; obrzęki, ogólne złe samopoczucie, osłabienie, gorączka.

Interakcje
Łączne podanie allopurinolu z merkaptopuryną i azatiopryną powoduje wydłużenie ich czasu działania (dawki tych leków należy w czasie jednoczesnego podawania z allopurinolem zmniejszyć). T0.5 widarabiny ulega wydłużeniu - należy monitorować pacjenta w celu wykrycia objawów zwiększonego działania toksycznego. Salicylany i środki zwiększające wydalanie kwasu moczowego mogą zmniejszyć skuteczność leku. Wzmaga hipoglikemizujące działanie chlorpropamidu, zwłaszcza przy współistniejącej niewydolności nerek. Może nasilać przeciwzakrzepowe działanie leków z grupy pochodnych kumaryn (w tym warfaryny). Opisywano hamowanie metabolizmu teofiliny. Obserwowano częstsze występowanie wysypek skórnych, podczas jednoczesnego podawania ampicyliny lub amoksycyliny. Obserwowano nasilenia hamowania czynności szpiku kostnego u pacjentów z chorobą nowotworową, leczonych cyklofosfamidem oraz innymi lekami cytostatycznymi i allopurinolem. Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną lub dydanozyną zwiększa ich stężenie w osoczu, co może nasilać ich toksyczność.

Dawkowanie
Dorośli. Dawka początkowa: 100 mg/dobę jednorazowo. Jeśli jest to konieczne dawkę leku można zwiększać stopniowo co tydzień o 100 mg do uzyskania prawidłowego stężenia kwasu moczowego we krwi. Dawka podtrzymująca 200-600 mg/dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 800 mg. W przypadku chorób nowotworowych leczenie allopurinolem należy rozpocząć 1-2 dni przed leczeniem przeciwnowotworowym, stosując dawkę dobową 600-800 mg przez 2-3 dni, a następnie dawkę podtrzymującą, która zależy od zmian stężenia kwasu moczowego we krwi. W niewydolności wątroby lub nerek dawki należy zmniejszyć. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek wskazane jest stosowanie dawki mniejszej niż 100mg/dobę lub podawanie 100mg w odstępach dłuższych niż 24h. U pacjentów dializowanych 2-3 razy w tygodniu, należy rozważyć podawanie 300-400 mg leku tuż po każdej dializie, bez podawania kolejnych dawek do czasu następnego zabiegu. Dzieci w wieku poniżej 15 lat: zwykle 10-20 mg/kg m.c/dobę do maksymalnej dawki 400mg/dobę Stosowanie preparatu u dzieci rzadko jest wskazane, z wyjątkiem chorób nowotworowych (szczególnie białaczki) i niektórych zaburzeń enzymatycznych. Chory powinien przyjmować duże ilości płynu; dobowe wydalanie moczu powinno wynosić przynajmniej 2 l, lek lepiej jest podawać po posiłkach.

Uwagi
Ponieważ prawidłowe leczenie doprowadza do rozpuszczenia dużych kamieni moczanowych znajdujących się w miedniczkach nerkowych, istnieje niewielka możliwość ich zaklinowania się w moczowodzie. Ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych takich jak senność, zawroty głowy i ataksja, pacjenci powinni zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych.