Nazwa produktu leczniczego: Mannitol 20% Fresenius

Skład: Mannitolum
Postać farmaceutyczna: roztwór do wlewu i infuzji
Dawka: 200 mg/ml
Wielkość opakowania: 1 butelka 100 ml 1 butelka 250 ml 1 butelka 500 ml
Podmiot odpowiedzialny: Fresenius Kabi Polska Sp. z o.o.
Wytwórca: Fresenius Kabi Italia S.r.L.
Kraj wytwórcy (kod kraju): I



Działanie
Lek moczopędny z grupy diuretyków osmotycznych. Podany dożylnie początkowo zwiększa osmolarność osocza i płynu śródmiąższowego, powodując przemieszczanie płynów z o.u.n., płynu mózgowo-rdzeniowego i gałki ocznej do płynu zewnątrzkomórkowego i łożyska naczyniowego. Zwiększenie objętości krwi krążącej nasila przepływ nerkowy i filtrację w kłębuszkach oraz powoduje zwiększenie ciśnienia osmotycznego moczu pierwotnego i zmniejszenie wchłaniania zwrotnego wody w kanalikach nerkowych. Procesy te prowadzą do zwiększonej diurezy. Po podaniu dożylnym 100 g mannitolu 80% dawki wydala się z moczem w ciągu 3 h w postaci niezmienionej.

Wskazania
Oligoanuria o różnej etiologii, występująca od niedawna. Przyspieszenie wydalenia substancji toksycznych przez układ moczowy. Obniżenie ciśnienia śródczaszkowego i leczenie obrzęku mózgu. Obniżenie podwyższonego ciśnienia śródgałkowego, niereagującego na inny rodzaj leczenia. Badania czynnościowe szybkości przesączania kłębkowego.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Hiperosmolarność osocza. Ciężkie odwodnienie. Ciężka niewydolność serca z zastojem w płucach lub obrzękiem płuc. Ciężka niewydolność nerek z bezmoczem. Krwawienia śródczaszkowe, z wyjątkiem krwawień podczas kraniotomii. Preparatu nie należy podawać z krwią przez ten sam zestaw do przetaczania (pseudoaglutynacja krwinek).

Ciąża i laktacja
W ciąży i okresie karmienia piersią stosować jedynie w przypadku bezwzględnej konieczności.

Działania niepożądane
Niezbyt często mogą wystąpić: zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, niedociśnienie, zakrzepowe zapalenie żył. Rzadko obserwowano: skórne reakcje nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, odwodnienie, obrzęki, ból i zawroty głowy, drgawki, zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego, niewyraźne widzenie, arytmię, nadciśnienie, przekrwienie lub obrzęk płuc, nieżyt nosa, suchość w jamie ustnej, wzmożone pragnienie, nudności, wymioty, martwicę skóry, pokrzywkę, kurcze mięśni, wzmożoną diurezę, zespół nerczycowy, zatrzymanie moczu, dreszcze, bóle w klatce piersiowej (typu dławicowego), gorączka. Bardzo rzadko może wystąpić zastoinowa niewydolność krążenia lub ostra niewydolność nerek. U pacjentów po zabiegach neurochirurgicznych mannitol może zwiększać przepływ mózgowy krwi i ryzyko wystąpienia krwawienia pooperacyjnego. Może dojść do podrażnienia żył, zwłaszcza przy przedłużających się wlewach.

Interakcje
Leki moczpędne nasilają działanie preparatu. Podczas jednoczesnego stosowania z cyklosporyną zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności. Mannitol przyspiesza eliminację leków wydalanych z moczem, m.in. litu i metotreksatu. Może nasilać działanie tubokuraryny i depolaryzujących leków blokujących płytkę nerwowo-mięśniową oraz ototoksyczne działanie aminoglikozydów. Może osłabiać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych. Hipokaliemia spowodowana stosowaniem leku nasila toksyczne działanie glikozydów naparstnicy.

Dawkowanie
Dożylnie we wlewie kroplowym. Dawkowanie i szybkość wlewu indywidualnie, zależnie od masy ciała, wieku, stanu klinicznego pacjenta.
Dorośli: zwykle 20-200 g/dobę, w większości przypadków poprawa następuje po dawce 50-100 g/dobę, szybkość podania wlewu ustala się na podstawie diurezy, która powinna wynosić co najmniej 30-50 ml/h (mniejsza diureza po 12-godzinnym wlewie jest wskazaniem do przerwania wlewu). W wyraźnej oligurii lub w zaburzeniach czynności nerek - dawka próbna wynosi 0,2 g/kg m.c., podawanie tej dawki przez 3-5 min powinno wywołać diurezę o szybkości co najmniej 30-50 ml/h, jeśli szybkość diurezy nie zwiększa się można podać drugą dawkę próbną, brak zadawalającego efektu leczniczego po drugiej dawce próbnej świadczy o nieskuteczność leczenia mannitolem.

Uwagi
W przypadku powtarzania wlewów należy kontrolować parametry gospodarki wodno-elektrolitowej.