Nazwa produktu leczniczego: Madopar 125 mg

Skład: Benserazidum Levodopum
Postać farmaceutyczna: tabletki do sporządzania zawiesiny doustnej
Dawka: 25 mg 100 mg
Wielkość opakowania: 100 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Roche Polska Sp. z o.o.
Wytwórca: Roche Polska Sp. z o.o.
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL



Działanie
Lek przeciwparkinsonowski - połączenie lewodopy (prekursor dopaminy) oraz benserazydu (inhibitor dekarboksylazy o działaniu obwodowym). Lewodopa jest prekursorem dopaminy, której niedobór stwierdza się w chorobie Parkinsona. Obwodowa dekarboksylacja lewodopy zmniejsza skuteczność działania leku i odpowiada za większość działań niepożądanych. Z tego względu lewodopa jest stosowana razem z inhibitorem obwodowym dekarboksylazy. Benserazyd, który nie przenika przez barierę krew-mózg, hamuje dekarboksylację lewodopy poza o.u.n. Zastosowanie lewodopy z benserazydem powoduje znaczne zwiększenie dostępności lewodopy dla mózgu i pozwala zmniejszyć dawkę lewodopy, a tym samym zmniejsza ilość i nasilenie działań niepożądanych. Wszystkie postacie farmaceutyczne preparatu Madopar o nieprzedłużonym uwalnianiu są biorównoważne. Po podaniu tabl. lub kaps. maksymalne stężenie lewodopy we krwi uzyskuje się w ciągu około 1 h. Jednoczesne spożywanie pokarmu zmniejsza szybkość i wielkość resorpcji lewodopy. Farmakokinetyka tabl. do sporz. zaw. doustnej jest bardzo podobna do farmakokinetyki tabl. i kaps., wcześniej natomiast jest osiąganie maksymalne stężenie leku we krwi. Preparat HBS ma inne właściwości farmakokinetyczne. Substancje czynne powoli uwalniają się w żołądku, zaś maksymalne stężenie lewodopy we krwi występuje po 2-3 h od podania i jest ono mniejsze o 20-30% niż w przypadku postaci standardowych. Preparat HBS wykazuje właściwości kontrolowanego i ciągłego uwalniania substancji czynnych. Biodostępność kapsułek HBS, wynosząca 50-70% biodostępności standardowych postaci preparatu, nie zależy od wpływu spożywanego pokarmu.

Wskazania
Leczenie choroby Parkinsona. Ponadto, Madopar 125 mg kapsułki, Madopar 250 mg kapsułki oraz Madopar HBS kapsułki jest wskazany w leczeniu objawowym zespołu niespokojnych nóg (RLS), w tym w leczeniu idiopatycznego RLS oraz RLS związanego z niewydolnością nerek wymagającą dializy.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na lewodopę, benserazyd lub pozostałe składniki preparatu. Stosowanie nieselektywnych inhibitorów MAO. Stosowanie równocześnie selektywnego inhibitora MAO-A i selektywnego inhibitora MAO-B. Zaburzenia endokrynologiczne. Zaburzenia czynności nerek (z wyjątkiem pacjentów dializowanych z RLS). Zaburzenia czynności wątroby. Choroby serca. Zaburzenia psychiczne z objawami psychotycznymi. Jaskra z zamkniętym kątem przesączania. Pacjenci w wieku poniżej 25 lat (musi być zakończony rozwój układu kostnego). Kobiety w ciąży lub w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych metod antykoncepcji.

Środki ostrożności
Ostrożnie stosować u pacjentów z jaskrą z otwartym kątem przesączania (należy regularnie kontrolować ciśnienie wewnątrzgałkowe) oraz z cukrzycą (należy częściej kontrolować stężenie glukozy we krwi). W przypadku zabiegów chirurgicznych w znieczuleniu ogólnym z użyciem halotanu należy odstawić preparat 12-48 h przed zabiegiem.

Ciąża i laktacja
Preparat jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznych metod antykoncepcji. Nie należy karmić piersią w trakcie leczenia preparatem ze względu na ryzyko wystąpienia wad rozwojowych układu kostnego dziecka.

Działania niepożądane
W badaniach klinicznych zanotowano: nasilenie objawów RLS, ból i zawroty głowy, zakażenie z gorączką, katar, zapalenie oskrzeli, suchość w jamie ustnej, nudności, biegunkę, arytmię, zwiększenie ciśnienia tętniczego. Ponadto, po wprowadzeniu leku do obrotu obserwowano: jadłowstręt, depresję, pobudzenie, lęk, bezsenność, omamy, urojenia, tymczasową dezorientację, senność (bardzo rzadko epizody nagłego zasypiania), wymioty, zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych i fosfatazy alkalicznej, zwiększenie azotu mocznikowego we krwi, zmianę zabarwienia moczu. Rzadko: niedokrwistość hemolityczną, przemijającą leukopenię i trombocytopenię, reakcje nadwrażliwości (świąd, wysypkę), zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie ortostatyczne. W pojedynczych przypadkach: zmianę odczuwania smaku lub przemijająca utratę smaku. Mogą także wystąpić: patologiczna skłonność do gier hazardowych, zwiększenie popędu płciowego oraz nadmierna aktywność seksualna (opisywane u pacjentów leczonych agonistami dopaminy). Podczas stosowania większych dawek lub w późniejszym okresie leczenia u pacjentów z chorobą Parkinsona mogą występować ruchy mimowolne (np. pląsawicze i atetotyczne). Po dłuższym okresie leczenia mogą występować wahania skuteczności terapeutycznej, obejmujące takie objawy, jak „freezing”, „end-off-dose” i „on-off” (zazwyczaj dają się one zmniejszyć przez dostosowanie dawki oraz przez podawanie mniejszych dawek w krótszych odstępach czasu). Nagłe odstawienie preparatu może spowodować potencjalnie zagrażający życiu stan przypominający złośliwy zespół neuroleptyczny.

Interakcje
W przypadku równoczesnego stosowania preparatu z działającym przeciwcholinergicznie triheksyfenidylem zmniejsza się szybkość, ale nie wielkość resorpcji lewodopy (jednoczesne stosowanie obu preparatów nie ma jednak wpływu na farmakokinetykę lewodopy). Jednoczesne podawaniem z preparatem środków zobojętniających sok żołądkowy zmniejsza wchłanianie lewodopy o 32%. Siarczan żelaza zmniejsza Cmax i AUC lewodopy o 30-50% (zmiana ta może być istotna klinicznie u niektórych pacjentów). Metoklopramid zwiększa szybkość wchłaniania lewodopy. Nie są znane żadne interakcje farmakokinetyczne pomiędzy lewodopą a bromokryptyną, amantadyną, selegininą i domperydonem. Leki neuroleptyczne, opioidy oraz preparaty hipotensyjne zawierające rezerpinę hamują działanie preparatu Madopar. Preparat nie może być podawany w skojarzeniu z nieselektywnymi nieodwracalnymi inhibitorami MAO - od zakończenia stosowania inhibitora MAO do rozpoczęcia przyjmowania preparatu Madopar powinno upłynąć co najmniej 2 tyg. Jednoczesne stosowanie preparatu z selektywnymi inhibitorami MAO-B (np. selegiliną, rasagiliną) lub z selektywnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemidem) nie jest przeciwwskazane - należy jednak szczególnie starannie ustalać dawkę preparatu Madopar. Jednoczesne stosowanie selektywnego inhibitora MAO-A i selektywnego inhibitora MAO-B odpowiada nieselektywnemu hamowaniu MAO i dlatego nie należy ich stosować jednocześnie z preparatem Madopar. Nie należy podawać preparatu razem z lekami sympatykomimetycznymi (tj. adrenalina, noradrenalina, izoproterenol lub amfetamina) ze względu na nasilenie ich działania przez lewodopę - jeżeli skojarzone stosowanie jest konieczne, wymagana jest ścisła kontrola oraz monitorowanie czynności układu sercowo-naczyniowego oraz zmniejszenie dawki leków sympatykomimetycznych. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciw parkinsonizmowi (leki przeciwcholinergiczne, amantadyna i agoniści dopaminy) jest dopuszczalne, chociaż nasileniu może ulec zarówno działanie lecznicze jak i działania niepożądane; może zaistnieć konieczność zmiany dawkowania. Na początku leczenia pomocniczego inhibitorem COMT, może być konieczne zmniejszenie dawkowania preparatu Madopar. Preparat należy odstawić 12-48 h przed zabiegiem chirurgicznym z użyciem halotanu. Jednoczesne spożywanie posiłków bogatych w białko może osłabiać działanie leku.

Dawkowanie
Leczenie preparatem powinno być rozpoczynane stopniowo. Dawkę należy dobierać indywidualnie i ustalać w zależności od efektu terapeutycznego. Poniższe zalecenia należy traktować jako wskazówki.
Choroba Parkinsona. Preparat należy przyjmować 30 min przed posiłkiem lub 1 h po posiłku. Aby uniknąć działań niepożądanych ze strony p. pokarm. lek najlepiej jest przyjmować z niewielką ilością płynu i pieczywa. Leczenie początkowe: we wczesnym stadium choroby zaleca się rozpocząć leczenie stosując 1 kaps. 62,5 mg 3-4 razy na dobę. Jeśli pacjent dobrze toleruje leczenie początkowe, dawkę można stopniowo zwiększać, w zależności od odpowiedzi klinicznej. Optymalny efekt leczniczy osiąga się zazwyczaj przy dobowej dawce 300-800 mg lewodopy i 75-200 mg benserazydu w 3 dawkach podzielonych, stosowanych przez 4-6 tyg. Jeśli zaistnieje konieczność zastosowania większych dawek leku, należy zachować miesięczny odstęp pomiędzy kolejną zmianą dawki. Leczenie podtrzymujące: średnia dawka podtrzymująca wynosi 125 mg preparatu 3-6 razy na dobę. Pacjenci leczeni innymi lekami przeciw parkinsonizmowi mogą otrzymywać produkt Madopar. W miarę jak stan chorego leczonego preparatem Madopar ulega poprawie, można zredukować dawki tych leków lub stopniowo je odstawić. Preparat Madopar w postaci tabl. do sporz. zawiesiny doustnej jest szczególnie wskazany u chorych z dysfagią lub w sytuacjach, gdy pożądane jest szybsze rozpoczęcie działania leku, np. u chorych cierpiących z powodu wczesnoporannej lub popołudniowej akinezji lub, u których występują objawy opóźnienia działania dawki („delayed-on") lub hipokinezji końca dawki („wearing-off'). Pacjenci, którzy odczuwają duże różnice w działaniu leku w ciągu dnia (zjawisko „on-off”) powinni otrzymywać odpowiednio mniejsze dawki częściej w ciągu dnia, albo zaleca się stosowanie preparatu Madopar HBS. Zmiana standardowej postaci preparatu na Madopar HBS powinna się odbywać z dnia na dzień, począwszy od pierwszej dawki porannej. Należy utrzymać tę samą dawkę i tę samą częstotliwość podawania leku, jak przy postaci standardowej, a po 2-3 dniach dawkę dobową stopniowo zwiększyć (o około 50%). Sposób dawkowania preparatu HBS ustala się indywidualnie z zachowaniem szczególnej ostrożności, w odstępach co najmniej 2-3-dniowych pomiędzy każdą zmianą dawki leku. U chorych ze zmniejszoną w nocy sprawnością motoryczną pozytywne efekty uzyskuje się przez stopniowe zwiększenie ostatniej dawki wieczornej preparatu HBS do 250 mg, podawanego bezpośrednio przed snem. Nadmierną odpowiedź (dyskinezy) po podaniu preparatu HBS można zredukować przez wydłużenie odstępu pomiędzy poszczególnymi dawkami leku. W przypadku braku zadowalającej odpowiedzi klinicznej po zastosowaniu preparatu HBS, wskazany jest powrót do leczenia postaciami standardowymi leku. Zespół niespokojnych nóg. Preparat przyjmuje się 1 h przed snem. Aby uniknąć działań niepożądanych ze strony p. pokarm. lek najlepiej jest przyjmować z niewielką ilością płynu i pieczywa. W przypadku trudności z zasypianiem leczenie należy rozpocząć od dawki 62,5-125 mg (postać standardowa); jeżeli objawy nie ustępują, można zwiększyć dawkę do 250 mg. W przypadku trudności z zasypianiem z zaburzeniami snu w ciągu nocy należy podawać 1 kaps. preparatu HBS wraz z 1 kaps. standardową 125 mg 1 h przed snem. Jeśli nie uzyska się wystarczającego złagodzenia dolegliwości w drugiej części nocy, można zwiększyć dawkę do 2 kaps. preparatu HBS. W przypadku trudności z zasypianiem z zaburzeniami snu w ciągu nocy oraz dodatkowymi zaburzeniami w ciągu dnia zaleca się podanie dodatkowej dawki 125 mg standardowego preparatu Madopar. Nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki dobowej wynoszącej 500 mg. Jeżeli wystąpi nasilenie objawów lub efekt z odbicia należy rozważyć leczenie uzupełniające ze zredukowaniem dawki lewodopy lub stopniowe odstawienie lewodopy i zastąpienie jej innym lekiem. U pacjentów z RLS, którzy są poddawani dializom, należy stosować dawkę 125 mg standardowego preparatu lub w postaci tabletek do sporządzania zawiesiny, podawaną na 30 minut przed dializą.
Kaps. i kaps. HBS należy połykać w całości. Tabl. mogą być rozkruszane w celu łatwiejszego połknięcia. Tabl. do sporz. zaw. doustnej należy zalać niewielką ilością wody (ok. 25-50 ml); powstałą zawiesinę należy wypić w ciągu 0,5 h; tuż przed spożyciem zamieszać.

Uwagi
Lek należy odstawiać stopniowo. Podczas leczenia należy kontrolować obraz krwi oraz czynności wątroby i nerek. Preparat może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych dotyczących katecholamin, kreatyniny, kwasu moczowego i glukozy; może powodować fałszywie dodatnie wyniki odczynu Coombsa. Podczas leczenia preparatem może wystąpić senność i w rzadkich przypadkach nagłe napady snu - należy ostrzec pacjentów, aby nie prowadzili pojazdów mechanicznych i nie obsługiwali maszyn w przypadku występowania takich objawów.