Nazwa produktu leczniczego: Macdafen 2

Skład: Ifosfamidum
Postać farmaceutyczna: proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań
Dawka: 2 g
Wielkość opakowania: 10 fiol. proszku
Podmiot odpowiedzialny: Instytut Farmaceutyczny
Wytwórca: Instytut Farmaceutyczny
Kraj wytwórcy (kod kraju): PL



Działanie
Cytostatyk z grupy związków alkilujących, analog iperytu azotowego. Mechanizm działania polega na jego reakcji z DNA, z nićmi którego tworzy wiazania krzyżowe. Reakcja ta prowadzi do zahamowania cyklu komórkowego. Ulega metabolizmowi w wątrobie pod wpływem oksydaz zawartych w cytochromie P-450 do aktywnych metabolitów. T0,5 leku we krwi wynosi 4-7 h, może być dłuższy w przypadku stosowania większych dawek leku. Słabo wiąże się z białkami osocza (20%). Aktywne metabolity w niewielkim stopniu przenikają przez barierę krew-mózg. Jest wydalany głównie z moczem.

Wskazania
Drobnokomórkowy rak płuca, nienasieniakowaty rak jądra, mięsaki tkanek miękkich, rak sutka, rak trzustki, złośliwe chłoniaki, niedrobnokomórkowy rak płuca, rak jajnika, czerniak złośliwy.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na ifosfamid lub pozostałe składniki preparatu. Ciąża i okres karmienia piersią. Niewydolność nerek lub wątroby. Procesy chorobowe wywołujące zastój w drogach moczowych. Leukopenia poniżej 2000 w mm3 krwi, małopłytkowość poniżej 100 000 w mm3 krwi. Półpasiec, ospa wietrzna i inne infekcje. Zahamowanie czynności szpiku kostnego.

Środki ostrożności
W celu ochrony dróg moczowych chorym powinno się podawać płyny drogą doustną lub dożylną w ilości przynajmniej 2 litrów na dobę oraz podawanie mesny. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania ifosfamidu u dzieci.

Ciąża i laktacja
Preparat jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią. W czasie leczenia ifosfamidem i co najmniej przez 6 miesięcy po jego zakończeniu pacjenci powinni stosować skuteczną antykoncepcję (zarówno kobiety, jak i mężczyźni).

Działania niepożądane
Najczęściej występuje wypadanie włosów, nudności, wymioty, zaburzenia odporności i zahamowanie czynności szpiku objawiające się leukopenią i małopłytkowością. Typowym powikłaniem leczenia ifosfamidem jest jałowe krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego. Hematuria występuje u 6-92% pacjentów. Lek może powodować wystąpienie nowotworów wtórnych. Rzadziej występują: niewydolność nerek, zaburzenia orientacji, reakcje alergiczne. Ponadto: zaburzenia ze strony o.u.n. (splątanie, senność, omamy, psychozy depresyjne, śpiączka, drgawki); infekcje, uszkodzenie nerek, zaburzenia czynności wątroby, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, gorączka. U mniej niż 1% przypadków obserwowano: reakcje alergiczne, anoreksję, kardiotoksyczność, koagulopatię, zaparcia, zapalenie skóry, biegunkę, zmęczenie, nadciśnienie, niedociśnienie, polineuropatie, objawy płucne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żył. Istnieją doniesienia o wystąpieniu arytmii serca i niewydolności serca po podaniu dużych dawek, a także o wystąpieniu hipokaliemii. Ifosfamid może zaburzać gojenie ran.

Interakcje
Ifosfamid należy stosować ostrożnie z lekami uszkadzającymi nerki, układ nerwowy i szpik kostny. Równoczesne podawanie ifosfamidu z lekami nefrotoksycznymi (cisplatyna, gentamycyna) może nasilać zaburzenia czynności nerek. Ifosfamid może także nasilać hipoglikemizujące działanie pochodnych sulfonylomocznika, zwiększać siłę działania leków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny, nasilać działanie hamujące na szpik kostny i innych cytostatyków. Stosowanie równocześnie z napromieniowaniem nasila skórne reakcje popromienne. Jednoczesne podanie allopurinolu nasila mielosupresyjne działanie ifosfamidu. Podawanie ifosfamidu i warfaryny powoduje zwiększenie ryzyka wystąpienia krwawienia. Jednoczesne stosowanie rytonawiru i ifosfamidu może prowadzić do zwiększenia stężenia ifosfamidu we krwi. W przypadku zastosowania szczepionki z zabitym wirusem w trakcie leczenia ifosfamidem, odpowiedź immunologiczna organizmu może być zmniejszona, a w przypadku zastosowania szczepionki z żywym wirusem w trakcie leczenia ifosfamidem może nasilić replikacje wirusa i spowodować wystąpienie infekcji lub zmniejszyć reakcję immunologiczną pacjenta.

Dawkowanie
W monoterapii: zazwyczaj 1,2-2,4 g/m2 pc. (do 60 mg/kg mc. na dobę) przez 5 kolejnych dni lub w pojedynczej dawce 5 g/m2 pc. (125 mg/kg mc.), maksymalnie 8 g/m2 pc. (200 mg/kg mc.) w 24-godzinnym wlewie w rytmie co 3-4 tyg. Preparat jest zazwyczaj stosowany jednocześnie z innymi cytostatykami.
Niezbędne jest zapewnienie odpowiedniej diurezy forsowanej (3 l płynu/m2/dobę) oraz, przy dawkach większych niż 0,5 g/m2 - zastosowanie uroprotektora - mesny w dawce stanowiącej 20% dawki ifosfamidu w 0, 4, 8 h od infuzji cytostatyku). W celu ochrony dróg moczowych powinno się podawać płyny drogą doustną lub dożylną w ilości przynajmniej 2 l na dobę.

Uwagi
Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badanie morfologii krwi, badanie ogólne moczu oraz oznaczanie ilości krwinek w osadzie moczu metodą Adisa. Należy przeprowadzać badanie moczu przed podaniem każdej dawki leku. Przed każdym podaniem leku należy ściśle monitorować czynność układu krwiotwórczego.