Nazwa produktu leczniczego: Lozap HCT

Skład: Losartanum kalicum Hydrochlorothiazidum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 50 mg 12,5 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl. 90 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Zentiva k.s.
Wytwórca: Zentiva k.s.
Kraj wytwórcy (kod kraju): CZ



Działanie
Preparat stanowi połączenie losartanu - antagonisty angiotensyny II oraz hydrochlorotiazydu - leku moczopędnego, których działanie hipotensyjne jest synergiczne. Dzięki diuretycznemu działaniu hydrochlorotiazydu zwiększa się aktywność osoczowa reniny i wydzielanie aldosteronu, zmniejsza się stężenie potasu w surowicy oraz zwiększa stężenie angiotensyny II. Podanie losartanu blokuje ważne fizjologiczne efekty działania angiotensyny II i - poprzez hamowanie wydzielania aldosteronu - może zmniejszać utratę potasu indukowaną działaniem leku moczopędnego. Losartan przejściowo i umiarkowanie zwiększa wydalanie kwasu moczowego z moczem. Hydrochlorotiazyd powoduje umiarkowaną hiperurykemię, losartan powoduje natomiast redukcję hiperurykemii wywołanej lekami moczopędnymi. Działanie preparatu utrzymuje się przez 24 h. Po podaniu doustnym losartan jest dobrze wchłaniany. Czynny metabolit losartanu to kwas karboksylowy. Średnie Cmax losartanu i jego czynnego metabolitu występują odpowiednio po 1 h i 3-4 h. Losartan i metabolit w ponad 99% są wiązane z białkami osocza. Hydrochlorotiazyd nie podlega metabolizmowi. Losartan jest wydalany w 4% w postaci niezmienionej z moczem, a około 6% jest wydalane z moczem w postaci czynnego metabolitu. T0,5 losartanu wynosi 2 h a czynnego metabolitu 6-9 h. Jest wydalany z żółcią (58%) i moczem (35%). Hydrochlorotiazyd wydalany jest przez nerki. T0,5 hydrochlorotiazydu wynosi od 5,6 do 14,8 h.

Wskazania
Leczenie pierwotnego nadciśnienia tętniczego u pacjentów, których ciśnienie krwi nie jest wystarczająco kontrolowane podczas leczenia tylko losartanem lub tylko hydrochlorotiazydem.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na losartan, substancje będące pochodnymi sulfonamidu lub pozostałe składniki preparatu. Oporny na leczenie niedobór potasu we krwi lub nadmiar wapnia we krwi. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, zastój żółci oraz zaburzenia zatykające drogi żółciowe. Oporny na leczenie niedobór sodu we krwi. Objawowe nadmierne stężenie kwasu moczowego we krwi. II i III trymestr ciąży. Okres karmienia piersią. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (tj. klirens kreatyniny <30 ml/min). Bezmocz.

Środki ostrożności
Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie (obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka) powinni być pod ścisłą obserwacją. Ze względu na ryzyko objawowego niedociśnienia, szczególnie po podaniu pierwszej dawki ostrożnie stosować u pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej i (lub) z niedoborem sodu na skutek intensywnego leczenia moczopędnego, ograniczenia ilości soli w diecie, biegunki lub wymiotów. Takie niedobory należy wyrównać przed podaniem preparatu. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ze współistniejącą cukrzycą lub bez cukrzycy. Należy zachować ostrożność stosując preparat u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy doprowadzającej krew do jedynej nerki; u pacjentów, u których czynność nerek zależy od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, takich jak osoby z ciężką niewydolnością serca lub wcześniej występującymi zaburzeniami czynności nerek u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (stopień IV wg NYHA), jak również u pacjentów z niewydolnością serca i objawowymi, zagrażającymi życiu zaburzeniami rytmu serca. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lub kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu. Brak jest doświadczeń u pacjentów po niedawno przebytym przeszczepie nerki. U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie zaleca się stosowania preparatu. Nadmierne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i chorobą naczyń mózgowych może spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. Antagoniści angiotensyny zdecydowanie mniej skutecznie zmniejszają ciśnienie krwi u osób rasy czarnej niż u osób innych ras. Brak doświadczeń w leczeniu dzieci i młodzieży, dlatego leku nie należy stosować w tych grupach wiekowych. Może nastąpić pogorszenie tolerancji glukozy, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zmniejszenie wydalania wapnia oraz zwiększenie stężenia cholesterolu i triglicerydów.

Ciąża i laktacja
Stosowanie leku nie jest zalecane podczas I trymestru ciąży. Stosowanie leku jest przeciwwskazane podczas II i III trymestru ciąży. U pacjentek planujących zajście w ciążę należy zmienić terapię na alternatywne metody leczenia przeciwnadciśnieniowego, dla których ustalony jest profil bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży, chyba że dalsze leczenie lekiem blokującym receptor angiotensyny uważane jest za niezbędne. W przypadku rozpoznania ciąży należy natychmiast przerwać stosowanie leku oraz, jeśli to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie. Ekspozycja na leczenie preparatem podczas II i III trymestru ciąży powoduje u człowieka wystąpienie toksyczności dla płodu (zmniejszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczności u noworodków (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia). W przypadku wystąpienia ekspozycji na lek od II trymestru ciąży, zalecana jest ultradźwiękowa kontrola czynności nerek oraz czaszki. Niemowlęta, których matki stosowały lek należy ściśle obserwować w celu sprawdzenia czy nie wystąpiło niedociśnienie. Brak danych na temat przenikania losartanu do mleka matki. Tiazydy przenikają do mleka kobiecego i mogą hamować laktację. Ze względu na wystąpienie działań niepożądanych lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
W kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego zawroty głowy były jedynym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem leku, występującym z częstością większą niż w grupie placebo u co najmniej 1% pacjentów leczonych losartanem potasu i hydrochlorotiazydem. Poza tymi działaniami, po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano następujące: rzadko (≥1/10 000, ≤1/1 000) - zapalenie wątroby, hiperkaliemia, zwiększenie aktywności AlAT. Dodatkowe działania niepożądane, które obserwowano dla jednego z poszczególnych składników. Losartan - często (≥1/100, <1/10): bezsenność; ból i zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego; kaszel, zakażenie górnych dróg oddechowych, przekrwienie błony śluzowej nosa, zapalenie zatok, zaburzenie zatok; ból brzucha, nudności, biegunka, niestrawność; skurcz mięśni, ból pleców, ból nóg, ból mięśni; osłabienie, zmęczenie, ból w klatce piersiowej; hiperkaliemia, nieznaczne zmniejszenie hematokrytu i stężenia hemoglobiny; niezbyt często (≥1/1 000, ≤1/100): niedokrwistość, plamica Schönleina-Henocha, wybroczyny, hemoliza; anoreksja, dna; niepokój, zaburzenia lękowe, zaburzenia paniczne, dezorientacja, depresja, niezwykłe sny, zaburzenia snu, senność, zaburzenia pamięci; nerwowość, parestezje, neuropatia obwodowa, drżenie, migrena, omdlenie; niewyraźne widzenie, pieczenie/kłucie w oku, zapalenie spojówek, zmniejszenie ostrości widzenia; zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, szum w uszach; niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, ból zamostkowy, dławica piersiowa, blokada AV stopnia II, udar naczyniowy mózgu, zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca, niemiarowość (migotanie przedsionków, rzadkoskurcz zatokowy, częstoskurcz, częstoskurcz komorowy, migotanie komór); zapalenie naczyń; dyskomfort gardłowy, zapalenie gardła, zapalenie krtani, duszność, zapalenie oskrzeli, krwawienie z nosa, katar, przekrwienie dróg oddechowych; zaparcie, ból zębów, suchość w ustach, wzdęcia, zapalenie żołądka, wymioty; łysienie, zapalenie skóry, suchość skóry, rumień, uderzenia gorąca z zaczerwienieniem, uczulenie na światło, świąd, wysypka, pokrzywka, poty; ból ramion, obrzęk stawów, ból w kolanie, ból mięśniowo-szkieletowy, ból barku, sztywność, ból stawów, zapalenie stawów, ból biodra, ból mięśniowo-włókniakowy, osłabienie mięśni; moczenie nocne, częste oddawanie moczu, zakażenie dróg moczowych; obniżony popęd płciowy, impotencja; obrzęk twarzy, gorączka; nieznacznie zwiększone stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy krwi; rzadko (≥1/10 000, ≤1/1 000): reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka; bardzo rzadko (≤1/10 000): zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny; nie znana częstość: zaburzenia czynności wątroby. Hydrochlorotiazyd - często (≥1/100, <1/10): ból głowy; niezbyt często (≥1/1 000, ≤1/100): agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, zmniejszenie liczby krwinek białych we krwi, plamica, małopłytkowość; anoreksja, nadmierne stężenie glukozy we krwi, nadmierne stężenie kwasu moczowego we krwi, niedobór potasu we krwi, niedobór sodu we krwi; bezsenność; przemijające niewyraźne widzenie, widzenie na żółto; zapalenie naczyń powodujące martwicę (zapalenie naczyń, zapalenie naczyń skóry); zespół ostrego wyczerpania oddechowego, w tym zapalenie płuc oraz obrzęk płuc; zapalenie ślinianki, skurcze, podrażnienie żołądka, nudnści, wymioty, biegunka, zaparcie; żółtaczka (cholestaza wewnątrzwątrobowa), zapalenie trzustki; uczulenie na światło, pokrzywka, toksyczna martwica naskórkowa; skurcze mięśni; cukromocz, śródmiąższowe zapalenie nerek, zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek; gorączka, zawroty głowy; rzadko (≥1/10 000, ≤1/1 000): reakcje anafilaktyczne.

Interakcje
Stwierdzono, że ryfampicyna i flukonazol zmniejszają stężenie czynnego metabolitu - nie oceniono klinicznych konsekwencji tych interakcji. Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, amylorid, triamteren), suplementów potasu lub suplementów soli zawierających potas może prowadzić do hiperkaliemii - niezbędne jest monitorowanie stężenia potasu we krwi. Jednoczesne stosowanie z solami litu może powodować zwiększenie stężenia litu we krwi, zwiększając możliwość wystąpienia działań niepożądanych litu. Działanie losartanu obniżające ciśnienie tętnicze może zostać nasilone podczas jednoczesnego stosowania innych leków obniżających ciśnienie tętnicze (tj. trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna). Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II i NLPZ (tj. selektywnych inhibitorów COX-2, kwasu acetylosalicylowego w dawkach przeciwzapalnych) oraz nieselektywnych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II lub leków moczopędnych i NLPZ może prowadzić do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi wcześniej łagodnymi zaburzeniami czynności nerek. Takie połączenie należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u osób w wieku podeszłym. Następujące leki mogą podczas jednoczesnego stosowania wchodzić w interakcje z hydrochlorotiazydem: alkohol, barbiturany, leki narkotyczne lub przeciwdepresyjne - nasilenie niedociśnienia ortostatycznego; leki przeciwcukrzycowe - konieczna modyfikacja dawki tych leków, metforminę należy stosować ostrożnie z uwagi na ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej; cholestyramina i kolestypol - zmniejszone wchłanianie hydrochlorotiazydu; kortykosteroidy, ACTH - ryzyko hipokaliemii; aminy zwiększające ciśnienie krwi (np. adrenalina) - zmniejszenie odpowiedzi na aminy; niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) - zwiększenie wrażliwości organizmu na działanie tych leków; lit - ryzyko działań toksycznych litu (nie zaleca się jednoczesnego stosowania); leki stosowane w leczeniu dny (probenecyd, sulfinpyrazon, allopurynol) - konieczne dostosowanie dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego; leki przeciwcholinergiczne (atropina, biperyden) - zwiększenie dostępności biologicznej leków moczopędnych z grupy tiazydów poprzez zmniejszenie motoryki żołądkowo-jelitowej oraz częstości opróżniania żołądka; leki cytotoksyczne (cyklofosfamid, metotreksat) - leki z grupy tiazydów mogą zmniejszać wydalanie przez nerki leków cytotoksycznych oraz nasilać ich działanie hamujące czynność szpiku; salicylany - zwiększona toksyczność salicylanów na ośrodkowy układ nerwowy; metyldopa - pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej występującej przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorotiazydu i metyldopy; cyklosporyna - zwiększone ryzyko wystąpienia nadmiernego stężenia kwasu moczowego we krwi oraz dolegliwości typu dny; glikozydy naparstnicy - wystąpienie niemiarowości serca; sole wapnia - zwiększone stężenie wapnia w surowicy z powodu zmniejszenia jego wydalania; karbamazepina - ryzyko objawowego niedoboru sodu we krwi; czynniki kontrastujące zawierające jod - w przypadku odwodnienia spowodowanego stosowaniem leków moczopędnych istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza w przypadku dużych dawek produktów zawierających jod (przed podaniem należy ponownie nawodnić pacjentów); amfoterycyna B (pozajelitowo), kortykosteroidy, ACTH lub pobudzające leki przeczyszczające - hydrochlorotiazyd może zwiększyć zaburzenia elektrolitów, zwłaszcza niedobór potasu we krwi. Zalecane jest okresowe kontrolowanie stężenia potasu w surowicy krwi oraz badanie EKG w przypadku stosowania losartanu/hydrochlorotiazydu z lekami, na które wpływają zaburzenia równowagi potasu w surowicy: leki przeciwarytmiczne klasy la (np. quinidyna, hydroquinidyna, disopyramid), leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chlorpromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol), inne (np. bepridyl, cyzapryd, difemanyl, erytromycyna IV, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, terfenadyna, winkamina IV).

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli: zalecana dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 1 tabl. raz na dobę. U pacjentów, u których odpowiedź na leczenie nie jest zadawalająca, dawkę można zwiększyć do 2 tabl. raz na dobę (maksymalna dawka dobowa). Działanie hipotensyjne uzyskuje się w ciągu 3-4 tyg. od rozpoczęcia leczenia. Dostosowanie początkowego dawkowania u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) nie jest konieczne. Tabletki zawierające losartan i hydrochlorotiazyd nie są zalecane do stosowania u pacjentów hemodializowanych. Przed zastosowaniem tabletek zawierających losartan i hydrochlotiazyd należy skorygować zmniejszoną objętość krwi krążącej i (lub) zmniejszone stężenie sodu. Nie wolno stosować preparatu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) lub u pacjentów z niewydolnością wątroby. Nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej u pacjentów w podeszłym wieku. Lek może być stosowany jednocześnie z innymi preparatami przeciwnadciśnieniowymi. Lek może być przyjmowany z posiłkiem lub niezależnie od posiłków. Tabletki należy połykać popijając szklanką wody.

Uwagi
Nie stosować jako leczenia początkowego. Preparat może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na wykonywanie czynności wymagających zwiększonej uwagi, koordynacji ruchowej i szybkiego podejmowania decyzji (np. prowadzenie pojazdów, obsługi urządzeń mechanicznych, pracy na dużych wysokościach).