Skocz do zawartości


  • Proszę się zalogować aby odpowiedzieć

Ankieta: Ocena preparatu - Lozap 50 (0 użytkowników głosowało)

Jak oceniasz?

  1. Polecam (0 głosów [0.00%])

    Procent głosów: 0.00%

  2. Nie polecam (0 głosów [0.00%])

    Procent głosów: 0.00%

Głosuj Goście nie mogą głosować

#1
Leksykon Leków

Leksykon Leków

    :)

  • Spec
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 9417 postów
  • Płeć:Mężczyzna
Nazwa produktu leczniczego: Lozap 50

Skład: Losartanum kalicum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 50 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl. 60 tabl. 90 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Zentiva a.s.
Wytwórca: Zentiva a.s.
Kraj wytwórcy (kod kraju): SK



Działanie
Lek przeciwnadciśnieniowy - antagonista receptora angiotensyny selektywnie blokujący receptor AT1. Losartan i jego farmakologicznie czynny metabolit blokują wszystkie istotne działania angiotensyny II (np. zwężanie naczyń, uwalnianie aldosteronu). Po podaniu doustnym losartan dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i podlega efektowi pierwszego przejścia, w wyniku czego powstaje czynny metabolit - kwas karboksylowy i inne nieaktywne metabolity. Biodostępność losartanu wynosi około 33%. Średnie stężenia maksymalne losartanu i jego czynnego metabolitu występują odpowiednio po 1 h i 3-4 h. Losartan i jego czynny metabolit w około 99% są wiązane z białkami osocza. Około 14% dawki losartanu ulega przekształceniu do czynnego metabolitu. Losartan i jego metabolity są wydalane z żółcią i z moczem. T0,5 wynosi około 2 h dla losartanu i 6-9 h dla aktywnego metabolitu.

Wskazania
Leczenie pierwotnego nadciśnienia tętniczego. Leczenie chorób nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę jako składowa leczenia przeciwnadciśnieniowego. Leczenie przewlekłej niewydolności serca (u pacjentów w wieku ≥ 60 lat), gdy leczenie inhibitorami ACE nie wydaje się być odpowiednie z powodu niezgodności, zwłaszcza kaszlu, lub przeciwwskazania. U pacjentów z niewydolnością serca, których stan został ustabilizowany inhibitorem ACE, nie należy zmieniać terapii na losartan. Frakcja wyrzutowa lewej komory serca u pacjentów powinna wynosić ≤ 40%, a ich stan powinien być ustabilizowany podczas leczenia przewlekłej niewydolności serca. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia udaru mózgu z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca potwierdzonym w EKG.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na losartan lub pozostałe składniki preparatu. II i III trymestr ciąży. Karmienie piersią. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.

Środki ostrożności
Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie (obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka) powinni być pod ścisłą obserwacją. Ze względu na ryzyko objawowego niedociśnienia, szczególnie po podaniu pierwszej dawki i po zwiększeniu dawki ostrożnie stosować u pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej i (lub) z niedoborem sodu na skutek intensywnego leczenia moczopędnego, ograniczenia ilości soli w diecie, biegunki lub wymiotów. Takie niedobory należy wyrównać przed podaniem losartanu lub zastosować mniejszą dawkę początkową. Dotyczy to również dzieci. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ze współistniejącą cukrzycą. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy odprowadzającej krew do jedynej nerki, u pacjentów, u których czynność nerek zależy od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron, takich jak osoby z ciężką niewydolnością serca lub wcześniej występującymi zaburzeniami czynności nerek, u pacjentów z ciężką niewydolnością serca (stopień IV wg NYHA), jak również u pacjentów z niewydolnością serca i objawowymi, zagrażającymi życiu zaburzeniami rytmu serca. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lub kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu. Ze względu na brak danych losartan nie jest zalecany do stosowania u dzieci, u których szybkość przesączania kłębuszkowego wynosi <30 ml/min/1,73 m2. Brak jest doświadczeń u pacjentów po niedawno przebytym przeszczepie nerki. U pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie zaleca się stosowania losartanu. Nadmierne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i chorobą naczyń mózgowych może spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. Antagoniści angiotensyny zdecydowanie mniej skutecznie zmniejszają ciśnienie krwi u osób rasy czarnej niż u osób innych ras.

Ciąża i laktacja
Stosowanie losartanu nie jest zalecane podczas pierwszego trymestru ciąży. Lek jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży oraz podczas karmienia piersią.

Działania niepożądane
W kontrolowanych badaniach klinicznych zgłaszano następujące działania niepożądane: Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym. Często (≥1/100, <1/10): zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Niezbyt często (≥1/1000, <1/100): senność, ból głowy, zaburzenia snu; kołatanie serca, dławica piersiowa; objawowe niedociśnienie, hipotonia ortostatyczna zależna od dawki, wysypka; ból brzucha, zaparcia; osłabienie, zmęczenie, obrzęk. Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca. Często (≥1/100, <1/10): zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego; zawroty głowy pochodzenia błędnikowego; osłabienie lub zmęczenie. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca. Niezbyt często (≥1/1000, <1/100): zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, ból głowy; niedociśnienie w tym niedociśnienie ortostatyczne; duszność; biegunka, nudności, wymioty; pokrzywka, świąd, wysypka; osłabienie lub zmęczenie. Rzadko (≥1/10 000, <1/1000): parestezje; omdlenie, migotanie przedsionków, udar naczyniowy mózgu. Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z chorobą nerek. Często (≥1/100, <1/10): zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego; niedociśnienie; osłabienie lub zmęczenie; hipoglikemia, hiperkaliemia. Częstość nieznana: niedokrwistość; omdlenie, kołatanie serca; niedociśnienie ortostatyczne; biegunka; ból pleców; zakażenia dróg moczowych; objawy grypopodobne. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano następujące działania niepożądane. Rzadko (≥1/10 000, <1/1000): nadwrażliwość: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, w tym obrzęk krtani i głośni powodujący zwężenie dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka; u niektórych z tych pacjentów obrzęk naczynioruchowy występował w przeszłości w związku ze stosowaniem innych leków, w tym inhibitorów ACE; zapalenie naczyń, w tym plamica Schonleina-Henocha; zapalenie wątroby. Częstość nieznana: niedokrwistość, trombocytopenia; migrena; kaszel; biegunka; zaburzenia czynności wątroby; pokrzywka, świąd, wysypka; ból mięśni; ból stawów; zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek u pacjentów z grupy ryzyka. W badaniach klinicznych wykazano rzadkie występowanie klinicznie istotnych zmian wyników standardowych badań laboratoryjnych, zwiększenie aktywności AlAT. Stwierdzono również występowanie hiperkaliemii.

Interakcje
Leki przeciwnadciśnieniowe mogą nasilać hipotensyjne działanie losartanu. Jednoczesne stosowanie z lekami, które jako główne działanie lub jako działanie niepożądane powodują zmniejszenie ciśnienia krwi (trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna), może zwiększyć ryzyko wystąpienia niedociśnienia. W badaniu klinicznym stwierdzono, że flukonazol zmniejszał stężenie aktywnego metabolitu o ok. 50%. Stwierdzono, że jednoczesne stosowanie losartanu i ryfampicyny powoduje 40% zmniejszenie stężenia czynnego metabolitu we krwi. Jednoczesne przyjmowanie leków, które zatrzymują potas (np. leków moczopędnych oszczędzających potas: amilorydu, triamterenu, spironolaktonu) lub leków mogących zwiększać stężenie potasu (np. heparyny), suplementów potasu lub substytutów soli zawierających potas może prowadzić do zwiększenia potasu w surowicy krwi. Jednoczesne stosowanie litu oraz inhibitorów ACE powodowało zwiększenie stężenia litu we krwi oraz wystąpienie objawów toksyczności. Stosowanie tych leków wymaga zachowania ostrożności i kontrolowanie stężenia litu w surowicy krwi. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (selektywnych inhibitorów COX-2, kwasu acetylosalicylowego oraz nieselektywnych niesteroidowych leków przeciwzapalnych) może prowadzić do osłabienia działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II lub leków moczopędnych i niesteroidowych leków przeciwzapalnych może prowadzić do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym możliwej ostrej niewydolności nerek oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi. Takie połączenie należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u osób w wieku podeszłym. Jednoczesne stosowanie losartanu i inhibitorów ACE zaburzało czynność nerek. Leczenie skojarzone losartanem i β-blokerami należy stosować ostrożnie.

Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie tętnicze: Dorośli: zalecana dawka początkowa i podtrzymująca wynosi zazwyczaj 50 mg raz na dobę. Maksymalne działanie obniżające ciśnienie tętnicze uzyskuje się w ciągu 3-6 tyg. od rozpoczęcia leczenia. U niektórych pacjentów może być pomocne zwiększenie dawki do 100 mg raz na dobę. Preparat można stosować jednocześnie z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze. Dzieci: pacjenci o masie ciała > 20 kg do < 50 kg, którzy potrafią połykać tabletki, zalecana dawka wynosi 25 mg raz na dobę. W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć do 50 mg raz na dobę; pacjenci o masie ciała > 50 kg zwykle stosowana dawka wynosi 50 mg raz na dobę. W wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć do 100 mg raz na dobę. Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci poniżej 6 lat, u dzieci, u których szybkość przesączania kłębuszkowego wynosi < 30ml/min/1,73m3 oraz u dzieci z zaburzeniami wątroby. Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę: Zwykle stosowana dawka początkowa wynosi 50 mg raz na dobę. Dawkę można zwiększyć do 100 mg raz na dobę w zależności od wartości ciśnienia tętniczego krwi, po pierwszym miesiącu od rozpoczęcia leczenia. Można stosować jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Niewydolność serca: Zalecana dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę. Dawkę należy stopniowo zwiększać w odstępach tygodniowych do osiągnięcia zalecanej dawki podtrzymującej 50 mg raz na dobę, w zależności od tolerancji leku przez pacjenta. Zmniejszenie ryzyka wystąpienia udaru u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca potwierdzonym w EKG: Zwykle stosowana dawka początkowa wynosi 50 mg raz na dobę. W zależności od zmian ciśnienia tętniczego należy dodać hydrochlorotiazyd w małej dawce i (lub) zwiększyć dawkę losartanu do 100 mg raz na dobę.
W przypadku pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej (np. leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych) oraz u pacjentów powyżej 75 lat należy rozważyć zastosowanie dawki początkowej wynoszącej 25 mg raz na dobę. Należy rozważyć zmniejszenie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie.
Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków, popijając szklanką wody.

Uwagi

Stężenie potasu i klirensu kreatyniny w osoczu należy ściśle kontrolować, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca oraz klirensem kreatyniny od 30 do 50 ml/min. Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy pamiętać o możliwości wystąpienia zawrotów głowy lub senności w trakcie leczenia przeciwnadciśnieniowego, zwłaszcza na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki.
  • 0

Doradca KFD

Doradca KFD
  • KFD pro

Siemanko, w tym przypadku, mogę polecić Ci takie produkty (dla ułatwienia przygotowałem boks ze zdjęciami):




Poniżej kilka linków do tematów podobnych do Twojego:



0 użytkowników czyta ten temat

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych użytkowników


Najważniejsze działy: Kulturystyka | Dieta | Przepisy | Trening | Doping | Fitness | MMA
 Zamknij okienko