Nazwa produktu leczniczego: Lotensin

Skład: Benazeprili hydrochloridum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 20 mg
Wielkość opakowania: 28 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: Meda Aktiebolag
Wytwórca: MEDA Manufacturing GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): D


Działanie
Chlorowodorek benazeprylu jest prekursorem substancji czynnej - benazeprylatu, który jest inhibitorem konwertazy angiotensyny. Hamuje wszystkie reakcje wywoływane przez angiotensynę II, tzn. skurcz naczyń krwionośnych, pobudzenie wydzielania aldosteronu oraz zwiększa pojemność minutową serca. Ponadto hamuje rozkład bradykininy, co prawdopodobnie ma istotne znaczenie dla działania hipotensyjnego. Obniża ciśnienie tętnicze krwi we wszystkich okresach nadciśnienia tętniczego, niezależnie od pozycji ciała. Początek działania hipotensyjnego występuje po około 1 h po podaniu doustnym, maksymalne działanie po 2-4 h, działanie utrzymuje się co najmniej przez 24 h po podaniu leku. Podczas wielokrotnego stosowania, maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi występuje zazwyczaj w ciągu tygodnia i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia. Nagłe odstawienie preparatu nie prowadzi do gwałtownego wzrostu ciśnienia tętniczego. Po podaniu doustnym ok. 37% dawki leku ulega wchłonięciu, następnie prekursor ten zostaje szybko przekształcony w farmakologicznie czynny metabolit. Około 95% benazeprylu i benazeprylatu wiąże się z białkami, głównie albuminami. Benazepryl jest w znacznym stopniu metabolizowany, głównym metabolitem jest benazeprylat. Benazepryl jest eliminowany głównie w wyniku biotransformacji, benazeprylat jest wydalany z moczem i z żółcią. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek kinetyka benazeprylatu jest istotnie zmieniona.

Wskazania
Leczenie nadciśnienia tętniczego. Leczenie wspomagające w zastoinowej niewydolności serca (klasy II-IV wg NYHA). Ponadto tabl. 10 mg w postępującej przewlekłej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min).

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na benazepryl, związki pochodne lub pozostałe składniki preparatu. Nadwrażliwość na inne inhibitory ACE lub pochodne sulfonamidów. Obrzęk naczynioruchowy po podaniu inhibitorów ACE w wywiadzie. Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Ciąża.

Środki ostrożności
Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek; zaburzeniami czynności wątroby lub chorobą wątroby; hipowolemią lub nadmierną utratą soli (spowodowanymi długotrwałym stosowaniem leków moczopędnych, dietą ubogosodową, dializą, biegunką lub wymiotami); ciężką niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgowych (leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza w szpitalu, kontrolować stan ogólny przez pierwsze 2 tyg. leczenia, zmieniać dawkę benazaprylu i (lub) leku moczopędnego po ścisłą kontrolą lekarską); u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynej nerki, szczególnie przy nadciśnieniu naczyniowo-nerkowym (leczenie rozpoczynać od małych dawek i zwiększać dawkę po ścisłą kontrolą lekarską, kontrolować czynność nerek podczas pierwszych tygodni leczenia); ze zwężeniem zastawki aorty lub innym zwężeniem drogi odpływu z lewej komory; u pacjentów z kolagenozą naczyń, leczonych lekami immunosupresyjnymi, allopurynolem lub prokainamidem, szczególnie z zaburzeniami czynności nerek w wywiadzie (należy regularnie kontrolować liczbę leukocytów). Należy wyrównać niedobory płynów i (lub) nadmierną utratą soli przed rozpoczęciem leczenia preparatem. Należy unikać stosowania benazaprylu w przypadku wstrząsu kardiogennego i istotnego hemodynamicznie zwężenia odpływu. Ostrożnie stosować u pacjentów poddawanych dużym zabiegom chirurgicznym lub w czasie znieczulenia ogólnego lekami powodującymi niedociśnienie; u pacjentów z cukrzycą. Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem. Ze względu na brak danych dotyczących stosowania benazeprylu u pacjentów z niedawno przebytym przeszczepieniem nerki, nie zaleca się stosowania preparatu. Ze względu na ryzyko reakcji rzekomoanafilaktycznych u pacjentów poddawanych hemodializie przy użyciu wysokoprzepuszczalnych błon z poliakrylonitrylu, w trakcie aferezy lipoprotein o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu lub podczas leczenia odczulającego (np. jadem owadów błonkoskrzydłych), nie należy jednocześnie stosować preparatu. U pacjentów rasy czarnej skuteczność preparatu może być mniejsza a obrzęk naczynioruchowy może występować częściej. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci. Ze względu na zawartość laktozy, u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy stosować preparatu.

Ciąża i laktacja
Lek jest przeciwwskazany w ciąży. Stosowanie inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży może powodować zaburzenia rozwojowe u płodu i noworodka, w tym niedociśnienie tętnicze, niedorozwój czaszki, bezmocz, niewydolność nerek, małowodzie i zgon. Nie zaleca się stosowania preparatu w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Często (≥1/10): kołatanie serca, objawy ortostatyczne, niespecyficzne zaburzenia żołądkowo-jelitowe, wysypka, nagłe zaczerwienienie twarzy, świąd, nadwrażliwość na światło, częste oddawanie moczu, kaszel, objawy ze strony dróg oddechowych, ból i zawroty głowy, uczucie zmęczenia, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, wartości hematokrytu, leukocytów i płytek krwi. Rzadko (≥1/10 000, <1/1000): hipotonia ortostatyczna, bóle w klatce piersiowej, dławica piersiowa, arytmia, biegunka, zaparcie, nudności i wymioty, bóle brzucha, pęcherzyca, pokrzywka, zapalenie wątroby (głównie cholestatyczne), żółtaczka cholestatyczna, zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, senność, bezsenność, nerwowość, parestezje, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk ust lub twarzy, bóle stawów, zapalenie stawów, bóle mięśniowe. Bardzo rzadko (<1/10 000): zawał mięśnia sercowego, epizod niedokrwienny serca, zapalenie trzustki, niedrożność jelit, zespół Stevensa-Johnsona, zaburzenie czynności nerek, szumy uszne, zaburzenia smaku, nieokrwistość hemolityczna, małopłytkowość. Istnieją nieliczne doniesienia o występowaniu, u pacjentów stosujących inhibitory ACE, zespołu rozpoczynającego się od żółtaczki cholestatycznej rozwijającej się w piorunującą martwicę wątroby, prowadzącą czasami do zgonu.

Interakcje
Podczas jednoczesnego stosowania benazeprylu i leków przeciwnadciśnieniowych, trójpierścieniowych leków przeciedepresyjnych, leków przeciwpsychotycznych, leków znieczulających, nitrogliceryny, innych azotanów lub innych leków rozszerzających naczynia następuje nasilenie działania hipotensyjnego i może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Podczas leczenia nie należy jednocześnie stosować leków moczopędnych oszczędzających potas (spironolakton, triamteren, amilorid), preparatów potasu lub substytutów soli zawierających potas, ze względu na niebezpieczeństwo hiperkaliemii (w razie konieczności stosowania leczenia skojarzonego należy często kontrolować stężenie potasu we krwi). Leki sympatykomimetyczne osłabiają działanie przeciwnadciśnieniowe benazeprylu. Podczas łącznego stosowania z allopurynolem, prokainamidem, cytostatykami, preparatami immunosupresyjnymi, korytkosteroidami stosowanymi ogólnie lub innymi lekami powodującymi zmiany w obrazie krwi zwiększa się ryzyko wystąpienia zaburzeń hematologicznych,zwłaszcza leukocytozy i leukopenii. Jednoczesne podawanie z solami litu może powodować zwiększenie stężenia litu we krwi i wystąpienie objawów zatrucia (zaleca się monitorować stężenie litu we krwi); z insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi nasilenie działania hipoglikemizującego (z ryzykiem hipoglikemii). Efekt hipotensyjny leku może być osłabiony w przypadku jednoczesnego podawania indometacyny. Podczas jednoczesnego stosowania z heparyną zwiększa się ryzyko hiperkaliemii, z alkoholem następuje nasilenie działania hipotensyjnego i działania alkoholu.


Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie tętnicze. U pacjentów niestosujących tiazydowych leków moczopędnych początkowa dawka wynosi 10 mg raz na dobę, dawkę tę można zwiększyć do 20 mg na dobę, zwykle po upływie 1-2 tyg. U niektórych pacjentów działanie hipotensyjne może być osłabione pod koniec przerwy pomiędzy dawkami, należy wówczas stosować lek w 2 dawkach. Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 40 mg w 1-2 dawkach. Jeśli nie uzyska się dostatecznego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi, można zastosować jednocześnie inny lek hipotensyjny, np. tiazydowy lek moczopędny lub lek blokujący kanał wapniowy (początkowo w małych dawkach). W przypadku wcześniejszego leczenia diuretykami, lek moczopędny należy odstawić 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia preparatem, a następnie podać w razie konieczności; jeżeli nie jest możliwe przerwanie podawania leków moczopędnych, dawkę początkową preparatu należy zmniejszyć do 5 mg na dobę. W niewydolności nerek z klirensem kreatyniny <30 ml/min dawka początkowa wynosi 5 mg, którą można zwiększyć maksymalnie do 10 mg na dobę; w celu silniejszego obniżenia ciśnienia tętniczego należy zastosować inny lek moczopędny niż tiazyd lub inny lek hipotensyjny. Zastoinowa niewydolność serca. Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę (w związku z ryzykiem gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi przy pierwszej dawce, pacjenci przyjmujący preparat po raz pierwszy powinni być bardzo starannie monitorowani); jeżeli po 2-4 tyg. nie wystąpi zadowalająca poprawa objawów niewydolności serca, dawkę można zwiększyć do 5 mg raz na dobę (pod warunkiem, że nie wystąpiła hipotonia ortotatyczna lub inne istotne działania niepożądane), zależnie od reakcji dawkę tę można zwiększać do 10 mg lub maksymalnie do 20 mg raz na dobę w odpowiednich odstępach czasu. Niektórzy pacjenci reagują lepiej, gdy stosują lek 2 razy na dobę. Kontrolowane badania kliniczne wskazują, ze pacjenci z niewydolnością serca IV klasy wg NYHA wymagają zwykle mniejszych dawek preparatu, niż pacjenci z postacią łagodna lub umiarkowaną (klasa II lub III wg NYHA). U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min dawka dobowa może być zwiększona do 10 mg, jednak może się okazać, że mała dawka początkowa (2,5 mg na dobę) jest optymalna. Postępująca przewlekła niewydolność nerek (przebiegająca z nadciśnieniem tętniczym lub bez nadciśnienia tętniczego). W celu spowolnienia rozwoju zaleca się długotrwałe stosowanie leku w dawce 10 mg raz na dobę. Jeśli konieczne jest dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, można zastosować inne leki hipotensyjne w skojarzeniu z preparatem.
Tabl. 5 mg są podzielne.


Uwagi
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym należy regularnie kontrolować czynność nerek. U pacjentów z postępującą przewlekłą chorobą nerek należy kontrolować stężenie potasu we krwi.