KFD.PL: Lorista H - Forum KFD.pl

Nazwa produktu leczniczego: Lorista H

Skład: Losartanum kalicum Hydrochlorothiazidum
Postać farmaceutyczna: tabletki powlekane
Dawka: 50 mg 12,5 mg
Wielkość opakowania: 14 tabl. (1 x 14) 14 tabl. (2 x 7) 28 tabl. 56 tabl. (4 x 14) 56 tabl. (8 x 7) 84 tabl. (12 x 7) 84 tabl. (6 x 14) 98 tabl. (14 x 7) 98 tabl. (7 x 14)
Podmiot odpowiedzialny: Krka d.d., Novo mesto
Wytwórca: Krka d.d., Novo mesto
Kraj wytwórcy (kod kraju): SLO



Działanie
Antagonista receptora angiotensyny II (typu AT1). Zarówno losartan jak i jego farmakologicznie czynny metabolit (kwas karboksylowy) selektywnie wiążą się z receptorem AT1 blokując efekty działania angiotensyny II, niezależnie od źródła lub drogi jej syntezy; nie wiążą się i nie blokują innych receptorów hormonalnych ani kanałów jonowych istotnych dla regulacji w układzie krążenia. Losartan nie jest też inhibitorem ACE (kininazy II) - enzymu rozkładającego bradykininę, dzięki czemu nie nasila efektów działania zależnych od bradykininy. Po podaniu doustnym losartan dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i podlega efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę. Jest metabolizowany do aktywnego metabolitu - kwasu karboksylowego oraz metabolitów nieaktywnych. Biodostępność wynosi ok. 33%. Maksymalne stężenie losartanu we krwi występuje po około 1 h, a jego aktywnego metabolitu po 3-4 h. Losartan i jego czynny metabolit w >99 % wiążą się z białkami osocza. Losartan i jego metabolity są wydalane z moczem (35%) i z kałem (58%). T0,5 losartanu wynosi około 2 h, aktywnego metabolitu - około 6-9 h.

Wskazania
Leczenie nadciśnienia tętniczego. Zmniejszenie ryzyka wystąpienia udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca. Leczenie niewydolności serca, jeśli leczenie inhibitorem ACE jest niewskazane (nie zaleca się zmiany leczenia na losartan u pacjentów z niewydolnością serca, która jest skutecznie wyrównana przez inhibitor ACE). Spowolnienie rozwoju niewydolności nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2 i proteinurią.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na losartan lub pozostałe składniki preparatu. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności
Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie powinni pozostawać pod ścisłą obserwacją. Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów z hiperaldosteronizmem pierwotnym (nie reagują oni na leki przeciwnadciśnieniowe, działające przez hamowanie aktywności układu renina-angiotensyna). Zachować ostrożność u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej lub dwudzielnej lub kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu; z marskością wątroby lub zaburzeniami czynności wątroby (rozważyć zmniejszenie dawki); z hipowolemią i (lub) hiponatremią - ryzyko objawowego niedociśnienia (takie niedobory należy wyrównać przed podaniem preparatu lub zastosować mniejszą dawkę początkową); z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą naczyń mózgowych (nadmierne zmniejszenia ciśnienia tętniczego u tych pacjentów może spowodować zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). U pacjentów, u których czynność nerek zależy od aktywności układu reanina-angiotensyna-aldosteron (np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub wcześniej występującymi zaburzeniami czynności nerek) obserwowano zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność nerek. Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnością serca i współistniejącymi ciężkimi zaburzeniami czynności nerek; z ciężką niewydolnością serca (stopień IV wg NYHA); z niewydolnością serca i objawowymi, zagrażającymi życiu zaburzeniami rytmu serca; z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki (regularnie kontrolować stężenie kreatyniny we krwi). Brak doświadczenia dotyczącego pacjentów po niedawno przebytym przeszczepie nerki. Leki z grupy antagonistów receptora angiotensyny II wykazują mniejszą skuteczność w leczeniu nadciśnienia tętniczego u osób rasy czarnej. Nie należy stosować preparatu u dzieci i młodzieży <18 lat (brak doświadczenia klinicznego). Ze względu na zawartość laktozy, nie stosować preparatu u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja
Lek jest przeciwwskazany w ciąży - stosowany w I trymestrze ciąży może zwiększać ryzyko wystąpienia wad wrodzonych; stosowany w II i III trymestrze ciąży może spowodować uszkodzenie płodu, noworodka lub nawet zgon. Losartan jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane
Często: zawroty głowy, osłabienie, zmęczenie, obrzęki, hiperkaliemia, hiperglikemia. Niezbyt często: senność, ból głowy, zaburzenia snu, kołatanie serca, dławica piersiowa, niedociśnienie (w tym ortastatyczne), ból brzucha, zaparcie, nudności, wymioty, pokrzywka, świąd, wysypka, duszność, niewielkie zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi. Rzadko: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (włącznie z obrzękiem krtani i głośni, powodującym niedrożność dróg oddechowych i/lub obrzęk twarzy, warg, gardła i/lub języka), zapalenie naczyń (w tym plamica Schönleina-Henocha), parestezje, omdlenia, migotanie przedsionków, udar naczyniowy mózgu, zapalenie wątroby, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Ponadto: niedokrwistość, małopłytkowość, migrena, biegunka, zaburzenia czynności wątroby, kaszel, ból pleców, mięśni, stawów, zakażenie dróg moczowych, objawy grypopodobne.

Interakcje
Nie jest zalecane stosowanie losartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (takimi jak: spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas i innymi substancjami, które mogą powodować hiperkaliemię (np. heparyną). W przypadku jednoczesnego podawania losartanu i NLPZ (w tym selektywnych inhibitorów COX-2, kwasu acetylosalicylowego w dawce >3 g/dobę) może nastąpić osłabienie działania hipotensyjnego, ponadto zwiększa się ryzyko pogorszenia czynności nerek. Losartan może zwiększać stężenie litu we krwi, nasilając jego toksyczność - jeśli leczenie skojarzone jest konieczne, należy dokładnie kontrolować stężenie litu we krwi. Inne leki przeciwnadciśnieniowe mogą nasilać hipotensyjne działanie losartanu. Nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji losartanu z hydrochlorotiazydem, digoksyną, warfaryną, cymetydyną, fenobarbitalem, ketokonazolem i erytromycyną. Ryfampicyna i flukonazol zmniejszają stężenie czynnego metabolitu losartanu - kliniczne znaczenie tych interakcji nie jest znane.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli. Nadciśnienie tętnicze: dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 50 mg raz na dobę. Maksymalne działanie hipotensyjne uzyskuje się po 3-6 tyg. od rozpoczęcia leczenia. U niektórych pacjentów może być korzystne zwiększenie dawki do 100 mg raz na dobę. Niewydolność serca: dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę. Dawkę należy zwiększać stopniowo w odstępach 1-tygodniowych (np. 12,5 mg, 25 mg, 50 mg na dobę) do osiągnięcia skutecznej dawki podtrzymującej, zwykle 50 mg raz na dobę. Preparat stosuje się zwykle w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i glikozydami naparstnicy. Zmniejszenie ryzyka wystąpienia udaru mózgu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca: dawka początkowa wynosi 50 mg raz na dobę; w zależności od wartości ciśnienia tętniczego, można dołączyć hydrochlorotiazyd w małej dawce i (lub) zwiększyć dawkę losartanu do 100 mg raz na dobę. Spowolnienie rozwoju niewydolności nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2 i proteinurią: dawka początkowa wynosi 50 mg raz na dobę. W zależności od ciśnienia tętniczego, po miesiącu od rozpoczęcia leczenia dawkę można zwiększyć do 100 mg raz na dobę. Preparat można stosować jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. lekami moczopędnymi, blokującymi kanały wapniowe, α-adrenolitycznymi, β-adrenolitycznymi, lekami o działaniu ośrodkowym), insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika, glitazonami, inhibitorami glukozydazy). Szczególne grupy pacjentów. W przypadku pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej (np. leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych) należy rozważyć zastosowanie dawki początkowej wynoszącej 25 mg raz na dobę. Dostosowanie początkowego dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u pacjentów hemodializowanych i u osób w podeszłym wieku nie jest konieczne (chociaż u pacjentów >75 lat należy rozważyć rozpoczęcie leczenia od dawki 25 mg). Należy rozważyć zastosowanie mniejszej dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby; nie stosować preparatu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.
Tabl. 25 mg i 50 mg są podzielne. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków.

Uwagi
W związku z możliwością występowania zawrotów głowy i niedociśnienia, głównie na początku leczenia, preparat może niekorzystnie wpływać na prowadzenie pojazdów i obsługę urządzeń mechanicznych.