Nazwa produktu leczniczego: Lisinoratio 10

Skład: Lisinoprilum
Postać farmaceutyczna: tabletki
Dawka: 10 mg
Wielkość opakowania: 30 tabl.
Podmiot odpowiedzialny: ratiopharm GmbH
Wytwórca: Merckle GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): D



Działanie
Inhibitor konwertazy angiotensyny. Mechanizm działania lizynoprylu polega na hamowaniu aktywności konwertazy angiotensyny. Konwertaza angiotensyny jest enzymem przekształcającym angiotensynę I w angiotensyne II, która działa silnie naczynioskurczowo i zwiększa ciśnienie krwi. Angiotensyna II zwiększa także wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy. Hamowanie aktywności konwertazy angiotensyny powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu krwi i zmniejszenie wydzielania aldosteronu, co może być przyczyną niewielkiego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Podawanie lizynoprylu z nadciśnieniem tętniczym powodowało zmniejszenie ciśnienia tętniczego mierzonego w pozycji leżącej i stojącej, bez odruchowej tachykardii. Badania hemodynamiczne wykazały, że zmniejszenie ciśnienia krwi było spowodowane zmniejszeniem oporu przepływu krwi przez tętnice obwodowe, któremu towarzyszyły niewielkie zmiany objętości wyrzutowej serca lub częstości rytmu serca. W badaniach klinicznych u większości pacjentów działanie przeciwnadciśnieniowe rozpoczynało się po 1-2 h. a maksymalne zmniejszenie ciśnienia krwi występowało po 6 h. Lek podawany w zalecanych dawkach raz na dobę działa przez 24 h. Po podaniu doustnym lizynopryl wchłania się z przewodu pokarmowego w ok. 25%; pokarm nie wpływa na wchłanianie leku. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 6-8 h. Lizynopryl nie wiąże się z białkami osocza (poza konwertazą angiotensyny). Nie jest metabolizowany i jest wydalany przez nerki w postaci niezmienionej.

Wskazania
Leczenie nadciśnienia tętniczego samoistnego i naczyniowo-nerkowego w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze. Leczenie niewydolności serca w monoterapii lub w skojarzeniu z lekami moczopędnymi i w określonych przypadkach z preparatami naparstnicy. Leczenie hemodynamicznie stabilnych pacjentów we wczesnej (24 h) fazie zawału serca, w celu zapobiegania rozwojowi dysfunkcji lewej komory i niewydolności serca. Leczenie pacjentów z cukrzycą z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 oraz początkową nefropatią.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na lizynopryl lub inny składnik preparatu. Obrzęk naczynioruchowy spowodowany w przeszłości leczeniem inhibitorem konwertazy angiotensyny. Wrodzony (idiopatyczny) obrzęk naczynioruchowy. Ciąża i okres karmienia piersią.

Środki ostrożności
Nie należy rozpoczynać leczenia lizynoprylem u pacjentów z ostrym zawałem serca, jeżeli istnieje ryzyko ostrych zaburzeń hemodynamicznych po zastosowaniu leków rozszerzających naczynia krwionośne - pacjenci z ciśnieniem skurczowym krwi ≤100 mm Hg lub z objawami wstrząsu kardiogennego. U pacjentów: z niewydolnością serca, ze współistniejącą niewydolnością nerek lub bez niewydolności nerek, z choroba niedokrwienną serca lub ze zwężeniem tętnic zaopatrujących mózg, z ciężką niewydolnością wątroby, przyjmujących duże dawki leków moczopędnych, z hiponatremią lub czynnościowymi zaburzeniami nerek, należy często kontrolować wartości ciśnienia tętniczego krwi na początku stosowania leku i po każdej zmianie dawki lizynoprylu i (lub) leku moczopędnego. Ostrożnie stosować u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu krwi z lewej komory. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy doprowadzającej krew do jednej nerki, u których zaobserwowano zwiększenie stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek moczopędny i (lub) lizynopryl. U pacjentów leczonych inhibitorami ACE z zaburzoną czynnością nerek lub chorobami naczyń z grupy kolagenoz opisywano występowanie neutropenii lub agranulocytozy; należy odpowiednio oceniać obraz morfologii krwi. W przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani należy natychmiast odstawić lizynopryl i zastosować leczenie w szpitalu do ustąpienia objawów (nie krócej niż 12-24 h.). W przypadku wystąpienia żółtaczki należy odstawić lek i kontrolować czynność wątroby do czasu ustąpienia zaburzeń.Ze względu na występowanie reakcji anafilaktoidalnych u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, poddawanych jednocześnie hemodializom z zastosowaniem błon wysokoprzepływowych, należy zastosować inny typ błon dializacyjnych lub odpowiednio wcześnie odstawić inhibitor ACE i zastosować inne leczenie. U pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu lub rozległym zabiegom chirurgicznym występuje zwiększone ryzyko hipotonii. Należy zapobiegać jej wystąpieniu zwiększając objętość krwi krążącej, a w przypadku jej wystąpienia należy wdrożyć odpowiednie leczenie. Nie określono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania lizynoprylu u dzieci.

Ciąża i laktacja
Lek nie powinien być stosowany w I trymestrze ciąży. Preparat jest przeciwwskazany do stosowania w II i III trymestrze ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym musza stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia. Jeśli w trakcie leczenia okaże się, że pacjentka jest w ciąży, należy odstawić lek i zmienić sposób leczenia. Nie należy stosować leku w okresie karmienia piersią. Jeśli leczenie jest konieczne, kobieta powinna zrezygnować z karmienia dziecka piersią.

Działania niepożądane
Często: bóle i zawroty głowy; objawy ortostatyczne (również hipotonia); kaszel; biegunka, wymioty; zaburzenia czynności nerek. Niezbyt często: zmiany nastroju, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia smaku, zaburzenia snu; zawał serca, kołatanie serca, tachykardia, zespół Raynauda; udar naczyniowy mózgu, prawdopodobnie wtórny do znacznej hipotonii u pacjentów wysokiego ryzyka; nieżyt błony śluzowej nosa; mdłości, bóle brzucha, niestrawność; wysypka, świąd; impotencja; zmęczenie, astenia; podwyższenie krwi w moczu, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Rzadko: zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu; splątanie; suchość błony śluzowej jamy ustnej; nadwrażliwość/obrzęk naczynioruchowy: obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani, pokrzywka, łysienie, łuszczyca; mocznica, ostra niewydolność nerek, białkomocz; ginekomastia; hiponatremia, podwyższenie stężenia bilirubiny w osoczu krwi. Bardzo rzadko: zahamowanie czynności szpiku kostnego, anemia, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, powiększenie węzłów chłonnych, choroba autoimmunologiczna; hipoglikemia; skurcze oskrzeli, zapalenie zatok przynosowych, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych/eozynochłonne zapalenie płuc; zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy jelit, zapalenie wątroby - miąższowe i cholestatyczne, żółtaczka, niewydolność wątroby; wzmożona potliwość, pęcherzyca, toksyczna martwica naskórka (zespół Lyella), zespół Stevens-Johnsona, rumień wielopostaciowy; skąpomocz, bezmocz. Zgłaszano także występowanie dny; obniżenia libido, depresji, udaru, niewyraźnego widzenia, anoreksji, zaparć, wzdęć, zakażeń dróg moczowych, bólu w klatce piersiowej, zaczerwienień, omdleń. Zgłaszano zespół objawów, w którym występowały pojedynczo lub jednocześnie: gorączka, zapalenie naczyń, bóle mięśniowe, ból i zapalenie stawów, dodatnie miano przeciwciał przeciwjądrowych, zwiększona wartość OB, eozynofilia, leukocytoza, wysypka, fotodermatozy oraz inne objawy dermatologiczne.

Interakcje
Leki moczopędne nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe lizynoprylu. Nadmierne spożycie soli może osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie leku. Lizynopryl może spowalniać wydalanie litu (należy regularnie kontrolować stężenie litu w surowicy i w razie potrzeby zmniejszyć jego dawkę). Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas lub zamienników soli kuchennej zawierających potas może powodować zwiększenie stężenia potasu w surowicy (należy zachować ostrożność i często kontrolować stężenie potasu w surowicy). NIesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe lizynoprylu; u osób z zaburzeniami czynności nerek przyjmujących inhibitory ACE mogą powodować nasilenie czynności nerek. Leki immunosupresyjne (leki cytostatyczne, ogólnoustrojowo działające kortykosteroidy) zwiększają ryzyko wystąpienia leukopenii. Środki do znieczulenia ogólnego nasilają działanie przeciwnadciśnieniowe lizynoprylu (możliwa hipotonia).

Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie samoistne u pacjentów nie przyjmujących leków moczopędnych. Zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg ; skuteczna dawka podtrzymująca wynosi 20-40 mg raz na dobę; wielkość dawki podtrzymującej należy dostosować do wartości ciśnienia tętniczego, u niektórych pacjentów oczekiwane zmniejszenie ciśnienia występuje po 2-4 tyg. leczenia dawkami podtrzymującymi. Maksymalna dawka stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 80 mg, ale nie powodowała zwiększenia skuteczności leczenia. U pacjentów z niewydolnością nerek, u których nie można odstawić leków moczopędnych, z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej leczenie należy rozpocząć od podawania mniejszej dawki. Nadciśnienie samoistne u pacjentów przyjmujących leki moczopędne. 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem należy przerwać stosowanie leku moczopędnego. W przypadku, gdy nie można odstawić leku moczopędnego, podawanie lizynoprylu należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą lekarza od podania mniejszej jednorazowej dobowej dawki początkowej wynoszącej 5 mg. Należy kontrolować ciśnienie tętnicze krwi do czasu wystąpienia oczekiwanego obniżenia ciśnienia i dodatkowo przez jedną godzinę. Wielkość dawki podtrzymującej należy dostosować do wartości ciśnienia tętniczego krwi. Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe. Ze względu na możliwe wystąpienie nadmiernego obniżenia ciśnienia krwi, zaburzenia czynności lub niewydolności nerek zaleca się podanie mniejszej jednorazowej dawki początkowej wynoszącej 2,5 mg lub 5 mg. Później dawkę można stopniowo dostosować do wartości ciśnienia tętniczego krwi. Niewydolność serca. Dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę, rano. Dawka podtrzymująca wynosi 5-20 mg raz na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 35 mg. U pacjentów z niskim ciśnieniem skurczowym <100 mm Hg leczenie należy rozpocząć pod ścisłą kontrolą lekarza. Największe obniżenie ciśnienia krwi występuje po ok. 6-8 h od podania dawki początkowej. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipotonii objawowej (pacjenci z hiponatremią, hipowolemią lub leczeni dużymi dawkami leków moczopędnych) konieczne jest wyrównanie zaburzeń przed rozpoczęciem podawania lizynoprylu i jeśli jest to możliwe zmniejszenie dawki leku moczopędnego. U pacjentów z niewydolnością serca i z hiponatremią (stężenie sodu w surowicy < 130 mEq/l) lub umiarkowanym/ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min lub stężenie kreatyniny w surowicy > 3 mg/dl) należy zastosować małe dawki początkowe wynoszące 2,5 mg/dobę podawane pod ścisłym nadzorem lekarskim. Wczesna faza zawału serca. U wydolnych hemodynamicznie pacjentów leczenia lizynoprylem należy rozpocząć w ciągu 24 h od wystąpienia zawału serca. Pierwsza jednorazowa dawka wynosi 5 mg. Po 24 h należy ponownie podać 5 mg, a po 48 h dawkę 10 mg. Następnie należy kontynuować podawanie leku w dawce 10 mg raz na dobę przez 6 tyg. W skojarzeniu z lizynoprylem należy podawać (jeśli nie ma przeciwwskazań) leki zwykle stosowane w zawale serca: przeciwzakrzepowe, zapobiegające agregacji płytek, beta-adrenolityczne. Pacjenci z niskim ciśnieniem skurczowym krwi (L 120 mm Hg) powinni na początku leczenia lub przez pierwsze 3 dni od wystąpienia zawału przyjmować dawkę dobową wynoszącą 2,5 mg. Jeżeli w ciągu pierwszych 6 tyg. leczenia wystąpi hipotonia (ciśnienie skurczowe L 100 mm Hg) należy zmniejszyć jednorazową dawkę podtrzymującą do 5 mg lub 2,5 mg na dobę. Jeśli wystąpi długotrwała i nasilona hipotonia (ciśnienie skurczowe <90 mm Hg występujące dłużej niż 1 h), lek należy odstawić. Leczenie dawkami podtrzymującymi trwa 6 tyg. Nefropatia cukrzycowa. U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą insulinozależną (typu 2) oraz z początkową nefropatią dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę i może zostać zwiększona do 20 mg/dobę w celu uzyskania ciśnienia rozkurczowego niższego niż 90 mmHg mierzonego na siedząco. W przypadku zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny < 80ml/min) początkowa dawka leku powinna być dostosowana do wartości klirensu kreatyniny. Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek. Przy ustalaniu dawki u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek należy uwzględnić klirens kreatyniny: 31-70 ml/min - dawka początkowa 5-10 mg na dobę; 10-30 ml/min - dawka początkowa 2,5-5 mg na dobę; <10 ml/min i pacjenci dializowani - dawka początkowa 2,5 mg na dobę; maksymalna dawka dobowa wynosi 40 mg na dobę. Lizynopryl jest eliminowany z osocza w czasie hemodializy, pacjentom po zabiegu hemodializy należy podać odpowiednią dawkę dobową lizynoprylu.
Tabletki należy przyjmować raz na dobę, o tej samej porze dnia, niezależnie od posiłku.

Uwagi
Przed rozpoczęciem oraz regularnie w trakcie leczenia należy kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny, a także morfologię krwi z rozmazem, zwłaszcza w pierwszej fazie leczenia oraz u pacjentów z grup dużego ryzyka (pacjenci z niewydolnością nerek i (lub) kolagenozą). Podczas leczenia lizynoprylem mogą występować zawroty głowy, zaburzenia widzenia i omdlenia, które mogą powodować zaburzenie sprawności psychofizycznej.