Nazwa produktu leczniczego: Lioresal Intrathecal 10 mg/20 ml

Skład: Baclofenum
Postać farmaceutyczna: roztwór do infuzji
Dawka: 10 mg/20 ml
Wielkość opakowania: 1 amp. 20 ml 2 amp. 20 ml 5 amp. 20 ml
Podmiot odpowiedzialny: Novartis Pharma GmbH
Wytwórca: Novartis Pharma GmbH
Kraj wytwórcy (kod kraju): D



Działanie
Pochodna kwasu γ-aminomasłowego (GABA) zmniejszająca napięcie mięśni szkieletowych poprzez hamowanie odruchów mono- i polisynaptycznych na poziomie rdzenia kręgowego. Dokładny mechanizm działania baklofenu nie został poznany. Lek pobudza receptory GABAB, zlokalizowane pre- i postsynaptycznie. Jego działanie polega na zwiększaniu presynaptycznej blokady bodźców zaczynających się głównie w rdzeniu kręgowym, co prowadzi do osłabienia ich przekaźnictwa. W rezultacie następuje zmniejszenie spastycznego napięcia mięśni oraz patologicznych odruchów masowych obserwowanych w spastyczności. Jako środek zwiotczający mięśnie o działaniu ośrodkowym, baklofen nie zmniejsza przewodnictwa nerwowo-mięśniowego na poziomie płytki motorycznej. Lek wykazuje ogólne działanie hamujące na o.u.n., wywołując uspokojenie, senność, a także działając hamująco na układ oddechowy i układ krążenia. Układowa dostępność biologiczna baklofenu po podaniu dokanałowym jest mniejsza niż po podaniu doustnym. Bezpośrednia infuzja do przestrzeni podpajęczynówkowej rdzenia kręgowego pozwala ominąć procesy wchłaniania preparatu i umożliwia ekspozycję miejsc receptorowych w rogach tylnych rdzenia na działanie baklofenu. Podanie baklofenu bezpośrednio do przestrzeni mózgowo-rdzeniowej umożliwia leczenie spastyczności dawkami co najmniej 100-krotnie mniejszymi od dawek stosowanych doustnie. Baklofen powoli przenika przez barierę krew-mózg i staje się dostępny układowo w bardzo małych ilościach. T0,5 po jednorazowym, dooponowym podaniu wynosi 1-5 h. Średni klirens z płynu mózgowo-rdzeniowego odpowiada prędkości fizjologicznego obrotu płynu mózgowo-rdzeniowego. Ilość baklofenu podana w infuzji w ciągu 24 h jest w tym samym czasie niemal całkowicie wydalana z płynem mózgowo-rdzeniowym.

Wskazania
Roztwór do wstrzykiwań - Sprawdzenie odpowiedzi na dooponowe podanie baklofenu pacjentom z ciężką, przewlekłą spastycznością w przebiegu stwardnienia rozsianego, z urazami rdzenia kręgowego lub urazami pochodzenia mózgowego, których nie można skutecznie leczyć doustnymi preparatami baklofenu. Roztwór do infuzji - Leczenie pacjentów z ciężką, przewlekłą spastycznością w przebiegu stwardnienia rozsianego, z urazami rdzenia kręgowego lub urazami pochodzenia mózgowego, których nie można skutecznie leczyć doustnymi preparatami baklofenu.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Padaczka oporna na leczenie. Nie podawać dożylnie, domięśniowo, podskórnie ani do przestrzeni nadtwardówkowej.

Środki ostrożności
Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z: zaburzeniami krążenia płynu mózgowo-rdzeniowego spowodowanymi utrudnieniami przepływu, padaczką lub innymi chorobami mózgu przebiegającymi z napadami, objawami porażenia opuszkowego lub częściowym porażeniem mięśni układu oddechowego, ostrymi lub przewlekłymi stanami dezorientacji, stanami psychotycznymi, schizofrenią lub chorobą Parkinsona, zaburzeniami odruchów autonomicznych w wywiadzie, niewydolnością krążenia mózgowego lub niewydolnością układu oddechowego, współistniejącym wzmożonym napięciem zwieracza pęcherza, zaburzeniami czynności nerek, wrzodami trawiennymi, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u chorych w podeszłym wieku. Dane dotyczące stosowania u dzieci poniżej 6 lat są ograniczone. Bezpieczeństwo dooponowego podania preparatu dzieciom poniżej 4 lat nie zostało udokumentowane.

Ciąża i laktacja
Baklofen przenika przez barierę łożyska i do mleka kobiecego - nie stosować w ciąży i okresie karmienia piersią, chyba, że korzyści dla matki przewyższają zagrożenie dla płodu lub karmionego dziecka.

Działania niepożądane
Najczęściej występowały: senność, osłabienie mięśni kończyn dolnych, zawroty głowy, uczucie pustki w głowie, napady padaczkowe, ból głowy, nudności, wymioty, drętwienie, świąd, mrowienie, niedociśnienie, niewyraźne widzenie, zaparcie, zmniejszone napięcie mięśni, niewyraźna mowa, śpiączka (w wyniku przedawkowania), letarg, osłabienie mięśni kończyn górnych, nadciśnienie, duszność. Ponadto mogą wystąpić: uspokojenie polekowe, zaburzenia koncentracji, zaburzenia akomodacji z nieostrym lub podwójnym widzeniem, zahamowanie czynności oddechowej, hipotermia, oczopląs, trudności w połykaniu, bezsenność, zaburzenia koordynacji, zaburzenia krążenia mózgowego, zaburzenia orientacji, trudności w chodzeniu i utrzymaniu równowagi, utrata pamięci, dezorientacja, niepokój, pobudzenie, depresja, myśli i próby samobójcze, zaburzenia nastroju, osłabienie percepcji, omamy, obłęd, uczucie ucisku w szyi i głowie, niedociśnienie ortostatyczne, rzadkoskurcz, zapaść, zakrzepica żył głębokich, obrzęk kończyn dolnych, zaczerwienienie skóry, bladość, obniżone lub wzmożone napięcie mięśniowe, suchość błony śluzowej jamy ustnej, biegunka, utrata apetytu, nadmierne ślinienie się, odwodnienie, niedrożność jelita, zaburzenia smaku, uczucie ucisku w klatce piersiowej, spowolnienie oddechu, zachłystowe zapalenie płuc, nietrzymanie moczu, zatrzymanie moczu, spowolnienie czynności pęcherza moczowego, skurcze pęcherza moczowego, zaburzenia płciowe, torbiele jajnika, pokrzywka na twarzy i dłoniach, łysienie, obrzęk twarzy i kończyn, nadmierna potliwość, posocznica, krwotok podtwardówkowy, przypadkowe urazy, zmniejszenie masy ciała, ból, gorączka, dreszcze. Działania niepożądane spowodowane wadliwym funkcjonowanie systemu do infuzji: przemieszczenie, zagięcie, pęknięcie cewnika, zakażenie w miejscu wszczepienia pompy infuzyjnej, posocznica, nagromadzenie płynu surowiczego miejscu wszczepienia pompy, krwiak z ryzykiem stanu zapalnego, nie działająca pompa i wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, perforacja skóry po dłuższym okresie oraz podanie zbyt małej dawki leku z powodu nieprawidłowego posługiwania się urządzeniem.
Nagłe przerwanie dooponowego podawania preparatu może spowodować wysoką gorączkę, zmiany stanu psychicznego, nasilenie spastyczności w wyniku "efektu z odbicia" oraz sztywność mięśni; w rzadkich przypadkach działania te mogą się rozwinąć w napady padaczkowe lub stan padaczkowy, rozpad mięśni prążkowanych, niewydolność wielonarządową i spowodować zgon.

Interakcje
Preparatu nie należy podawać jednocześnie z innymi lekami przeciwskurczowymi. Leki o działaniu hamującym na o.u.n. mogą nasilać działanie baklofenu. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą nasilać działanie preparatu i zmniejszyć w znacznym stopniu napięcie mięśniowe. Preparat może nasilać działanie leków hipotensyjnych (wskazane jest kontrolowanie ciśnienia tętniczego oraz, o ile to możliwe, zmiana dawkowania leków przeciwnadciśnieniowych). W skojarzeniu z morfiną może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. W takich przypadkach nie można wykluczyć ryzyka zaburzeń oddychania oraz zaburzeń ze strony o.u.n. Należy pamiętać o zwiększonym ryzyku tych zaburzeń u pacjentów przyjmujących opioidy i benzodiazepiny.

Dawkowanie
Wyłącznie do przestrzeni podpajęczynówkowej. Podanie dawki próbnej, wszczepienie pompy infuzyjnej oraz stopniowe zwiększanie dawki podawanej dooponowo należy przeprowadzać wyłącznie w warunkach szpitalnych, w ośrodkach posiadających odpowiednie doświadczenie oraz pod nadzorem odpowiednio wykwalifikowanych lekarzy, aby zapewnić ciągłe monitorowanie stanu pacjenta. Należy zapewnić natychmiastowy dostęp do OIOM ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich, zagrażających życiu działań niepożądanych. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie do potrzeb pacjenta. Dawka próbna. Przed rozpoczęciem długotrwałej infuzji należy ocenić odpowiedź pacjenta na baklofen. W tym celu należy podać preparat 0,05 mg/ml we wstrzyknięciu dooponowym w bolusie przez cewnik dooponowy lub przez nakłucie lędźwiowe. Zazwyczaj dawka próbna wynosi 25-50 µg (dawka 25 µg jest zalecana u dzieci). Dawkę należy podać poprzez zmieszanie z płynem mózgowo-rdzeniowym przez ok. 1 min. Dawkę można zwiększać w odstępach 24-godzinnych do maksymalnej dawki próbnej - 100 µg. Faza wszczepienia pompy infuzyjnej (zwiększanie dawki). Po potwierdzeniu odpowiedzi pacjenta na terapię preparatem w fazie próbnej należy rozpocząć dooponową infuzję leku przy użyciu wszczepionej pompy infuzyjnej. Jeżeli działanie preparatu po podaniu dawki próbnej utrzymuje się ponad 12 h, dawkę próbną uznaje się za dawkę początkową; jeżeli działanie utrzymuje się poniżej 12 h, dawka początkowa stanowi podwójną dawkę próbną. Dawkę należy stopniowo zwiększać aż do uzyskania zamierzonego efektu terapeutycznego. Dobowe zwiększanie dawki nie powinno przekraczać 10-30% poprzedniej dawki u pacjentów ze spastycznością pochodzenia rdzeniowego i 5-15% u pacjentów ze spastycznością pochodzenia mózgowego. Dawkę należy zwiększać się aż do uzyskania dawki podtrzymującej. Faza terapii ciągłej. Należy stosować najmniejszą dawkę, zapewniającą dobrą kontrolę spastyczności, bez wystąpienia nieakceptowanych działań niepożądanych. Dawka podtrzymująca u pacjentów ze spastycznością pochodzenia rdzeniowego wynosi zazwyczaj 300-800 µg na dobę. Doświadczenie z zastosowaniem dawek powyżej 1000 µg na dobę jest ograniczone. Pacjenci ze spastycznością pochodzenia mózgowego zazwyczaj wymagają podania mniejszych dawek (średnie dawki dobowe po 1-rocznym okresie obserwacji wynosiły 276 µg oraz 307 µg na dobę po 2 latach). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może zaistnieć potrzeba zmniejszenia dawki preparatu.
U około 5% pacjentów może rozwinąć się tolerancja na baklofen, wymagająca podawania większych dawek leku. Rozwojowi tolerancji zapobiega zachowanie 10-14 dniowej przerwy w podawaniu preparatu, podczas której należy podawać siarczan morfiny.
Skuteczność preparatu wykazano jedynie przy użyciu systemu do infuzji SyncroMed. System wszczepia się pacjentowi podskórnie (zazwyczaj w tkanki ściany brzucha). Jest on połączony w cewnikiem dooponowym biegnącym od miejsca wszczepienia do przestrzeni podpajęczynówkowej. Dotychczas brak doświadczenia z innymi wszczepionymi systemami do infuzji.

Uwagi
Przed podaniem preparatu należy przeprowadzić badanie mielograficzne przestrzeni podpajęczynówkowej pacjentów ze spastycznością pourazową. Po podaniu dawek próbnych, po chirurgicznym wszczepieniu pompy infuzyjnej, przy zmianie stężenia baklofenu, prędkości infuzji lub po każdym napełnieniu zbiornika pompy należy monitorować pacjenta (zwłaszcza oddech i czynność układu krążenia), aż do chwili, gdy stan pacjenta się ustabilizuje. Przez cały okres leczenia konieczna jest regularna, co najmniej comiesięczna kontrola tolerancji preparatu i ewentualnych oznak zakażenia. Należy regularnie sprawdzać funkcjonowanie systemu infuzyjnego, aby zapobiec nagłemu przerwaniu dooponowej infuzji leku. Nie wolno nagle przerywać podawania preparatu; konieczne jest stopniowe zmniejszanie dawki leku. Preparat upośledza zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W trakcie stosowania preparatu nie należy spożywać alkoholu.